Sessiz Kökler
Sisin bir şehri ya da kuru bir ovayı yutmasını izlemek, insana vaktin durduğu hissini verirdi. Anadolu’nun o uçsuz bucaksız, ağaçsız ve rüzgarlı bozkırlarında büyüyen Karan için sis, bir hava durumundan fazlasıydı; saklanmayı iyi bilen tekinsiz bir örtüydü.
On iki yaşındayken, babasının peşinde sürüyü otlatırken öğrenmişti sessizliği okumayı. Bozkırın bu ıssız düzlüklerinde her çatlak toprağın, her metruk kerpiç evin arkasında bir hikaye anlatılırdı. Köylüler gece yarısı ocak başında toplanır, kör kuyulardan çıkan varlıklardan, rüzgarın içinden adam kaçıran o tekinsiz gölgelerden bahsederdi. Karan ise o yaşta bile ocağın kenarında oturur, elindeki çakıyla bir meşe dalını yontarken anlatılanları donuk gözlerle dinlerdi.
"Korkmuyor musun lan sen?" diye sormuştu bir keresinde köydeki çocuklardan biri.
Karan başını kaldırmadan dalı yontmaya devam etmişti. "Görmediğim şeyden niye korkayım?" demişti o çocuk sesiyle. "Kurt gelse vurursun, hırsız gelse kaçırırsın. Ovada adamı öldüren şey korkudur, gerisi yalan."
Onun inançsızlığı, bir başkaldırı değil, saf bir gerçekçilikti. Toprağa basıyor, koyunun postunu tutuyor, rüzgarın uğultusunu duyuyordu. Onun dünyasında yer olmayan soyut şeylerin, başkalarının zihninde nasıl bu kadar büyüyebildiğine anlam veremiyordu. Çobanlık ona tefekkürü, yalnızlığı ve en omenlisi, bir avın ayak izini toprağın ezilişinden okumayı öğretmişti. Adaleti o boş ovalarda, kendi elleriyle aramaya o yıllarda alışmıştı. Sürüye dadanan bir çakalı günlerce izler, nefes aldığı saati ezberler ve tek bir hamlede işini bitirirdi. Şamatasız, kansız, sessizce.
Babasının arkasında, rüzgarın savurduğu o kuru tozların içinde yürürken, sırtındaki heybenin kayışları omuzlarını sızlatıyordu. Ama bozkırda sızlanmak, aç kurtlara ziyafet davetiyesi çıkarmak demekti. Babası önde, elindeki meşe değneğini çatlak toprağa her vuruşunda tok bir ses çıkararak yürür, arkasına dönüp bakmazdı bile. Eğer geride kalırsan, o sonsuz düzlükte kaybolurdun; kural bu kadar basitti.
O sabah gökyüzü kurşun rengiydi. Ufuk çizgisi, çölü andıran o gri toprakların arkasında kaybolmuştu. Sürünün önündeki koçun boynundaki çanın sesi (dan... dan...), ovanın derinliklerinde yankılanıp kayboluyordu. Karan için bu ses, dünyanın ritmiydi.
"Karan," dedi babası, sesini yükseltmeden ama rüzgarın uğultusunu yırtacak bir netlikle. "Dur hele."
Çocuk hemen olduğu yerde çakıldı. Babasının omzunun üzerinden ileriye, toz bulutunun bir duvar gibi kapattığı patikaya baktı. Koyunlar huzursuzca homurdanmaya, birbirlerinin sırtına tırmanmaya başlamıştı. Sürünün en arkasındaki çoban köpeği, kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırmış, göğsünden gelen derinden bir hırıltıyla yere sinmişti. Bir köpek kurda hırlardı; ama böyle korkuyla sinmesi normal değildi.
"Baba?" diye fısıldadı Karan. Eli, kuşağındaki küçük çakıya gitti. Çocukça bir refleksti ama bozkır ona elini boş bırakmamayı erkenden öğretmişti.
Babası cevap vermedi. Diz çöktü, kuru toprağın üzerindeki bir ize parmaklarını bastırdı. Karan da onun yanına eğildi. Toprakta bir iz vardı ama bu ne bir kurdun pençesine benziyordu ne de bilinen bir hayvanın ağır tabanına. İki toynak arası fazla açılmış, toprağı adeta yakarak, karartarak ezmiş bir izdi. Çevresindeki cılız otlar sararmış, canlılığını kaybetmişti.
"Kurt mu?" diye sordu Karan, gözlerini o puslu ufuktan ayırmadan.
"Değil," dedi babası. Sesi ilk defa bu kadar soğuk, bu kadar çaresiz geliyordu. "Bu ovanın kurdu da bellidir, insanı da oğul. Bu... Başka bir şey. Bu, duası olmayanların peşinden gelen şey."
Babasının diz çöktüğü o çatlak toprak parçasından yükselen tuhaf sıcaklık, Karan’ın çıplak ayak bileklerine kadar ulaşıyordu. Bozkırın rüzgarı normalde serin eserdi ancak o izlerin etrafındaki hava, sönmekte olan bir fırının ağzı gibi gergindi. On iki yaşındaki bir çocuğun zihni, gördüğü şeyi hemen bir kalıba sokmak isterdi; ama Karan o kalıpların hiçbirine sahip değildi. Ne köyün yaşlılarının anlattığı masallara inanıyordu ne de korkunun insanı delirten o gölgelerine. Onun için sadece bir gerçek vardı: Babasının parmakları ilk defa toprağın üzerinde titriyordu.
"Baba," dedi Karan, sesini rüzgara kaptırmamaya çalışarak. "Sürü dağılıyor."
Koyunlar, o bozkırın cılız çalılarının arasına doğru kontrolsüzce savrulmaya başlamıştı. Normalde kurdun kokusunu aldıklarında bir araya toplanıp kenetlenen o uysal hayvanlar, şimdi birbirlerini ezerek ovanın derinliklerine, o puslu ufka doğru kaçıyordu. Sürünün en önündeki iri koçun boynundaki çanın sesi (dan... dan...), düzensiz ve telaşlı vuruşlarla ovanın sessizliğini yırtıyordu.
Babası, kuru toprağın üzerindeki o yanık izden elini çekti. Yüzü, bozkırın o çorak rengine bürünmüştü. Doğrulurken elindeki eski meşe değneğine öyle bir güçle abandı ki, odun parçasının çatlama sesini Karan net bir şekilde duydu.
"Karan, koçun çanını sök," dedi babası. Sesi çiğdi, sanki boğazı aniden kurumuş gibi kesik kesik çıkıyordu kelimeler. "Sustur şu çanı. O ses... O ses ovanın altındakileri buraya çağırır. Hadi!"
Çocuk duraksamadı. Bozkırda büyümek, emirlere itaat etmeyi değil, hayatta kalmanın o saniyelerle ölçülen matematiğini öğretirdi. Sisin ve toz bulutunun içinde delicesine dönen hayvanların arasından sıyrıldı. İri koç, gözleri tamamen aklaşmış, ağzından beyaz köpükler saçarak olduğu yerde dönüyordu. Karan, hayvanın korkusundan yayılacak bir hamleden sıyrılacak kadar çevikti; bir çobanın usta manevrasıyla koçun boynuna sarıldı. Hayvanın kalbi, göğüs kafesini kıracakmış gibi küt küt atıyordu.
Karan, kuşağından o küçük çakıyı çıkardı. Meşe dallarını yonttuğu o körelmiş bıçakla, çanın kalın deri kayışını tek bir güçlü hamlede kesti. Ağır pirinç çan, kuru otların üzerine düştü. Çanın toprağa çarparken çıkardığı o son boğuk ve yarım kalan sesle birlikte, koca bozkır sanki derin bir nefes alıp sustu.
Rüzgar bile kesilmişti. Ovanın ortasında sadece iki insanın ve nefes nefese kalmış bir sürünün çıtırtısı kalmıştı.
Sonra, tam arkalarındaki o kuruyup çatlamış derin toprak yarığının içinden, taşların birbirine sürtünme sesi geldi. Kırt... kırt...
Babası, sırtında asılı duran o eski çift kırma tüfeği bir hışımla omuzundan indirdi. Parmakları emniyet mandalını açarken çıkan o metalik ses, mutlak sessizlikte bir kırbaç gibi patladı. Tüfeğin namlusunu karanlık yarığa doğru doğrulttu.
"Kim var orada?" diye bağırdı baba. Sesi bu kez titriyordu; dağ gibi adamın o bozkır heybeti, ovanın aniden çöken o tekinsiz ağırlığı altında ezilmişti. "İnsan mısın, hayvan mısın? Çık ortaya!"
Yarığın içinden yükselen şey bir insan değildi. Ama bir insanın gölgesini taşıyordu.
Toz bulutunun arasından ağır ağır yükselen figür, eski ve yırtık pırtık bir çuval kumaşından farksız, uzun bir paltoya bürünmüştü. Yüzünün olduğu yerde sadece karanlık bir boşluk vardı; rüzgarın bile dokunamadığı, ışığın içinden geçemediği bir zifirilik. Ancak en korkutucu olanı, o figürün bastığı yerdi. Çıplak, insana benzemeyen ve iki yana çok fazla açılmış o sert tabanları toprağa her değdiğinde, az önce gördükleri o toynak izlerinin aynısı oluşuyor, çatlakların arasından ince, gri bir duman sızıyordu.
"Dur!" diye kükredi babası, tüfeğin kundağını omzuna daha sıkı bastırarak. "Tek bir adım daha atarsan delerim ciğerini!"
Suret durmadı. Toprağın üzerinde yürümüyor, adeta o kuru tozların üzerinde kayarak akıyordu. Ve konuştuğunda, ses bir ağızdan çıkmadı; sanki bozkırın altındaki binlerce çatlak aynı anda fısıldadı o kelimeleri Karan’ın zihnine:
"Duasız büyüttüğün o çocuk... Onun içindeki o inançsız boşluk, bizim bu topraklarda kuracağımız en büyük mühür olacak."
Babası tetiğe bastı. GÜM!
Sağır edici patlama bozkırın boşluğunda yankılandı, barut kokusu genizleri yaktı. Tüfekten çıkan düzinelerce saçma, o yırtık paltonun göğsünü tam ortadan parçaladı. Karan, yaratığın geriye doğru yıkılmasını bekledi; çünkü o güne kadar babasının vurduğu her kurt, her domuz o saçmaların altında cansız bir et yığınına dönşürdü.
Ama bu şey yıkılmadı.
Yırtılan kumaşın arasından kan değil, kor gibi parlayan kıvılcımlar ve simsiyah bir kül fışkırdı. Suret, başını hafifçe yana eğdi. O karanlık yüz boşluğundan, rüzgarın uğultusunu bastıran, insanın dişlerini sızlatan boğuk bir kahkaha döküldü.
Karan, o an hayatının ilk büyük dersini aldı: Bu dünyada, sıradan demirin ve kurşunun delemeyeceği, sadece ölümle beslenen parazitler vardı. Ve o an, babasının dizlerinin bağının çözüldüğünü gördü. Tüfek çamurlu tozun üzerine düştü. Babası, ömrü boyunca Karan’a "uzak dur" dediği, o dudaklarının hiç alışık olmadığı duaları alelacele, kekeleyerek mırıldanmaya başladı. Korku, babasını inanca zorlamıştı.
Suret ise diz çöken adama bakmadı bile. O karanlık yüzünü, elindeki küçük çakıyı sımsıkı kavramış, gözünü bile kırpmadan kendisine bakan on iki yaşındaki Karan’a çevirdi.
Suret, diz çöken adama bakmadı bile. O karanlık yüz boşluğunu, elindeki küçük çakıyı sımsıkı kavramış, gözünü bile kırpmadan kendisine bakan on iki yaşındaki Karan’a çevirdi. O kapkara kuyu gibi duran boşlukta ne bir öfke vardı ne de insani bir duygu; sadece sonsuz, dipsiz bir açlık hüküm sürüyordu. Çocuğun etrafındaki hava aniden ağırlaştı, ciğerlerine çektiği her nefes boğazını yakan kuru bir kül tadı bırakmaya başladı.
Karan, babasının aksine diz çökmedi. Dudaklarından tek bir aciz feryat ya da dua dökülmedi. İçinde büyüyen o devasa dehşet dalgasına rağmen, bozkırın çetin şartlarında edindiği o vahşi hayatta kalma içgüdüsüyle suretin her hareketini, üzerindeki o yırtık paltonun havada salınışını en ince ayrıntısına kadar zihnine kazımaya çalıştı. Karşısındaki varlığın ne olduğunu bilmiyordu, belki de hiçbir zaman anlamayacaktı; ancak o an anlamıştı ki, korku sadece zayıfların sığınağıydı. Elindeki körelmiş çakının kabzasını, parmak boğumları beyazlaşana kadar daha sıkı kavradı. Eğer bu şey ona dokunacak olursa, o paslı demiri bu tekinsiz gölgenin etine saplamaktan çekinmeyecekti.
Suret ağır, ritmik bir adımla Karan’a doğru yaklaştı. Toprağa basan o biçimsiz tabanların çıkardığı yanık kokusu, ovanın kuru ayazını tamamen bastırmıştı. Tam elini, çocuğun göğsüne, kalbinin attığı o savunmasız noktaya doğru uzatmıştı ki, ovanın sessizliğini yırtan bambaşka bir ses duyuldu.
Bu, gök gürültüsü ya da rüzgarın uğultusu değildi. Metalik, düzenli ve çok daha güçlü bir motor sesi, bozkırın ufkunu döve döve yaklaşıyordu.
Sisin ve toz bulutunun içinden, gecenin karanlığını bıçak gibi kesen iki devasa projektör ışığı belirdi. Işık hüzmeleri, kervansaray yollarını andıran o eski toprak patikayı aşarak doğrudan suretin ve Karan'ın üzerine kilitlendi. Modifiye edilmiş, simsiyah ve ağır zırhlı bir arazi aracı, kuru otları ezerek ve arkasında devasa bir toz kasırgası bırakarak hızla yanlarında durdu. Araçtan yükselen o mekanik güç, ovanın tekinsiz ağırlığını bir anda dağıtıverdi.
Aracın kapıları aynı anda açıldı. İçeriden, üzerlerinde hiçbir askeri ya da resmi amblem taşımayan, uzun ve koyu renkli palto giymiş üç adam indi. Köylülerden ya da o civarın insanlarından değillerdi; duruşlarında, ellerinde tuttukları o namluları tuhaf geometrik çizgilerle işlenmiş ağır metal silahlarında soğuk bir kararlılık vardı. En öndeki yaşlı adam, yüzündeki derin yara izleri ve kır düşmüş sakallarıyla adeta ömrünü bu karanlığın peşinde tüketmiş bir avcıyı andırıyordu. Elindeki pirinçten yapılma, içi kimyasal bir sıvıyla parlayan eski bir feneri surete doğru kaldırdı.
Fenerden yayılan o çiğ, maviye çalan ışık dalgası yaratığa çarptığı anda, bozkırın altından gelen o fısıltılar yerini acı dolu, tiz bir feryada bıraktı. Suretin paltonun altından uzanan gövdesi, ışığın altında adeta eriyen bir mum gibi kasılmaya, küçülmeye başladı.
"Geri bas çocuk!" diye bağırdı yaşlı avcı. Sesi, bozkırın rüzgarını bile susturacak kadar otoriter ve keskindi.
Adamlar aynı anda silahlara davrandı. Ancak bu silahlardan çıkan ses, babasının eski tüfeği gibi sağır edici bir patlama değildi; havayı yırtan, yüksek frekanslı metalik bir ıslık sesiydi. Namlulardan fırlayan o özel mühürlü metal parçaları, suretin göğsüne ve alnına saplandığında, yaratık büyük bir hızla geriye doğru savruldu. Toprağa düşen bedeni, saniyeler içinde çözülerek simsiyah, ağır ve pis kokulu bir kül yığınına dönüştü. Bozkırın hırçın rüzgarı, o külleri de alıp ovanın derinliklerine savurduğunda, arkalarında sadece yanmış toprak kokusu kalmıştı.
Yaşlı avcı, yerdeki tüfeğinin başında hâlâ titreyerek hiç bilmediği duaları mırıldanan babanın yanından adeta onu görmezden gelerek geçti ve Karan’ın önünde durdu. Eğildi, çocuğun elindeki küçük çakıya ve o buz gibi, tek bir yaş bile akıtmamış, gözünü bile kırpmayan gözlerine baktı. Adamın parmaklarında, tıpkı elindeki silahın namlusunda olduğu gibi din dışı, tamamen keskin geometrik çizgilerden oluşan dövmeler vardı.
"Korkmadın mı?" diye sordu yaşlı adam, sesindeki o gizleyemediği hayranlıkla.
Karan, elindeki çakıyı yavaşça kuşağına koyarken gözlerini adamın delici bakışlarından ayırmadı. "Korktum," dedi, çocuk sesindeki o tüyler ürpertici sabitlikle. "Ama diz çökersem beni koruyacak kimse olmadığını da o an anladım."
Yaşlı avcı hafifçe gülümsedi. Bu gülümseme, yüzündeki o sert ve yorgun ifadeyi bir anlığına da olsa yumuşatmıştı. Arkasındaki adamlara döndü ve Karan’ı işaret ederek konuştu: "Bu çocuğun ruhunda tek bir inanç kırıntısı, tek bir dogma yok. Zırhı sandığımızdan çok daha kalın olacak. Adı ne bunun?"
Babası yerdeki çamurlu tozların arasından başını güçlükle kaldırıp, korkudan ve çaresizlikten titreyen bir sesle fısıldadı: "Karan... Onun adı Karan."
Yaşlı avcı, Karan'ın omzuna elini koydu. "Gidiyoruz Karan," dedi, arkasındaki simsiyah arabanın açık kapısını işaret ederek. "Bozkır bitti. Şimdi seninle gerçek canavarların olduğu yere, şehirlerin altına ineceğiz."
Sisin ve toz bulutunun içinden, gecenin karanlığını bıçak gibi kesen iki devasa projektör ışığı belirdi. Işık hüzmeleri, kervansaray yollarını andıran o eski toprak patikayı aşarak doğrudan suretin ve Karan'ın üzerine kilitlendi. Modifiye edilmiş, simsiyah ve ağır zırhlı bir arazi aracı, kuru otları ezerek ve arkasında devasa bir toz kasırgası bırakarak hızla yanlarında durdu. Araçtan yükselen o mekanik güç, ovanın tekinsiz ağırlığını bir anda dağıtıverdi.
Aracın kapıları aynı anda açıldı. İçeriden, üzerlerinde hiçbir askeri ya da resmi amblem taşımayan, uzun ve koyu renkli palto giymiş üç adam indi. Köylülerden ya da o civarın insanlarından değillerdi; duruşlarında, ellerinde tuttukları o namluları tuhaf geometrik çizgilerle işlenmiş ağır metal silahlarında soğuk bir kararlılık vardı. En öndeki yaşlı adam, yüzündeki derin yara izleri ve kır düşmüş sakallarıyla adeta ömrünü bu karanlığın peşinde tüketmiş bir avcıyı andırıyordu. Elindeki pirinçten yapılma, içi kimyasal bir sıvıyla parlayan eski bir feneri surete doğru kaldırdı.
Fenerden yayılan o çiğ, maviye çalan ışık dalgası yaratığa çarptığı anda, bozkırın altından gelen o fısıltılar yerini acı dolu, tiz bir feryada bıraktı. Suretin paltonun altından uzanan gövdesi, ışığın altında adeta eriyen bir mum gibi kasılmaya, küçülmeye başladı.
"Geri bas çocuk!" diye bağırdı yaşlı avcı. Sesi, bozkırın rüzgarını bile susturacak kadar otoriter ve keskindi.
Adamlar aynı anda silahlara davrandı. Ancak bu silahlardan çıkan ses, babasının eski tüfeği gibi sağır edici bir patlama değildi; havayı yırtan, yüksek frekanslı metalik bir ıslık sesiydi. Namlulardan fırlayan o özel mühürlü metal parçaları, suretin göğsüne ve alnına saplandığında, yaratık büyük bir hızla geriye doğru savruldu. Toprağa düşen bedeni, saniyeler içinde çözülerek simsiyah, ağır ve pis kokulu bir kül yığınına dönüştü. Bozkırın hırçın rüzgarı, o külleri de alıp ovanın derinliklerine savurduğunda, arkalarında sadece yanmış toprak kokusu kalmıştı.
Yaşlı avcı, yerdeki tüfeğinin başında hâlâ titreyerek hiç bilmediği duaları mırıldanan babanın yanından adeta onu görmezden gelerek geçti ve Karan’ın önünde durdu. Eğildi, çocuğun elindeki küçük çakıya ve o buz gibi, tek bir yaş bile akıtmamış, gözünü bile kırpmayan gözlerine baktı. Adamın parmaklarında, tıpkı elindeki silahın namlusunda olduğu gibi din dışı, tamamen keskin geometrik çizgilerden oluşan dövmeler vardı.
"Korkmadın mı?" diye sordu yaşlı adam, sesindeki o gizleyemediği hayranlıkla.
Karan, elindeki çakıyı yavaşça kuşağına koyarken gözlerini adamın delici bakışlarından ayırmadı. "Korktum," dedi, çocuk sesindeki o tüyler ürpertici sabitlikle. "Ama diz çökersem beni koruyacak kimse olmadığını da o an anladım."
Yaşlı avcı hafifçe gülümsedi. Bu gülümseme, yüzündeki o sert ve yorgun ifadeyi bir anlığına da olsa yumuşatmıştı. Arkasındaki adamlara döndü ve Karan’ı işaret ederek konuştu: "Bu çocuğun ruhunda tek bir inanç kırıntısı, tek bir dogma yok. Zırhı sandığımızdan çok daha kalın olacak. Adı ne bunun?"
Babası yerdeki çamurlu tozların arasından başını güçlükle kaldırıp, korkudan ve çaresizlikten titreyen bir sesle fısıldadı: "Karan... Onun adı Karan."
Yaşlı avcı, Karan'ın omzuna elini koydu. "Gidiyoruz Karan," dedi, arkasındaki simsiyah arabanın açık kapısını işaret ederek. "Bozkır bitti. Şimdi seninle gerçek canavarların olduğu yere, şehirlerin altına ineceğiz."
Simsiyah, ağır zırhlı arazi aracı bozkırın kuru tozunu yara yara ilerlerken Karan, dikiz aynasından geride kalan o sonsuz düzlüğe son bir kez baktı. Ovada bıraktığı şey sadece çaresizce diz çökmüş bir baba ya da dağılmış bir koyun sürüsü değildi; çocukluğu o çatlak toprak yarığının içinde, o yanık toynak izlerinin yanında gömülü kalmıştı. Araç, ne parıltılı şehir merkezlerine ne de insan kalabalığının olduğu caddelere saptı. Kilometrelerce süren o sessiz yolculuğun sonunda, tamamen gözden ırak, terk edilmiş eski bir askeri yerleşkenin paslı demir kapılarından içeri süzüldü.
Karan’ın yeni dünyası, yerin katlarca altına uzanan, çıplak beton duvarlardan inşa edilmiş, penceresiz bir sığınaktı. Burada gökyüzü yoktu, yağmurun kokusu ya da bozkırın o sert ayazı yoktu. Zaman, sadece koridorlarda asılı duran eski, mekanik saatlerin o kulak tırmalayan, tıkırdayan ritminden ibaretti. İçerideki hava her daim nemli, soğuk ve loş jeneratör ışıklarıyla aydınlatılmış gri bir tondaydı.
Onu yanına alan ve adının Gideon olduğunu öğrendiği yaşlı avcı, sığınaktaki ilk gün Karan’ı çıplak bir masanın olduğu odaya götürdü. Masanın üzerinde ne bir kutsal kitap vardı ne de köylülerin boyunlarına astığı cinsten muskalar. Sadece sayfaları sararmış, kenarları aşınmış, üzeri tamamen el yazısıyla doldurulmuş kalın bir defter duruyordu.
Gideon, masanın ortasındaki gaz lambasını yakarken rüzgardan sertleşmiş yüzünü Karan’a döndü. "Sana burada dinleri, duaları ya da insanları avutmak için uydurulmuş o dogmaları öğretmeyeceğim çocuk," dedi, sesi beton duvarlarda boğukça yankılanarak. "Çünkü o dağda, o ovanın ortasında gördün; o kelimelerin hiçbiri o parazitlerin etini delmeye yetmez. Dünyanın dokusuna sızan o gölgeler, senin aciz feryatlarından korkmaz. Onlar sadece sarsılmaz bir iradeden, çelikten ve o çeliğin üzerine kazınmış geometrik mühürlerden korkarlar. Sen o bozkırda inançsızlığın sayesinde hayatta kaldın. Şimdi o inançsızlığı bizimle birlikte en keskin silaha dönüştüreceksin."
Karan, o sığınakta geçirdiği ilk üç yıl boyunca dünyadan tamamen izole bir şekilde sadece okudu ve çalıştı. İnsan anatomisinin en ince damarlarına kadar ezberledi; çünkü parazitlerin insan bedenini neredeyse bir tümör gibi nasıl ele geçirdiğini, hangi sinir uçlarına yerleştiğini bilmesi gerekiyordu. Geceleri, o gaz lambasının loş ışığı altında, dini hiçbir motife dayanmayan, sadece o varlıkların moleküler yapısını bozmaya yarayan antik, keskin geometrik şemaları ve mühürleri inceledi.
Parmakları, o çobanlık günlerinde meşe dallarını yonttuğu gibi artık metal parçalarını, namluları yontuyordu. Bir demir atölyesinde, saatlerce o hırçın geometrik çizgileri çeliğin üzerine kazımayı öğrendi. Ne bir eksik çizgi olmalıydı ne de bir kayma; buradaki matematik, hayatta kalmanın tek kuralıydı. Gündüzleri ise vücudunu bir makineye dönüştürmek için ağır demir ağırlıkların altında eziliyor, sığınağın o dar, beton koridorlarında reflekslerini bir çakalın sabrıyla biliyordu. Kalbi, o bozkırda çanın sesini kestiği andaki gibi ritmini hiç değiştirmiyordu; buz gibi, hissiz ve tamamen odaklanmış bir şekilde
(İlk Kan)
Karan’ın sığınaktaki eğitimi, sadece zihnini geometrik mühürlerle doldurmaktan ya da kaslarını demir ağırlıklarla sertleştirmekten ibaret değildi. Buradaki asıl sınav, teorinin bittiği ve o operatesk karanlığın etle kemikle buluştuğu o kaçınılmaz sınırda saklıydı. On beş yaşına bastığı günün sabahında, sığınağın o tıkırdayan mekanik saatleri saat tam 04.00’ü gösterirken Gideon odasına girdi. Yaşlı avcının elinde bu kez fener ya da kitap yoktu; sadece ağır, paslı döküm bir anahtar bağfeti tutuyordu.
"Vakit geldi, Karan," dedi Gideon. Sesi, sığınağın çıplak beton zemininde her zamankinden daha soğuk bir yankı bıraktı. "Bugün kağıt üzerindeki çizgilerin bittiği yerdesin. Aşağıya iniyoruz."
Sığınağın en alt katına, jeneratör dairesinin de arkasında kalan ve normalde girilmesi kesinlikle yasak olan o dördüncü dehlize ilk kez indiler. Havaya ağır, geniz yakan bir kükürt ve çürüme kokusu hakimdi. Koridorun sonundaki devasa, çift kademeli demir kapının önüne geldiklerinde Gideon anahtarı kilide soktu. Metalin dişliler arasında dönerken çıkardığı o hırçın çat sesi, Karan’ın göğüs kafesinde yankılandı.
Kapı ağır ağır aralandığında, odanın ortasında kalın zincirlerle duvara sabitleştirilmiş bir figür belirdi.
Bu, dışarıdan bakıldığında sıradan, orta yaşlarda bir adam gibi görünüyordu; üzerinde hırpalanmış bir ceket vardı, saçları darmadağındı. Ancak Karan, o bozkırda öğrendiği o keskin dikkatle figüre baktığında insanlığın çoktan o bedeni terk ettiğini anladı. Adamın göz bebekleri tamamen yok olmuştu, göz yuvalarının içi simsiyah, hareketli bir sıvı gibi çalkalanıyordu. Ağzından çıplak betona doğru dökülen o koyu renkli, asitli salya, zemini hafifçe aşındırarak ince dumanlar çıkarıyordu.
"Bu," dedi Gideon, Karan’ın eline namlusu ve kabzası tamamen keskin geometrik mühürlerle kazınmış, ağır ve soğuk bir av bıçağı tutuşturarak. "Geçen hafta çevre kasabalardan birinde üç çocuğu uykusunda boğarak içlerini boşaltan bir parazit. İnsanlar buna lanet diyor, iblis diyor. Biz ise sadece temizlenmesi gereken bir arıza diyoruz. Şimdi Karan... İnancın olmadığı o kalbinle, adaleti kendi ellerinle sağlayacaksın. Burası bozkır değil, karşındaki de çakal değil. İlk avın başlıyor."
Karan, avucunun içine oturan metal kabzanın o hırçın geometrik çizgilerini hissetti. Ne bir dua mırıldandı ne de titredi. On iki yaşındayken o toz bulutunun içinde babasının düşürdüğü tüfeği, o aciz çaresizliği hatırladı. İnanç, insanı zayıflatır ve diz çöktürürdü; o ise sadece elindeki çeliğin matematiğine güveniyordu.
Varlık, Karan’ın kendisine doğru yaklaştığını hissettiği an zincirleri hırsla sarstı. Demir halkaların betona çarparken çıkardığı o sağır edici şangırtı odayı doldurdu.
"Korku kokuyorsun, çoban çocuğu," diye hırıldadı varlık. Sesi tek bir boğazdan değil, sanki arkasında onlarca çatlak plaka titriyormuş gibi boğuk ve katmanlı çıkıyordu. "Gideon seni benim önüme et niyetine mi attı?"
Karan durmadı. Adımları sabitti, kalbi ritmini bile değiştirmemişti. Varlığa tam bir adım mesafeye kadar yaklaştı. Yaratık, zincirlerinin elverdiği son noktaya kadar öne fırlayıp pençeleşmiş parmaklarıyla Karan’ın boğazını hedef aldı. Ancak Karan, bir çakalın saldırı açısını ezberleyen o eski refleksle gövdesini milimetrik bir hamleyle yana eğdi. Hamleden sıyrıldığı an, sağ eli bir cerrah titizliğiyle ama o bozkırın saf ve vahşi gücüyle ileri atıldı.
Geometrik mühürlerin kazılı olduğu soğuk çelik, varlığın göğsünün tam ortasına, o çürümüş kalbin ve parazitin merkezinin olduğu noktaya saplandı.
O saniye, odadaki nemli hava bir anlığına buz kesti. Varlığın gözlerindeki o kapkara sıvı, yerini kor gibi yanan mor bir ışığa bıraktı. Ağzından, sığınağın beton kolonlarını titreten devasa, tiz bir feryat yükseldi. Bıçağın saplandığı o mühürlü hatlardan dışarıya doğru kan değil, parlayan kıvılcımlar ve simsiyah bir kül dumanı fışkırmaya başladı. Yaratığın bedeni, zincirlerin arasında saniyeler içinde çözülerek ağır, kükürt kokulu bir kül yığınına dönüştü.
Demir zincirler boşluğa düştü, beton zemine büyük bir gürültüyle serildi.
Karan, bıçağı geri çekti. Çeliğin üzeri tertemizdi; ne bir leke ne de bir iz kalmıştı. Eğildi, botunun kenarına bulaşan o siyah külü soğukkanlılıkla silkeledi. Ardından kapının eşiğinde duran ve elindeki feneri yavaşça indiren Gideon’a döndü.
"İlk avın bitti, Karan," dedi Gideon, gözlerinde o tekinsiz, karanlık tatminle. "Ama bu sadece başlangıçtı. Şimdi bu sığınaktan çıkma, o tozlu yollara düşme vaktin geldi. Şehirlerin o kalabalık yeraltında, bu temizlediğin şeyden binlercesi seni bekliyor."
Karan ve Gideon şu an o kervansarayın paslı kapısının önündeler. Şimdi o kapıdan içeri tek bir sürekli akışla, hiçbir başlık atmadan, sadece olayın tam ortasındaki o edebi yavaşlıkla giriyoruz. Yolumuz uzun, 100 sayfalık bütünlüğe bu sindirilmiş dille devam ediyoruz:
Paslı demir kapının ardındaki karanlık, bozkırın zifiri gecesinden çok daha yoğundu. Karan, botunun tabanıyla yerdeki kırık taş parçalarına basarken en ufak bir ses çıkarmamaya gayret ediyordu; ancak kervansarayın devasa tavanı en küçük bir kıpırtıyı bile büyüterek duvarlara çarpıyordu. İçerideki koku, Gideon’un dışarıda bahsettiği o çürüme ve kükürt kokusunun çok ötesindeydi. Rutubetle birleşmiş eski bir deri, kurumuş kan ve havada asılı kalan durağan bir toz tadı vardı. Gideon, elindeki o içi mavi sıvıyla parlayan fenerin ışığını en düşük ayara getirmiş, sadece önlerindeki birkaç adımlık mesafeyi aydınlatacak şekilde yürüyordu. Fenerin çıkardığı o hafif metalik cızırtı, kervansarayın derinliklerinden yükselen o boğuk mırıltıyla ritmik bir şekilde birleşiyordu.
"Ses derinden geliyor," diye fısıldadı Karan. Sesi, sığınaktaki o beton odalarda eğitildiği gibi dudaklarının arasından neredeyse hiç hava kaçırmadan, sadece Gideon’un duyabileceği bir frekansta çıkmıştı. Silahının kabzasındaki o keskin geometrik çizgiler, avucunun içindeki terle birleşerek daha da yapışkan bir hal almıştı.
Gideon başını hafifçe salladı. Gözleri, duvarlardaki Selçuklu döneminden kalma çatlak nişlerin üzerinde geziniyordu. O nişlerin içine, yakın zamanda siyah mumlar dikilmiş ve o mumlar yanarak taşın üzerinde katran gibi izler bırakmıştı. "Aşağıdaki sarnıç dehlizlerindeler," dedi yaşlı avcı. "Büyücü, yukarıda bıraktığımız o açık arazideki gölgeleri beslemek için içerideki kurbanların etini kullanıyor. Dikkat et, bu tür eski mekanlarda parazitler sadece insan bedenine yerleşmez; taşın, toprağın içine de sızarlar. Gözünün gördüğü hiçbir şeye hemen inanma."
Kemerli koridorun sonuna geldiklerinde, aşağıya doğru sarmal bir şekilde inen, basamakları aşınmış taş bir merdivenle karşılaştılar. Merdivenin aşağısından yukarıya doğru vuran ışık, yukarıdaki çiğ jeneratör ışıklarına hiç benzemiyordu; gaz lambalarının ve meşalelerin çıkardığı o hileli, sallantılı kirli sarı bir aydınlıktı. Mırıltılar artık netleşmişti. Bu, bir insanın gırtlağından çıkamayacak kadar pes, sanki aynı anda birkaç kişi senkronize bir şekilde aynı kelimeyi kekeliyormuş gibi çıkan tekinsiz bir ayindi.
Karan, Gideon’un arkasından merdivenlerden aşağıya doğru süzülürken sırtını o nemli, soğuk taş duvara yasladı. Her adımda bozkırın o kuru havası yerini yeraltının o boğucu, nefes almayı zorlaştıran ağırlığına bırakıyordu. Merdivenlerin bittiği yer, kervansarayın altındaki devasa, suyun çoktan çekildiği eski bir Bizans sarnıcıydı. Sarnıcın devasa sütunlarının gölgeleri, meşale ışıklarının altında duvarda devasa canavarlar gibi büyüyüp küçülüyordu.
Sarnıcın tam ortasında, taş bir sunağın etrafında toplanmış birkaç figür vardı. En arkada, üzerinde kirli bej rengi bir şalvar ve eski bir ceket olan, saçları sakalları birbirine karışmış yaşlı bir adam duruyordu. Köylülerin "ocakzade" ya da "şifacı" diye saygı duyduğu, elini öptüğü adam tam olarak buydu. Ancak adamın elinde tuttup sunağın üzerindeki çaresizce yatan figüre doğru uzattığı o kemik bıçak, şifadan çok daha başka bir amaca hizmet ediyordu. Yaşlı adamın gözleri tıpkı sığınaktaki o ilk av gibi tamamen kararmıştı, o kapkara sıvının şakaklarından aşağıya doğru ince hatlar halinde sızdığını Karan bu mesafeden bile görebiliyordu.
Gideon, fenerini havaya kaldırıp ışığın gücünü tek bir hamlede en üst seviyeye çıkardı. O mavi, keskin ışık sarnıcın karanlık sütunlarını bıçak gibi keserek doğrudan sunağın ortasındaki büyücünün üzerine vurdu.
"Ayin bitti," dedi Gideon, sesi sarnıcın kubbesinde bir gök gürültüsü gibi patlarken. "Bozkırın altındaki o pislikleri besleme vaktin kapandı."
Büyücü, ışığın çarpmasıyla birlikte acı dolu bir feryat kopararak geriye doğru savruldu. Elindeki kemik bıçak taş zemine düşerek kırıldı. Sunağın etrafındaki o diğer figürler, yani parazitlerin tamamen kölesi olmuş o eski kurbanlar, aynı anda başlarını arkaya doğru kırarak, insani olmayan bir hızla yüzlerini Karan ve Gideon’a döndüler. Ağızlarından yükselen o tiz hırıltıyla birlikte, sarnıcın o ıslak zemininde sürünerek, pençelerini andıran elleriyle ileriye doğru atıldılar.
Karan, silahının emniyet mandalını indirdi. Havayı yırtan o metalik ıslık sesleri, sarnıcın taş duvarlarında yankılanmaya başladığında, o dağda başlayan yolculuğun tam ortasında olduğunu biliyordu.
Karan, silahın kabzasını iki eliyle birden kavrayıp ilk hamleyi yapan varlığın göğüs kafesine doğru nişan aldı. Silahın namlusundan çıkan o yüksek frekanslı, metalik ıslık sesi sarnıcın taş duvarlarında yankılanırken, namlu ağzından yayılan çiğ mavi ışık bir anlığına tüm dehlizi aydınlattı. Özel mühürlü metal parça, yaratığın göğsüne tam ortadan saplandığı anda etten ya da kemikten çıkan o tanıdık kırılma sesi duyulmadı; onun yerine, sanki çok sıcak bir demir buz gibi soğuk bir suya bırakılmışçasına hırçın bir *coz serpintisi* yükseldi. Yaratık, havada asılı kalmış gibi bir an kasıldı, ardından göğsündeki o geometrik mühür izinden dışarıya doğru fışkıran simsiyah kül dumanıyla birlikte taş zemine yığıldı. Bedeni, saniyeler içinde çözülerek sarnıcın ıslak toprağına karıştı.
Ancak diğer ikisi durmadı. Parazitlerin ele geçirdiği bu bedenler acı hissetmiyor, korku nedir bilmiyorlardı; tek amaçları, içlerindeki o açlığı dindirmek için önlerindeki taze eti parçalamaktı. Soldan gelen varlık, sarnıcın kalın mermer sütunlarından birine tutunarak inanılmaz bir esneklikle Karan’ın üzerine doğru fırladı. Karan, dağda vahşi hayvanların saldırmadan önce vücutlarını nasıl gerdiğini ezberleyerek büyüdüğü için bu açıyı saniyeler öncesinden öngörmüştü. Gövdesini hızla sağa doğru yatırırken, sol dirseğiyle yaratığın boğazına sert bir darbe indirdi. Darbenin şiddetiyle varlığın kafası arkaya doğru fırladı ama içindeki parazit bedeni ayakta tutmaya devam ediyordu.
"Karan, arkana bakma, büyücüye odaklan!" diye kükredi Gideon. Yaşlı avcı, elindeki fenerin mavi ışığını sunağın arkasına doğru kaçmaya çalışan o yaşlı büyücünün üzerine dikmişti. Gideon’un kendi silahından çıkan o metalik ıslıklar, sarnıcın tavanındaki asırlık çatlaklardan küçük taş parçalarının dökülmesine sebep oluyordu.
Karan, Gideon’un uyarısıyla birlikte altındaki ıslak zeminden güç alarak hızla öne doğru atıldı. Kendisine doğru hamle yapan son parazit kölesini, ceketinin içinden tek bir hareketle çıkardığı o geometrik mühürlü ağır av bıçağıyla göğsünden yakaladı. Çeliği sapladığı an, eline vuran o yoğun sıcaklık ve kükürt kokusu genzini yaktı. Bıçağı yatay bir hamleyle geri çektiğinde, karşısındaki varlık da arkasında sadece ağır bir kül kokusu bırakarak un ufak oldu.
Şimdi sarnıcın ortasında, o devasa taş sunağın hemen yanında sadece Karan, Gideon ve köşeye sıkışmış olan o sahte şifacı kalmıştı. Yaşlı büyücü, sırtını sarnıcın nemli duvarına yaslamış, gözlerindeki o kapkara sıvıyı silmeye çalışarak hırıldıyordu. Ağzından dökülen kelimeler artık bir ayin mırıltısı değil, açık bir tehditti.
"Siz... O sığınakta saklanan o aciz ölümlülersiniz," diye tısladı büyücü, kararmış dişlerini sergileyerek. "Bu bozkırın altı yüzyıllardır bizimle besleniyor. Vurduğunuz her beden, toprağa bıraktığınız her kül sadece onları daha da acıktırır. O çocuğun içindeki o inançsız boşluk... Onu asla dolduramayacaksınız."
Karan, elindeki bıçağın ucundan yere damlayan o görünmez gücü izlerken büyücüye doğru bir adım daha attı. Yüzünde ne bir nefret vardı ne de intikam arzusu; sadece işini bitirmek isteyen bir zanaatkarın o soğuk, matematiksel ifadesi duruyordu.
"Boşluk iyidir," dedi Karan, sesi sarnıcın o operatesk sessizliğinde buz gibi yankılanarak. "İçinde hiçbir yalan barınamaz."
Silahını kaldırdı ve namluyu büyücünün tam alnının ortasına hizaladı. Parmak boğumları tetikte sabitlendiğinde, bozkırın altından gelen o son fısıltılar da ebediyen kesilmek üzereydi.
Tetiğin düşmesiyle birlikte namludan fırlayan mühürlü metal parça, büyücünün alnının tam ortasındaki o kararmış dokuyu parçaladı. Sarnıcın duvarlarında yankılanan o son metalik ıslık sesi, yaşlı adamın hırıltısını bıçak gibi kesti. Büyücünün gözlerindeki o kapkara sıvı, saplanan metalin yaydığı yüksek frekanslı enerjiyle aniden buharlaşmaya başladı. Bedeni duvardan aşağıya doğru kayarken, o eski Selçuklu taşlarının üzerinde ne bir kan lekesi bıraktı ne de bir iz; sadece saniyeler içinde sarnıcın ıslak zeminine yayılan, rüzgarsız havada bile savrulan simsiyah, yoğun bir kül yığını kaldı.
Karan, silahını yavaşça indirirken namlunun ucundan yükselen o ince, gri dumanı izledi. Barut kokusu yoktu; sadece geniz yakan, operatesk bir kükürt ve yanık çelik kokusu havada asılı kalmıştı. Sarnıç, o büyük gürültünün ardından yeniden o mutlak sessizliğe gömüldü. Sunağın üzerinde yarı baygın, korkudan donakalmış halde yatan o genç kurbanın düzensiz nefes alışverişleri dışında dehlizde hiçbir hareket kalmamıştı.
Gideon, elindeki mavi ışıklı feneri yavaşça indirerek ışığın şiddetini azalttı. Yaşlı avcının botları, yerdeki küllerin üzerinden geçerken hafif bir hışırtı çıkardı. Eğildi, sunağın üzerindeki gencin nabzını kontrol etti ve ardından başını Karan’a doğru kaldırıp onaylarcasına salladı.
"Temiz," dedi Gideon, sesi sarnıcın kubbeli tavanında boğukça dağılırken. "İçindeki parazit kök salmadan bağı koparmış olduk. Yaşayacak."
Karan cevap vermedi. Silahını ceketinin içindeki gizli bölmeye yerleştirirken, bakışları yerdeki o simsiyah kül yığınına takılmıştı. On iki yaşındayken o bozkırda gördüğü o ilk suret ile bugün bu sarnıçta diz çöktürdüğü büyücü arasında hiçbir fark yoktu. İnsanlar onlara ne isim verirse versin, hangi dinde hangi lanetle anarlarsa ansınlar, hepsi aynı rasyonel amaca hizmet eden birer bozukluktan ibaretti. İnançsızlığı, ona bu yolda korkudan arınmış bir netlik sağlıyordu; çünkü karşısındaki şeyi kutsallaştırmadığında ya da ondan doğaüstü bir korku duymadığında, geriye sadece çözülmesi gereken bir matematik problemi kalıyordu.
"Yukarı çıkıyoruz," dedi Gideon, feneriyle merdivenlerin olduğu karanlık kemeri işaret ederek. "Buranın işi bitti. Ama bozkırın altı hâlâ kaynıyor. Bu sadece ilk düğümdü, Karan. Yolumuz uzun."
Karan, siyah deri ceketinin yakasını düzeltti ve arkasına bile bakmadan o sarmal taş merdivenlere doğru yöneldi. Yukarı çıktıklarında, Anadolu bozkırının o keskin, kuru ayazı yeniden yüzüne çarptı. Gökyüzü hâlâ zifiri karanlıktı ama ufuk çizgisinde beliren o soluk gri hat, şafağın çok uzakta olmadığını fısıldıyordu. Arabaya doğru yürürken, botlarının altındaki o çatlak toprak ona ait olduğu yeri bir kez daha hatırlattı. O artık ne bir çobandı ne de sıradan bir ölümlü; o, bu sonsuz düzlüklerin ve karanlık şehirlerin yeraltında gölgeleri avlayan, ruhunda hiçbir dogmaya yer bırakmamış sessiz bir infazcıydı.
Karan ve Gideon, tünelin o nemli zemininde o gri takım elbiseli figürle karşı karşıya. Dili tazeleyerek ve konuşmaları büyüterek devralıyorum:
Gelen şey, hatları ilk bakışta seçilemeyen, hırpalanmış gri bir takım elbise giymiş uzun boylu bir adamdı. Yüzü, tünelin loşluğunda dalgalanan bir balmumu gibi duruyordu; hatları sürekli yer değiştiriyor, sanki altındaki kas yapısı üstteki deriyi taşımakta zorlanıyormuş gibi garip bir devinim sergiliyordu. Adamın boynundaki kravat gevşemişti, beyaz gömleğinin yakası ise boynundan sızan o koyu, katran benzeri akıntıyla tamamen lekelenmişti. Burası bir taş taşra tapınağı değildi; bu yaratık, şehrin yukarısındaki o devasa çarkların arasından, muhtemelen yüksek koridorlu resmi binalardan birinden buraya sızmıştı.
Adam durdu. Başını tuhaf bir açıyla, neredeyse omzuna değecek kadar sağa kırdığında kemiklerin birbirine sürtünme sesi dehlizde yankılandı.
"Gideon," dedi varlık. Sesi, tünelin beton çeperlerinden değil, doğrudan zemin altındaki su borularının içinden gelen boğuk bir cızırtıyı andırıyordu. "Yıllardır aynı eski fenerle aynı karanlığı kovalamaktan yorulmadın mı? Yukarısı değişti. Artık bizi köylerde, ahırlarda arayamazsiniz. Biz sizin imzaladığınız evrakların arkasındayız, verdiğiniz kararların gölgesindeyiz."
Gideon, feneri tutan elini hiç indirmeden, ses tonundaki o yerleşik sakinliği koruyarak öne doğru bir adım attı. "Evraklar sahteyse, arkasındaki gölgeyi de tanırız," dedi. Gözlerini yaratığın o sürekli yer değiştiren yüz hatlarına dikmişti. "Yukarıda hangi makamı işgal ettiğin, hangi masada oturduğun beni ilgilendirmez. Bu tünelin dibine indiysen, benim çöplüğümdesin demektir."
Yaratık, boğuk bir kahkaha attı; bu ses, sarnıçtaki o ilkel hırıltılardan çok daha rahatsız ediciydi çünkü içinde net bir insan bilinci barındırıyordu. "Çöplük mü?" diye sordu, eriyen yüzünü Gideon'a doğru daha da yaklaştırarak. "Buraya beton döken, bu tünelleri resmi kayıtlardan silen el kimindi sanıyorsun? Biz yukarıyı organize ederken, siz aşağıda sadece kırıntıları temizliyorsunuz. Yanındaki o çocuğu da kendine benzetmişsin. Ruhunda tek bir umut kırıntısı bile yok."
Karan, silahını namlusu yere bakacak şekilde tutarken araya girdi. Sesi, tüneldeki o nemli havayı bıçak gibi kesen bir durağanlığa sahipti. "Umut, senin gibi bir arızanın etini delmiyor," dedi doğrudan yaratığın göz yuvalarına bakarak. "Gideon, bu şey çok konuşuyor. Yukarıdaki makamından kalan bir alışkanlık olmalı."
Gideon, fenerin mavi ışığını bir tık daha açarken hafifçe gülümsedi. "Bürokrasinin fitratıdır Karan, iş yapacakları zaman lafı uzatırlar. Ama bizim işimiz uzun uzadıya konuşmayı gerektirmez."
"Doğru," dedi Karan, silahın emniyet mandalını başparmağıyla yavaşça kaydırarak. "Matematik nettir."
Yaratık, Karan’ın bu soğukkanlı tavrından rahatsız olmuş gibi aniden yüzünü çocuğa doğru çevirdi. Balmumu andıran o deri hızla erimeye, altındaki o asıl biçimsiz, gözenekli yapı ortaya çıkmaya başladı. "Seni o dağda bırakmalıydık, çoban parçası!" diye kükredi. Aynı anda, tünelin duvarlarındaki kalın kablo demetlerini tek bir hırçın hamlede kavrayıp yerinden söktü. Kıvılcımlar karanlığı yırtarken, yüksek voltajlı akım tünelin zeminindeki ıslaklığa yayıldı.
"Karan, kauçuğa güven ve sol kanattan gir!" diye bağırdı Gideon, fenerin ışık gücünü en üst seviyeye çıkarıp yaratığın görüşünü tamamen kapatırken.
Karan, botlarının altındaki kalın tabanın yalıtımına güvenerek bir an bile duraksamadı. Gövdesini öne doğru eğip, ıslak betondan destek alarak hızla ileri fırladı. Havayı yakan o elektrikli kırbaç, çocuğun yanağını milimetrik bir mesafeyle yalayıp geçti; arkasında bıraktığı sıcaklık derisini sızlatmıştı. Karan, darbenin getirdiği ivmeyi kaybetmeden varlığın tam göğüs hizasına ulaştı. Silahın tetiğine bastığı an, namludan çıkan o yüksek frekanslı darbe dalgası, takım elbiseli figürün gövdesini tam ortadan ikiye bölecek bir şiddetle vurdu.
Etten ve kumaştan geriye hiçbir şey kalmadı. Tünelin o nemli zeminine dökülen şey, sadece rüzgarsız havada bile dağılan, yanmış plastik kokulu, yoğun bir tortuydu.
Karan silahı indirdi, sol elinin tersiyle yanağına sıçrayan o kuru isi sildi. Gideon’a döndü, yerdeki tortuyu işaret ederek, "Yukarıdaki dostlarına haber uçurmuş mudur?" diye sordu.
Gideon, feneri tekrar düşük ayara getirirken derin bir iç çekti. "Çoktan," dedi, tünelin daha da derinlerine doğru uzanan o zifiri karanlık kıvrıma bakarak. "Bu şehirde yalnız değiliz Karan. Ve görünen o ki, av sandığımızdan çok daha yukarılara uzanıyor. Silahını doldur, tünel daha yeni başlıyor."
Ankara, şafağın o kirli gri sisinin altında, devasa bir taştan anıt gibi uzanıyordu. Şehir, bozkırın o çıplak ve savunmasız düzlüklerine hiç benzemiyordu; burası insanın eliyle inşa edilmiş gri binaların, devasa beton kütlelerin ve birbirini kesen asfalttan labirentlerin coğrafyasıydı. Cumhuriyetin ilk yıllarından kalma o ağır, heybetli bürokratik binaların pencereleri, uyanmakta olan şehrin puslu ışığında cansız gözler gibi parlıyordu. Sokaklar henüz boştu ancak havada, o kalabalık insan yığınlarının uyanmasından hemen önce çöken o durağan, gergin elektrik kokusu vardı.
Ağır zırhlı simsiyah araç, Ulus’un o dar, birbirine dolanan eski caddelerine saptığında Karan, başını yan cama daha sıkı yasladı. Burası, şehrin altındaki o en eski katmanların başladığı yerdi. Roma döneminden kalan taş blokların üzerine inşa edilmiş Selçuklu surları, onların da üzerine tünemiş erken cumhuriyet binaları... Şehir, adeta geçmişin ölülerini üst üste gömerek yükselmiş devasa bir mezarlığı andırıyordu. Ve her mezarlık gibi, en tekinsiz sırlar en altta, o ilk taşın altındaki karanlıkta saklıydı.
Gideon, aracı eski bir devlet dairesinin arkasında kalan, etrafı yüksek sac levhalarla çevrilmiş metruk bir şantiye alanına soktu. Motor durduğunda, kabinin içine sızan o ani sessizlik, bozkırın sessizliğinden çok daha ağırdı. Buradaki sessizlik, binlerce insanın duvarlar ardındaki nefes alışverişlerinin, şehrin şebeke borularından akan suların ve metroların o derindeki mekanik cızırtılarının bastırılmış bir toplamı gibiydi.
"Burası," dedi Gideon, elini vites topuzundan çekip derin bir nefes alarak. Gözleri direksiyonun arkasındaki o tozlu gösterge panelindeydi. "Cumhuriyetin ilk yıllarında, olası bir savaş durumunda devlet erkanını korumak için inşa edilmiş gizli sığınak tünellerinin ana girişlerinden biri. Resmi kayıtlarda burası çoktan kapatılmış, beton dökülerek mühürlenmiş bir inşaat sahası olarak geçer. Ama yeraltının mühürleri, betonla tutmaz Karan."
Araçtan indiklerinde Ankara’nın o meşhur, insanın kemiklerini sızlatan kuru ayazı yüzlerine çarptı. Karan, siyah deri ceketinin fermuarını boğazına kadar çekti. Botlarının sac levhalara çarpan rüzgarın uğultusu eşliğinde attığı her adım, zemindeki gevşek moloz taşlarını eziyordu. Şantiye alanının tam ortasında, paslı demir filizlerinin arasından aşağıya doğru dikine inen, betonarme bir şaft ağzı vardı. Aşağısı, ışığın tamamen tükendiği, sanki yeryüzündeki tüm kiri ve isi içine çekmek isteyen devasa bir kuyu gibi kapkaraydı.
Gideon, ceketinin içinden o içi mavi sıvıyla parlayan eski pirinç feneri çıkardı. Fenerin düğmesine bastığında, mavi ışık hüzmesi o karanlık dehlizin duvarlarına vurdu. Beton çeperlerde, zamanında işçilerin kazma darbelerinden kalan izlerin yanı sıra, insanı huzursuz eden tuhaf çizgiler vardı. Karan eğilip ışığın vurduğu yere daha yakından baktı. Bunlar sıradan çatlaklar değildi. Taşın ve betonun üzerine, sanki çok keskin ve devasa tırnaklarla kazınmış, yukarıdaki geometrik mühürlerin tam tersi yönünde işleyen, kaotik ve hırçın yarıklardı. Parazitler buradaydı; ve burayı sadece bir geçit olarak değil, bir yuva olarak kullanıyorlardı.
"Namluyu gevşet," diye fısıldadı Gideon, merdivenlerin demir basamaklarına ilk adımını atarken. "Aşağıdaki hava ağırdır. Ses çabuk yayılır ama yankı seni aldatmasın. Parazitler şehirlerin altında daha cüretkar olurlar; çünkü yukarıdaki o binlerce insanın yaydığı korku, stres ve negatif enerji, onları birer parazitten çok daha fazlasına dönüştürür. Burada, o sarnıçta gördüğün gibi sadece bedenleri ele geçirmezler; zihninin içindeki en zayıf halkayı ararlar."
Karan, demir basamaklardan aşağıya doğru inerken ellerini paslı korkuluklara sürtmedi bile. Vücut ağırlığını tamamen bacaklarına vererek, tıpkı sığınaktaki o çıplak beton odalarda saatlerce çalıştığı gibi, bir gölge kadar sessizce süzüldü aşağıya. Derine, daha derine indikçe, Ankara’nın o yukarıdaki bürokratik soğukluğu yerini nemli, yapışkan ve insanın tenine sülük gibi yapışan tuhaf bir sıcaklığa bıraktı. Havada asılı kalan kükürt kokusu, eski kanalizasyon atıklarıyla ve çürüyen kabloların çıkardığı o plastik yanığıyla birleşmişti.
Tünelin tabanına ulaştıklarında, önlerinde kilometrelerce uzandığı belli olan, iki yanından devasa kablo demetlerinin geçtiği yüksek tavanlı bir koridor açıldı. Tavandan sızan çamurlu su damlaları, yerdeki küçük su birikintilerine her düştüğünde (pıt... pıt...) tünelin derinliklerinde operatesk bir ritimle yankılanıyordu. Mavi fenerin ışığı, o sonsuz gri koridorun içinde ilerlerken duvarlardaki o tırnak izlerinin daha da derinleştiğini, hatta bazı yerlerde betonun altındaki demir hasırların bile bükülüp dışarı fırladığını gösteriyordu.
Birden, tünelin çok uzaktaki karanlık bir kıvrımından, bir metalin beton zeminde sürüklenme sesi geldi. Zıııırt... zıııırt...
Karan, silahının emniyetini tek bir milimetrik hamleyle indirdi. Kalbi, bozkırın ortasında o koçun çanını kestiği andaki gibi, dakikada altmış vuruşluk o değişmez, mekanik ritmiyle atmaya devam ediyordu. Korkunun inancı doğurduğu o dünyada, o sadece elindeki mühürlü çeliğin ve zihnindeki inançsız boşluğun sarsılmaz geometrisine güveniyordu.
Karanlık koridorun ucunda, ışığın bile dokunmaktan çekindiği o sınırda, gölgelerin içinden bir suret ağır ağır onlara doğru yürümeye başladı.



![Fated to My Ex- Best Friend [Moving to Galatea]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_49edb1dbf9a28b50b9c4d68d8598359b.jpg?width=1920&quality=75)





