Lembranza primeira . O carriño
Esta é a primeira. Non sei se é miña.
Teño sesenta anos. A memoria vaise, ás veces, coma fume. Pero esta volta, volta. Como as andoriñas. Volve sempre.
Vexo un carriño. É marrón verdoso.Ten unha capota de tea para que o sol non me dea nos ollos. Porque eu estou dentro. Teño poucos meses. Son unha nena.
Vexo a Elena. Elena é unha adolescente. Vive na miña casa porque os seus pais marcharon a Suíza. Anos sesenta, como tantos. Marcharon e deixárona aquí, na nosa casa, ata que volvesen. Ela coida de min. A miña nai traballa, claro que traballa. Ten que facer a comida, a roupa, a compra. Así que Elena, ás veces, empurra o carriño. Cric, crac, cric, crac.
Vexo o teito do corredor. A luz que entra polas ventás. As mans de Elena no mango. E oio a súa voz. Canta. Non sei que canta. Pero canta.
Despois, a caída.
Ou iso din.
Din que Elena me acunaba, acunaba, con tanta forza que o carriño balanceaba. E que entre a beira do carriño e a capota había un oco. E que eu, nena de meses, esvarei por ese oco. Cara a fóra. E caín ao chan.
Ou iso din.
Eu non sei se o lembro. Sei que vexo a Elena. Sei que vexo o carriño. Sei que oio a súa voz. Pero a caída... a caída é como unha foto que me ensinaron tantas veces que xa non sei se é miña ou é deles.
O que si sei é que esta é a primeira. A primeira lembranza. A primeira vez que alguén, fóra de min, existiu para min. A primeira vez que o mundo entrou nos meus ollos e dixo: «Isto é a vida. Isto é Elena. Isto é un carriño marrón. Isto é un corredor. Isto é unha canción que non lembras, pero que está.»
E por iso a escribo. Porque aínda que non sexa miña, xa o é. Porque escribila é facela miña. Porque escribila é coller ese fume e poñelo nun frasco. E dicirlle: «Queda. Non te vaias. Ti es a primeira.»
E cando escriba a segunda, e a terceira, e todas as que veñan, talvez o fume se faga máis espeso. Talvez as lembranzas, ao velas escritas, decidan quedarse.
Ou talvez non. Pero polo menos, inténtoo.
Elena segue alí, empurrando. Eu sigo no carriño. O corredor segue alí, coa luz das xanelas. E a canción, a canción que non lembro, soa nalgún sitio.
Esta é a primeira.
Aínda que non sexa miña.
Ou talvez por iso.
