Over Protected Book 1

"Wena, huwag mo nang ituloy ’yang balak mong isuot. Masyadong maikli ’yan. Mag-maong ka na lang,” sita ni Kuya Joel habang humihigop ng kape sa dining table. Siya ang panganay namin, 30 years old, at tila bodyguard ang turing sa akin.

"Kuya, mall lang naman! Bakit kayo ni Kuya Leo, naka-basketball shorts at sando lang?” reklamo ko. ”Gusto ko lang namang mag-pambahay tulad niyo. Nakakainis, lagi niyo na lang akong pinagbabawalan."

"Kahit na. Iba ang lalaki sa babae, Wena. Dito sa loob ng bahay, kami ang batas," hirit naman ni Kuya Leo, ang 22-year-old na middle child, habang isinusuot ang tsinelas niya sa garahe.

Sa loob lang ng bahay ako nakakatakas sa higpit nila—isang pribilehiyong utang ko kay Ate Liza, ang asawa ni Kuya Joel na kampante lang kung manamit kapag kaming pamilya lang ang nandoon. Pero kapag labas na ng pinto, kahit sa balkonahe lang, kailangan balot na balot ako.

"Hayaan niyo na siya. Masyado kayong mahigpit. Kahit man lang beach shorts sana, ’wag na pantalon," sabat ni Ate Liza habang naglalagay ng lipstick.

Bago kami umalis, sumunod si Ate Liza sa kwarto ko at may inabot na maliit na paper bag. ”O, advance birthday gift ko sa’yo. Isukat mo na, dali!"

Nanlaki ang mga mata ko pagkakita sa loob: isang red micro thong. Halos wala itong tela, puro manipis na pulang tali lang.

"Ang OA naman nito, Ate! Ganito ba talaga dapat ’to?" pabulong kong tanong, medyo kinikilig na nahihiya. ”Ang nipis naman! Parang wala na akong suot nito ah!" pabiro ko siyang hinampas gamit ang tela.

"Hay nako, sakto sa balakang mo ’yan. Stretchable ’yan—try mo na!" tawa ni Ate Liza. Bahagya niyang hinila ang gilid ng shorts niya para ipakita na ganoon din ang suot niya. ”O, kita mo? Masarap ’yan sa pakiramdam, lalo na’t naka-maong ka."

Isinuot ko ito nang may pag-aalinlangan. Sa harap ng salamin, nakita ko ang isang Rowena na hindi na bata. Ang pulang tali ay saktong-sakto sa aking balakang, bumabakas sa aking kurbada at halos maglaho sa aking likuran. Tila sadyang ginawa ito para sa aking figure.

"Wow, Wena... ang ganda mo," bulong ni Ate Liza. ”Dalaga ka na talaga. Pero Wena, ’wag kang masyadong mainis kina Joel at Leo, ha? Takot lang silang mawala ka rin, tulad ni Mama. Mahal ka lang nila."

Napangiti ako nang mahina at niyakap siya. ”Alam ko naman ’yun. Pero unfair pa rin talaga, hmp!"

Lumabas kami ng kwarto na parang walang nangyari. Habang naglalakad patungo sa sasakyan, ramdam ko ang bawat kislot ng pulang tali sa aking balat sa ilalim ng makapal kong maong. Kahit balot na balot ako sa paningin nila, alam kong mayroon akong maliit na lihim na tagumpay laban sa kanilang paghihigpit.

...

Mainit ang singaw ng semento sa canteen. Last week na ng school year kaya petiks na lang kami, naghihintay na lang ng graduation ng seniors habang kaming mga incoming grade 12 ay busy na sa pagpaplano ng summer.

Naka-upo ako sa dulo ng mesa kasama sina Shaira at Kim. Kahit pare-pareho kaming naka-uniform, kitang-kita ang lamang nila. Ang skirt ko, lagpas-tuhod at halos kalahati na ng binti ang natatakpan—utos ni Kuya Joel. Sila naman, saktong-sakto lang ang ikli para hindi mapagalitan ng discipline officer pero lutang na lutang ang mga hita.

"Wena, seryoso? Saturday na ang pool party ni Gab. Mag-o-one piece ka na naman ba na balot na balot?" tanong ni Shaira habang humihigop ng juice. ”Girl, ang ganda ng kurbada mo pero tinatago mo sa pang-manang na uniform."

"Alam mo naman ang mga Kuya ko," pabulong kong sagot. ”Lalo na si Kuya Joel, akala mo laging may dalang tape measure bago ako payagang lumabas."

"Pero aminin mo, si Kuya Leo mo... ang hot niya talaga," singit ni Kim, na tila matutunaw na sa kilig. Matagal na siyang may crush kay Leo simula noong makita niya itong nagju-judo. ”Kahit masungit at overprotective, ang sarap pa ring tingnan. Nakita ko ’yung muscles niya sa IG story mo noon—grabe, pangarap ko talagang maging ‘sister-in-law’ mo."

Inirapan ko si Kim pero sa loob-loob ko, alam ko ang tinutukoy niya. Dahil sa init ng hapon, medyo malagkit ang pakiramdam ko. Buti na lang at binigyan ako ni Ate Liza ng isa pang set ng underwear kagabi—nude-colored micro thong naman. Mas manipis ito at halos hindi ramdam, isang munting lihim na suot ko sa ilalim ng mahabang skirt. Kahit balot na balot ako sa paningin ng mga teacher, alam kong may “bastos” na katotohanan sa loob ng uniform ko.

"Wena, look! Nandiyan na ang ‘Prince Charming’ ko!" tili ni Kim habang nakatingin sa gate.

Nandoon na nga ang motor ni Kuya Leo. Maaga siyang sumundo gaya ng bilin ni Joel. Naka-sando lang siya na hapit sa dibdib, kitang-kita ang malalaking braso at mga ugat sa balat niya. Halos lahat ng babaeng dumadaan sa gate ay napapalingon sa kaniya.

"Hayan na ang sundo mo," bulong ni Shaira. ”Good luck, baby girl. Sana ’wag kang pagalitan sa ‘ikli’ ng palda mo."

Naglakad ako patungo sa gate, ramdam ang bawat kislot ng thong sa balat ko. Paglapit ko kay Leo, dumaan ang tingin niya sa binti ko bago tumigil sa mukha ko. Isang tingin na puno ng awtoridad pero may ibang kahulugan na kaming dalawa lang ang nakakaalam.

"Tagal mo," bungad niya, ang boses ay malalim at gumaralgal. ”Sakay na. Maraming manyakis na nakatingin sa’yo rito."

"Kuya, ang haba-haba na nga ng palda ko, oh," reklamo ko habang isinusuot ang helmet.

Dahil naka-skirt, umangkas ako nang patagilid sa motor niya. Mahigpit akong kumapit sa kaniyang baywang, idinikit ang dibdib ko sa kaniyang matigas na likuran. Sa bawat pag-arangkada, ang bawat vibration ay tumatagos sa manipis kong thong, habang sadyang binibilisan ni Kuya Leo ang takbo para mas lalo akong mapakapit sa kaniya.

...

Pagkapasok ko, hinubad ko agad ang sapatos ko sa tabi ng pinto. Ang ancestral house namin, laging amoy lumang kahoy na hinaluan ng semento at ng pabango ni Kuya Joel na parang kumapit na sa mga kurtina. Tahimik ang sala, tanging ang ugong lang ng industrial fan ang lumalaban sa init ng hapon.

"Kuya Leo, nasaan sina Ate Liza?" tanong ko habang inilalapag ang bag ko sa sofa.

"May pinuntahang supplier si Kuya Joel para sa negosyo ni Papa. Sinama si Liza para may katuwang sa mga resibo," sagot ni Kuya Leo habang naglalakad patungo sa kusina. Bakas sa likod ng sando niya ang pawis mula sa pagda-drive sa initan. ”Magpalit ka na ng damit. Huwag kang tatambay dito sa sala na naka-uniform pa."

"Opo, Kuya. Alam ko naman," pabalang kong sagot.

Huminga ako nang malalim habang paakyat ng hagdan. Nakakairita ang ganitong routine—parang laging may checklist ng bawal at dapat. Pagdating sa kwarto, hinubad ko agad ang blouse at skirt ko. Sa sobrang lagkit, gusto ko na lang magbabad sa banyo, pero nagpalit muna ako ng maluwag na cotton shorts at manipis na spaghetti top.

Ramdam ko ang haplos ng nude micro thong sa balat ko. Kahit wala si Ate Liza, parang naririnig ko pa rin ang tawa niya, pinaaalalahanan akong mag-ingat sa mga “lihim” ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Eighteen na ako. Dapat nagpaplano na ako ng summer outings, pero heto ako, parang nakakulong dahil takot pa rin ang mga Kuya ko sa mga multo ng nakaraan.

Bumaba ako para kumuha ng tubig at naabutan ko si Kuya Leo sa harap ng nakabukas na ref. Lumingon siya nang marinig ang yabag ko.

"Wena, bakit ganyan na naman ang suot mo? Masyadong manipis ’yan," sita niya, pero mas bakas ang pagod sa boses niya kaysa galit.

"Kuya, mainit! Wala namang ibang tao rito kundi tayo," sagot ko habang kinukuha ang pitsel. ”At saka, nakakainggit sina Shaira. May mga lakad sila para sa summer kickoff, samantalang ako, malamang dito na naman magkukulong."

"Alam mo namang ayaw ni Kuya Joel na lumalabas ka nang walang kasama sa malayo, lalo na kung puro barkada lang," sabi ni KuyaLeo bago uminom. ”Maraming gulo sa mga party na ’yan, Wena. Hindi mo alam ang nangyayari kapag may alak na."

"Iyan na naman tayo, Kuya. Lagi niyo na lang akong tinatakot. Eighteen na ako, hindi na ako ’yung batang kailangang laging hawak sa kamay."

Hindi agad nakasagot si Kuya Leo. Nanatili siyang nakatingin sa akin, at sa katahimikan ng kusina, naramdaman ko ang tensyong palaging naroon pero hindi namin pinag-uusapan—ang bigat ng pag-aalaga nilang minsan ay sumasakal na sa akin.

"Sige na, mag-merienda ka na lang muna. May tinapay diyan sa mesa na binili ni Joel kanina," pag-iiba niya ng usapan bago lumabas patungong garahe para ayusin ang motor niya.

Naiwan akong mag-isa sa kusina, kumakagat sa tinapay habang nakatingin sa bintana. Naiinis ako, pero kasabay noon ay ang matinding kuryosidad. Paano kaya kung isang araw, bigla na lang akong hindi sumunod? Paano kaya kung malaman nila na sa ilalim ng mga “disenteng” damit na pinapasuot nila, ay may suot akong thong na kahit si Ate Liza ay nag-alinlangan noong una?

...

Alas-otso na ng gabi. Tanging kalansing lang ng kutsara at ugong ng industrial fan ang naririnig sa dining. Wala pa sina Kuya Joel at Ate Liza; na-flat-an daw sila sa boundary at naghahanap pa ng vulcanizing shop.

Nakasando lang si Kuya Leo, bakas ang pagod sa mga mata habang mabilis na kumakain. Ako naman, nakasuot ng spaghetti top at maluwag na shorts, pasimpleng nagrereklamo habang nilalaro ang kanin.

"Kuya Leo, graduation party lang naman namin yun. Mag-e-eighteen na ako, kahit hanggang midnight lang sana?" pangungulit ko.

Ibinaba ni Kuya Leo ang tinidor at tiningnan ako nang matagal. Hindi lang inis ang nasa mata niya—may halong bigat.

"Wena, ilang beses ba nating pag-uusapan ’to? Alam mo namang hindi pwede," sagot niya, halatang sawà na sa diskusyon.

"Ang unfair niyo lang! Laging ‘aksidente’ ang dahilan niyo," pabalang kong hirit. ”Aksidente naman ’yung kay Mama, ’di ba? Hindi naman ibig sabihin na mangyayari rin sa akin ’yun tuwing gabi."

Natigilan si KuyaLeo. Tumingin siya sa bintanang natatakpan ng makapal na kurtina bago muling nagsalita. Mas mababa ang boses niya ngayon, pero mas matalim.

"Siguro nga dapat mo nang malaman ang totoo. Tutal, matigas din naman ang ulo mo."

Napakunot ang noo ko. ”Ano’ng ibig mong sabihin? Naaksidente si Mama sa ulan, ’di ba?"

Umiling si Kuya Leo, nag-tighten ang kaniyang panga. ”Pambatang kwento lang ’yun para hindi ka bangungutin. Ang totoo, Wena... hindi aksidente ang pumatay kay Mama. Binaboy siya."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. ”Ano...?"

"Sampung taon lang ako noon, si Joel eighteen. Kami ang nakakita sa kaniya," gumaralgal ang boses ni Kuya Leo habang nakakuyom ang kamao sa mesa. ”Hindi siya nawala sa ulan. Kinidnap siya ng sarili nating driver—si Mang Boyet. Pinagkatiwalaan ni Papa, pero ginahasa siya bago pinatay. Limang taon kaming hindi makatulog ni Joel bago namin nakuha ang hustisya."

Nanigas ako. Ang “proteksyon” na kinaiinisan ko ay galing pala sa ganito kadilim na sikreto. Hindi pala sila praning dahil lang sa disiplina; praning sila dahil alam nila kung gaano kalapit ang demonyo sa amin noon.

"Kaya pasensya ka na kung OA kami," dagdag ni Kuya Leo, pilit na ibinabalik ang normal na tono. ”Ayaw naming mangyari sa’yo ’yun dahil lang sa party."

Natahimik ako. Nawala ang inis ko, napalitan ng matinding guilt. Tiningnan ko si Kuya Leo—ang matikas niyang balikat at mga pasa mula sa judo—at naintindihan kong siya ang pader sa pagitan ko at ng madilim na mundong iyon.

Napansin niya ang pananahimik ko. Tumayo siya, bitbit ang plato, at biglang ginulo ang buhok ko na parang nakikipaglaro sa bata.

"O, huwag ka nang umiyak diyan. Mukha kang lugaw," asar niya sabay pisil sa pisngi ko.

"Aray! Kuya, ang sakit!" reklamo ko, pero napangiti na rin ako.

"Akyat na at mag-aral. Bawal pa rin ang party, pero sige—sa birthday mo, ako na ang bahala kay Joel para maka gala ka kasama ang mga kaibigan mo. Basta ihahatid at susunduin kita. Deal?"

"Seryoso? Sige, deal!" sagot ko, medyo gumaan ang pakiramdam.

Habang naghuhugas siya ng plato, tiningnan ko uli ang likod niya. Kahit nakakasakal ang pagbabantay nila, ramdam ko ang seguridad. Sa bahay na ito, ako ang kaisa-isang hiyas na handa nilang ipaglaban hanggang sa huli.

Itutuloy...