AŞK ve KANLI BIÇAK

Gecenin karanlığı, kadim şehrin taş sokaklarına bir sis gibi çöktüğünde, zaman sanki durmuştu. Gökyüzündeki eski saat kulesinin çanları gece yarısını vururken, yağmurun ıslattığı parke taşlarında yankılanan tek şey iki kişinin nefes alışverişleriydi.

Evelyn, sırtını soğuk taş duvara yaslamış, karşısındaki adama bakıyordu. Yüreği göğüs kafesini yırtacak gibi çarpıyordu ama bu kez korkudan değil, hemen önünde duran adamın gözlerindeki o tanıdık, ölümcül çaresizliktendi. Adrian... Şehrin en karanlık dehlizlerinden çıkıp gelen, ellerine kan bulaşmış o adam.

"Buraya gelmemeliydin," diye fısıldadı Evelyn. Sesi titriyordu. "Seni arıyorlar. Eğer seni benimle görürlerse..."

Adrian, aralarındaki son mesafeyi de kapatarak genç kıza doğru bir adım attı. Yüzündeki yara izleri ve gözlerindeki yorgunluk, arkasında bıraktığı savaşın kanıtı gibiydi. Bir elini yavaşça Evelyn’in yüzüne doğru uzattı, parmak uçları genç kızın yanağına süzülen bir damla gözyaşına dokundu.

"Beni her yerde arayabilirler Evelyn," dedi Adrian. Sesi derin, boğuk ve bir o kadar da kararlıydı. "Ama kalbimin nerede olduğunu asla bulamazlar. Çünkü o sadece senin yanında atıyor."

Evelyn gözlerini kapattı, Adrian'ın sıcaklığını hissetmek şu an dünyadaki en tehlikeli ama en huzurlu şeydi. Adrian ona doğru eğildi ve dudakları buluştu. Bu, yaklaşan fırtınadan önceki son sığınaktı; hem tutku dolu hem de veda kokan bir öpücüktü.

Ancak bu romantik anın arkasında, karanlığın içinde gizlenen soğuk bir gerçek vardı. Adrian Evelyn’e sarılırken, sağ eli arkasında, pelerininden sızan taze kanla kaplı o gümüş hançeri sıkı sıkıya tutuyordu. Az önce bir hayatı sonlandırmıştı ve bu hançer, ikisini de felakete sürükleyecek olan o büyük sırrın ilk parçasıydı.

Sokağın başından gelen ayak sesleri ve meşale ışıkları sisin içinden belirmeye başladığında Adrian geri çekildi.

"Kaçmam gerek," dedi Evelyn’in gözlerinin içine bakarak. "Ama yemin ederim, bu bıçak ikimizi ayıranların kanıyla yıkanmadan bu hikaye bitmeyecek.