Kalabalığın Arasındaki Yalnızlık

Hissettiği duyguların ağırlığıyla kapattı kapısını. Hep yaptığı gibi ahşap masasına geçecek, sayısız kez değiştirdiği tükenmez kalemlerinden yazan bir tanesini bulacak ve başlamak istediği yerden başlayacaktı. Sorun olmazdı değil mi? O, onun not defteriydi sonuçta; kimse açıp da okuyacak değildi ya...

Ne yapacağını zihninde canlandırırken bir anda gerçeğe döndü. Pencereden dışarıyı, usul usul akan şehri izliyordu. Şehrin gürültüsü arasından yükselen korna sesleri, polisin uyarı vermek için hoparlörden bağırışı, çocuk çığlıkları... Hepsini biliyordu. Bu deli gürültüye aşinaydı ama hiçbir zaman karışmamıştı içine. Kalabalıktan korkuyordu zaten. Hayatı boyunca hiçbir zaman doğru dürüst huzuru bulamamıştı.

Kalabalığın arasına girerse çürüyüp yok olacağını düşünüyordu. Ona çarpan insanlar mesela... Asla arkasını dönüp de “pardon” demiyordu. Kalabalığın arasında buna benzer o kadar çok şey yaşamıştı ki, bunlar her gerçekleştiğinde kendini olduğundan da küçük görüyordu. Yalnız hissediyordu. Yapayalnız... O koskoca, gürültülü şehrin ortasında kendini yapayalnız hissediyordu.

***

Yalnızlığımın ruhumdan çıkıp bedenime işlediği andaki noktadayım. İnsanların dünyada olması artık benim için hiçbir anlam ifade etmiyordu; sadece koca birhiçliktiler. Sanki tek ben vardım bu koca dünyada.SadeceBen... Ve bu yalnızlığımla kimseyi istememeye yeminliydim. Yanlış anlamayınız; dünya sebepsiz ya da değersiz demem ben. Tek başına olduğunda bu dünya elbet güzel değildir. Ama insan, zaman ilerledikçe öyle bir hal alır ki, insanlar onu bu dünyadan koparmaya çalışır. Fakat bu koparma sıradan ve hızlı bir biçimde değil, sanki her adım her şeyin sonucuna hazırlamışçasına yavaş yavaştır.

İşte bu yalnızlık arayışındaki asıl güzellik; çevrenin ve etrafındaki insanların eleştirisi, yorumu olmadan yaşama isteğidir. Yani her şeyi kendine en güzeliyle, en özeliyle, en istediğin şekilde yaşamak... Başka bir ruha yahut bedene ihtiyaç duymadan, hayatı tek başına göğüslemektir. Bu yalnızlık anlayışının arayışındayken, bazen olmadık şeylerle karşılaşabilir insan. Hiç beklenmedik bir anda, düşmeyi bile aklından geçirmek istemediğin bir dönemde, şans kapıları gibi özlem çalar kapını. İnsan bir daha, elbet başka bir zamanda görüşme umudu taşır. Peki ya ben bunu ister miydim? Onun hakkında bile değilken... Evet, evet; şu yüzlerce, binlerce soru aklını altüst eder ve bir anda zihnine oturur.

Sen sanıldığından da, düşünebildiğinden de, tahmin edebileceğinden de saf bir insansın. Bu aklına yattığında, böyle biri olduğunu düşünmek bile istemezsin belki, kendine yediremezsin bile. Ama aklının kabullenmediğini kalbin çoktan kabullenmiştir acımasızca. Budüşünceleri de arkana almışken, artık kendine yediremeyip o"saf aklın"yeni bir dünya kurar. Bu dünyada kimsenin yeri yoktur. Yalnızlığın, dediğimiz gibi en başında bedenimizle birleşmiştir ve senin kurduğun o dünyada senden başka hiç kimse yoktur. Ta ki sen isteyene kadar da olmayacaktır.

Bazen şu saf insan dediğimiz obasitçe söyleyip, tüm şanssızlıkları üzerinde barındıran bu kavramı farklı bir biçimde adlandırmak istenir buda “zavallı insan”. Ben yanılmadığımaeminim; hem de hiç olmadığım kadar eminim. Çünküyanılgılar ancak kafanda soru işareti oluşturduğu zaman var olur. Bazen de şu çok yaşanmışlığın ve deneyimin getirdiği yanlış bir bilge edasıyla...

***

Beyaz kalemini özenle ahşap masasına bıraktı. Küçük not defterini kapatarak çekmecenin içine koydu ve yavaşça anahtarı çevirerek kilitledi. Psikolog, sıradaki hastasını görmek için ayağa kalktı. Adım adım beyaz kapıya giderek kapı kolunu tuttu ve kapıyı açtı.

Karşıdaki hastasını gördüğünde, onun yanına gelişindeki o minik parıltıyı fark etti. Belki de o küçük kalbinde büyük bir heyecan beslemişti. Karşısındaki adam sıradan bir doktor değil; sanki hastasını alıp anlattıklarına, o yaşamın tam sesine ortak olan biriydi. Hani derler ya “onunla yaşamak” diye, işte psikolog da bu duyguları kendi içine çok çabuk alırdı. Kendini bu duygulardan koparmayı düşünse bile artık çok ama çok geç kalmıştı.

Hastasının bunca acıyı yaşamasına rağmen gözlerindeki o parıltı ve içindeki heyecan, psikoloğa eski bir cümleyi hatırlattı. Her karanlık anın ardından beyaz bir sayfa vardır; aynı ümidin kesildiği yerden yeniden doğması gibi... Bu cümle döküldü dudaklarından usulca.

***Sessizce dinliyordu onu. Kadının hüzünlü gözleri aynı anda parlayıp aniden sönüyordu. Sanki başı ve sonu belirsiz bir hüzün denizinde, anlık parıltılarla kaplanan gözleri vardı. Onun gözlerinin içine bakmak, derin bir okyanusta hazine aramak gibiydi ve o kadar derine inmek neredeyse imkansızdı. İşte onun gözlerinin ardında neler sakladığını çözmek, kocaman bir imkansızlıktan ibaretti.

Karşısındaki hastasını sessiz sedasız izlemeye devam ediyordu. Bazen kadının gözleri ona her şeyi, ama her şeyi anlatır gibiydi. Anlatsa da anlatmasa da, duygularını içinde gizli tutsa dahi o gözler, içinde yıllanmış, değerli bir şarap sakladığını fısıldıyordu doktora.

Kadın anlık olarak duraksadı. Ne diyeceğini, hissettiklerini nasıl anlatacağını bilemedi; kelimeleri zihninde bir türlü birleştiremedi. Psikologdan yardım istemediği kesindi. Gözleri, onunla göz göze gelmemek için direniyor, adeta yardım istercesine yere bakıyordu. Geçmişin en acı günleri serilmişti gözlerinin önüne.

Sanki ilk kez gelmişçesine Odanın içerisine derin bir sessizlik hakim olmuştu şimdi. Kadın, sanki buraya ilk kez odanın detaylarını inceliyordu: Önünde duran, bir kez bile yudumlamadığı bir fincan kahveyi, ahşap dolabı, onun içindeki sayısız dosyayı, duvardaki siyah çerçeveli saati, odanın içindeki boş koltuğu, ahşap masayı ve duvarların o beyazla gri karışımı soluk rengini... Bakışları o beyaz kapıya, ardından kapı kulpuna kaydı; kısacası her şeyi zihnine kazımaya çalışıyordu. Odada incelemekten kaçındığı, bakamadığı tek bir şey vardı: Ben. Devasa odanın içinde bir tek bana bakamamıştı.

Zaman dolmuştu. Onunla olan konuşma süremizin sonuna gelmiştik ve bu sürenin yarısını odadaki o ağır sessizlik kaplamıştı. Ne o bir şey anlattı ne de ben konuşması için tek bir kelime söyledim; sadece onun hazır olacağı zamanı bekledim. Fakat ona ayırdığım bu vakit, gerçeğe dönüşemeden bitti. O da anlamıştı sürenin dolduğunu.

Artık benden gözlerini kaçıracak gücü kalmamıştı. Doğrudan gözlerimin içine bakıyordu çünkü birazdan bu kapıdan çıkıp gidecekti. Mutlu mu olmuştu yani? Ayağa kalktım ama içimde bir kırgınlık vardı; hiç beklenmedik, devasa bir kırgınlık... Neden bir anda böyle hissettiğimi kendi zihnime bile açıklayamamıştım. Asla yapmaz dediklerimizin, bir gün sanki geçmişi hiç umursamamışçasına gitmesi insanı kırmaz mıydı?

Yine de sanki aramızda hiçbir şey yaşanmamış gibi, ona samimi ve güven verici gözlerle baktım. Derin bir nefes alarak, gitmek için yeltenen kadına, “Umuyorum ki,” dedim, “bir daha geleceğiniz süre zarfında mutlu ve huzurlu olursunuz.”

Kapı kolunu tutarak var gücümle açtım. Aslında onu daha fazla görmek istemiyordum, fazlasıyla kırılmıştım. Onun tepkisinden ziyade, bu beklemediğim sessiz gidişi beni paramparça etmişti ama bunu ona göstermemek için kendimi zor tutuyordum. Bana bakan gözleri artık hiçbir anlam ifade etmiyordu.

“Umuyorum doktor, iyi günler,” dedi. Anlamsız gözlerle çıkış kapısına bakıyordu. Elimle çıkışı işaret ettim. Evet, bunu yaptım. Belki ona karşı bir kötülük, bir soğukluk olmuştu ama istediği bu değil miydi? İstediğini biliyordum. “İşte buyurun, tekrar görüşmek üzere, iyi günler,” dedim. Derince ve soluksuz söylediğim bu kelimeler boğazıma düğümlenmişti, güçlükle yutkundum.

Yavaşça çıktı odamdan. Sakince aşağı inmek için uzanan o ahşap, turuncu merdivenin tırabzanına adım adım elini değdirerek indi. Arkasından neden izlediğimi bilmeden, gözden kaybolana kadar gözümü ayıramadım ondan. Ve sonunda yavaşça kayboldu.

Kapımı kapattım, sandalyeme geçtim. Çekmeceden o küçük not defterimi çıkardım. Yeni bir başlık atmak için kalemimi hazırladım, sandalyeme yaslandım. Gözlerim not defterine takılı kalmıştı. Uzunca ve derince baktım sayfalara. Ne çok şey, ne çok kelime yazmıştım renkli renkli mürekkeplerle... Bu yazılar, bu kelimeler benim için her şeydi. Varlığım ve yokluğum, yaşamım ve ölümüm... Her şey bu not defterinin içindeydi; sanki kaderim buraya yazılmıştı. Benim için en kıymetli şeydi o, kuşkusuz tek şey...

Kalemimin ucunu kağıda değdirdim ve tam istediğim o başlığı attım:

"Ya umduğum gözler yanılıyorsa..."

Şu bir gerçekti ki; kimse kimsenin yaşadığını tam anlamıyla yaşamadan onu anlayamıyordu. Bazen empati bile o duyguların yerine konulamazdı. Bazen her şey beklenildiğinden, kabul edebileceğinden bile daha çok zorlaşırdı. Karmaşık, şu saf aklıyla kendine bile hayrı dokunmayan bir insan, başkasıyla nasıl doğru dürüst empati kursun ki? Akıl alır gibi değil, yalan yok... İnsan bir anda hayal ediyor sadece...

İştegelgelelim bizim hastaya... O da bambaşka biriydi işte. Asla anlamıyordum onu. Hele ki o derin okyanusu andıran gözlerinin içinden hiçbir şey çıkaramıyordum. Onun tek bir cümlesini dahi kaçırmak istemezdim, hiç istemezdim; çünkü bu zamana kadar ne yaşamışsaonunyüzünden olmuyordu. Fakat ruhunun kaldıramadığı o ağır yük, bedeninde bir biçimde kendini ele veriyordu.

Ertesi gün, saat sabahın dokuzuydu. Bir yaz mevsiminin ilk günü, bir 1 Haziran sabahı... Güneş, en sıcak haliyle serilmişti gökyüzüne. Penceremin açık pervazından sızan hafif bir yaz rüzgarı, şehrin ve yolların seslerine eşlik ediyordu. Bu rüzgar içeri süzülüyor, beyaz tül perdeyi yerinden oynatıp köşeye doğru sürüklüyordu. Bahardan kalma bir koku misali, hoş bir esinti yayıyordu odama.

Onun gelmesini bekliyordum. Zamanı gelmişti, saat 9.30′du. Dünden kalma kırgınlığım hala devam ediyordu ve ona bunu biraz da olsun belli etmek istiyordum. İçeri girmesini beklerken saati kontrol ettim; 9.35 olmuştu. Geç kalmıştı. Bekledim, bekledim ve bekledim...

Saat 9.45′te kapı tıklandı.

“Buyurun,” dememle kalbim kasıldı. İçimde, en derin ve bilinmez yerlerde bir huzursuzluk uçuştu. Derin bir nefes aldım. İçeri girdiğinde, bu sefer beklenmedik bir şekilde doğrudan gözlerime bakıyordu. Tedirgin, telaşlı, aceleci ve korkan biri gibiydi.

Titreyen elleriyle çantasından kırmızı bir ajanda çıkardı. Derin bir nefes çekti içine; pencereden esen rüzgar tam o anda ikimizin de içine işliyordu.

“Biliyorsunuz, uzun zamandır buradayım ve hala bir şeyleri size anlatmakta...” Sustu. Duraksadı. Kelimelerini seçememiş miydi, yoksa zorlanıyor muydu? “Zorlanıyorum, korkuyorum yani... Ah...”

Yine ve tekrar sustu. Kelimeler onun için ne kadar zor olmalıydı. “Ben bunu konuşarak yapamıyorum doktor, üzgünüm. İzninizle size bunu...” Hala korkuyor, hala titriyordu. Daha fazla yapamayacağını anladığında, elindeki ajandayı teslim etmek için bana uzattı. Şaşırmış gözlerle ona baktım. Evet, bana uzatıyordu. Sadece uzaktan izlermiş gibi baktım ona; olanlar gerçek değilmiş gibiydi. Tutmamı beklemeden kırmızı ajandayı masanın üzerine bıraktı ve hızla çıktı odadan.

Öylece kalakaldım. Belki aşardı bu duyguları, belki söyleyebilir diye zaman tanımıştım ona ama o, tüm bunların hiçbir işe yaramayacağını düşünerek vermişti bu ajandayı. İçindekileri okuma cesaretim yoktu, bakamadım.

Saatler geçti, odamda tek başımaydım. Bir kere bile dokunamadım o kırmızı ajandaya. Saatin yelkovanı her akrebin yanına geldiğinde, içimdeki korku daha da büyüyordu. Böyle devam ettikçe sanki onu hiçbir zaman okuyamayacakmışım gibi geliyordu. Saat 12.30 olmuştu. Güneş tam tepeye yükselmiş, penceremden içeriye aydınlık ışıklar saçıyordu. Şehir daha da kalabalıklaşmıştı; gürültü ve sesler gitgide artıyordu. Çok nadir kalabalık ortamlarda bulunurdum. Şehirden yana her zaman mesafeliydim; tek seçeneğim her zaman kırsal alanlar ya da bozkırlar olmuştu. Şehrin gürültüsü eşliğinde, pencereden dolan o sıcak yaz rüzgarı odama doluyor, beni biraz da olsun rahatlatmaya çalışıyordu.Hayatımda gördüğüm, izini sürdüğüm o nokta artık sona ermişti. Şimdi o, sıradan biri gibi kırmızı bir ajanda vermiş, kendini bu hayattan siler gibi çekip gitmişti. Onu anlamak istediğim tam o noktada, beni terk etmişti. Ona “Dur, bekle!” dememiştim; daha doğrusu diyememiştim. Bunun nedenini biliyordum, içimde bir cevabı vardı elbet ama çok derinlerde, oraya yetişemeyecek kadar karanlık bir yerde gizliydi.

Elimde gezindirdim, sayfaları okumadan öylece çevirmeye devam ettim. Tüm sayfalar, sanki gökyüzünden kayıp giden yıldızların bir kutunun içinde yanıp sönmesi gibi, simsiyah karalamalarla doluydu. Karanlık sayfalarla dolu bir ajandaydı bu. Umduklarım, planladıklarım artık yerli yerinde değildi; her şey ellerimden düşer gibi kayıp gitmişti. Artık bir şeyler yapmayı ve düşünmeyi bırakmış, olanları sadece izliyordum, her şeyi kadere bırakır gibi...

Peki gerçekten kader miydi bu? Onun gidişinden sonra, “Belki ben de bir şeyleri eksik yapmışımdır,” diyerek sorgulamıştım kendimi. Fakat sanki ömür boyu sürecekmiş gibi koca bir kara deliğin içine süzülüyordum. Bir dişli gibi aklıma hep aynı şeyi takıyor, zihnimi kıvrandırıp duruyordu. Ve akıl yürütmelerim her seferinde bana aynı sonucu veriyordu. O saf, anlamsız düşünce aklıma yerleşmişti: O herkesten farklıydı, kimseye benzemiyordu. Ve bu farkındalık, zaman içinde anlamsız bir şekilde büyümüştü içimde.

***

Yazı yazmak, kelimeleri dizmek sonsuz değil miydi? Ama artık benim bu kelimelerden sıyırıp çıkaracağım bir şey kalmamıştı. O artık yoktu. Eksik ve yarım kalmasından ziyade, artık hiç yazmamak daha iyi değil miydi? Tüm hastalarımı yazdığım o deftere artık “benim not defterim” diyemezdim, diyemeyecektim de. Not defterimi kapattım, çekmeceyi açarak içine özenle bıraktım. O kadın beni artık yazmaktan bile alıkoymuştu. Beyaz çekmecenin anahtarını defalarca kilidinde çevirdim. Önüme döndüm, masama baktım.

Ertesi gün saat yine 09.30′u gösteriyordu. Onun geleceği vakitti. “Belki gelir” umuduyla bekledim. Fakat saatler, dakikalar geçiyor, saniyeler tükeniyordu ama o hala yoktu. Yine bir umut, zorla da olsa kondurmaya çalışıyordum içime; ama yoktu, hala gelmiyordu. Saat 11.00 olmuştu, seansın bitmesine son yarım saat kalmıştı. Onun artık gelmeyeceği, toprağa sıkıca tutunmuş bir fidan gibi içimde kesin olarak yeşermişti.

Masadaki kırmızı ajandayı elime aldım. Bunu okumaya gerçekten ihtiyacım vardı. Okumalı mıydım? Evet, okumalıydım. Derin bir soluk aldım, bir yerden başlamam gerekiyordu. Tüm cesaretimi toplayıp ajandayı açtım ve okumaya başladım. İlk sayfada şunlar yazılıydı:

“Günlüğünden sevgilerle doktor... İsteklerimi en öncesinden, anlattıklarımın en altından, yani tam da istediğim yerden başlayarak yazacağım doktor. Sonuçta sizin de dediğiniz gibi; beyaz bir kağıdı nasıl doldurmak istediğimiz tamamen bize bağlıdır, değil mi?”

Ajandayı aniden kapattım. İçimden yükselen o sesi susturmak istercesine sertçe çarptım kapağını. Ben onun sesini bir kez daha duymaya henüz hazır değildim. Eğer gidişinin asıl sebebini bu sayfalarda okuyamayacak olacaksam, gitme nedenini öğrenemeyeceksem, onun sesini zihnimde neden duymaya çalışacaktım ki? Neydi ki bunun adı?