Prologue
Madaling-araw pa lang pero buhay na ang highway.
Mahina ang tugtog ng lumang kanta mula sa radyo habang tuloy-tuloy ang andar ng truck ko sa madilim na kalsada. Ilang oras na rin akong gising pero sanay na katawan ko sa puyat, sa amoy ng diesel, at sa pakiramdam ng mag-isang bumibiyahe habang tulog ang buong mundo.
Dalawampung taon na ’kong nasa kalsada.
Dalawampung taon na paulit-ulit ang buhay ko.
Biyahe. Karga. Uwi. Alis ulit.
Hindi naman ako nagrereklamo. Ito ang bumuhay sa pamilya ko. Ito ang dahilan kung bakit nakakapag-aral mga anak ko at may pagkain kaming naihahain araw-araw sa mesa.
Mahal ko asawa ko. Mahal ko mga anak ko.
At kahit madalas akong wala sa bahay, hindi ko kailanman inisip na may kulang pa sa buhay ko.
Akala ko sapat na ’yon.
Kapag nasa daan ka nang matagal, matututo kang manahimik. Matututo kang kimkimin lahat ng pagod, lungkot, at pangungulila hanggang sa masanay ka na lang.
Pero may mga tao talagang dumarating sa buhay mo nang hindi mo inaasahan.
At minsan, kahit gaano katagal mong pinatatag ang sarili mo, may mga bahagi ka pa ring kayang mabasag.
Hindi ko lang inakalang darating ang araw na ako mismo ang sisira sa tahimik na buhay na buong tagal kong iningatan.
