BUZDAĞI

Şu telefonu Duke’a yedirmeme çok az kaldı. Ya da Dmitri’yi ona yem edeceğim. Hangisi önce gerçekleşirse artık. Yaklaşık yarım saattir uyumaya çalışıyorum. Normal insanlar için bu saat erken sayılabilirdi ve zaten ben de normalde bu saatlerde uyuyan biri değildim. Ama annem Francesca, o akşam akşam yemeğinde ağzıma tıkıştırdığı lokmaların ardı arkasını kesmemişti. Tüm itirazlarıma rağmen beni mama sandalyesindeki bir bebek gibi besledi. Şikayetçi olduğumdan değil ama annemi geri kazanıp onunla tekrar aynı eve taşınmadan önce son derece sağlıklı ve dengeli bir diyetim vardı. Genellikle kahvaltıyı es geçerdim, özellikle okul günlerinde. Öğle yemeğini hafif geçiştirir, akşam spor yaptıktan sonra da protein ağırlıklı beslenirdim. Metabolizmam, annem hayatıma aniden yeniden soktuğu bu karbonhidrat ataklarını pek de hoş karşılamadı. Dürüst olmak gerekirse, yetersiz beslendiğim fikrine nereden kapıldı hiç anlamıyorum. Gayet dengeli besleniyorum, spor salonuna gidiyorum ve ara sıra geceleri kız arkadaşımla takılarak kardiyo yapıyorum. Belki uykumdan biraz ödün veriyorum ama halimden memnunum. Babamı parmaklıklar ardına tıkıştığımızdan beri kendimi zihinsel olarak da zinde hissediyorum. Bir psikoloğa gitmeye başladım. Tabii ki kendi özgür irademle değil. Jaz ve annem bana tuzak kurduktan sonra kabul ettim. Onlara asla itiraf etmeyeceğim ama seanslar aslında işe yarıyor. Eskiden bana sosyopat teşhisi konulacağını ve bir odaya kapatılacağımı düşünürdüm. Ama hiç de öyle olmadı. Aksine, adam bayağı iyi bir terapist çıktı ve Jaz’i kandırdığım ya da onunla yaptığımız şeyler için beni asla yargılamadı. Belki de işin içinde para olduğu ve belime sıkıştırılmış bir Glock olduğu içindir. Sanırım bunu asla bilemeyeceğiz. Başımı tekrar yastığa koyduğumda, yeni bir mesaj bombardımanı başlıyordu. Grubu sessize alıp gereksiz dedikoduları kaçırma riskini göze alabilecek kadar tutumlu bir insan olmadığımdan, mesajları okumaya çalışmaya devam ettim. Dmitri’nin yine bir işler peşinde olduğunu biliyordum elbette. Ya öyleydi ya da gerçekten bir kriz vardı. Eğer ikincisi olsaydı tek bir kelime bile etmezdim. Grubu açtım ve mesajlar yağmaya başladı. Neler olduğunu anlamak için akıntıya karşı yüzmeye —yani önceki mesajları okumaya— başladım. Dmitri, “D’yavol beni yalamıyor!” yazmıştı. “Hanginiz kertenkelemi üzdü?!” Dmitri ve şu lanet leopar kertenkelesi… D’yavol’a karşı bir düşmanlığım yok; hayvan sevimli. Sahibinin aksine, insanların gerçekten sevdiği özelliklere sahip. Ama Dmitri onunla kafayı bozmuş durumda. Daha geçen hafta, hayvan uyuyor diye endişelenmişti. Dmitri’nin aksine, D’yavol’un —yani gerçek bir canlı formunun— uyuyor olması ona tuhaf gelmişti. Şimdi tamamen normal bir şey için bizi suçluyordu.

Kai, “Belki de hayvan sadece senin yağlı yüzünden iğreniyordur, Volkov,” diye yapıştırdı cevabı. Bu aptalca tartışmaya gözlerimi devirdim ve grup sohbetinden çıktım. Onun yerine Jaz ile olan mesajlarımı açtım. En son konuşmamızın üzerinden sadece birkaç saat geçmişti. Ona yemek yemeye gideceğimi söylediğimde, “Yemeği boş ver, beni ye,” diyerek bir şaka yapmıştı. En azından, bunun bir şaka olduğunu umuyordum. Zaten çılgınca olan fantezilerimize bir de yamyamlığı eklemek istemiyordum. Evet, yatakta beni ısırmasından hoşlanıyor olabilirim ama bu yamyamlığı desteklediğim anlamına gelmez. Sadece mazoşist olduğum anlamına gelir.

Saate baktım. Henüz sekiz bile olmamıştı. Spor salonuna gitmek için harika bir zaman olduğunu düşündüm. Annemle temelli Brooklyn’e taşındığımda yeni bir salon bulmuştum ve akşam saat 10’a kadar açık kalıyordu. Şimdi çıkarsam muhtemelen beş dakika içinde orada olurdum. Eski salonumu çok severdim ve itiraf etmeliyim ki ilk başlarda arkadaşlarımla antrenman yapmayı özlemiştim. Daha kesin konuşmak gerekirse, benim antrenman yaptığım, Dmitri’nin aynada poz kestiği ve Kai’nin kulaklıklarını takıp ağırlıklar arasında kendini dünyadan soyutladığı o aptal Cumartesi öğleden sonralarını özlemiştim. Gizli görevden döndüğümden beri bir erkekler gecesi ya da günü yapamamıştık. Her saniye beni yanında isteyen bir annem vardı; Kai’nin yeni bir ilişkisi vardı ve Dmitri’nin de uykusu vardı. Operasyon hepimizi tüketmişti ve görünüşe göre toparlanmak için biraz zamana ihtiyacımız vardı. Sırf birbirimizden sıkılıp kavga etmeyelim diye, Jaz ile arkadaş grubu dışında buluşmama kararı almıştık. Onun evine sadece kendini kötü hissettiğinde ve konuşacak birine ihtiyaç duyduğunda gidiyordum. Artık çoğunlukla kapıyı kullanmayı hatırlıyordum ama pencereden içeri sızmanın verdiği o adrenalin patlamasını asla tarif edemem. Jaz’in odasına gece ilk kez girdiğim anı hala hatırlıyorum. Bana silah doğrultmuştu… İlk görüşte beni kendine aşık etmişti ve ben ona yalan söylerken vicdanım bana lanetler okuyup duruyordu. Ama başka çarem yokten Vincenzo Veleno’yu hapse tıkmanın tek yolu buydu. Hedefim iyi olsa bile, seçtiğim yolu kendime asla haklı çıkaramazdım ve bunun pişmanlığını her zaman taşıyacağım. Ama o kadar şanslı bir pisliğim ki Jaz —biraz zaman alsa da— beni affetti. Bir insan nasıl bu kadar mükemmel olabilirdi?! Sabırsız, fevri, inatçı, alaycı, düşünceli, otoriter, anlayışlı… Ve dış görünüşü de en az karakteri kadar güzel. Eğer bugün bu dünyadaki son günüm olsaydı, saçlarının çiçeksi kokusunda boğulmak ve gözlerinin kahverengiliğine gömülmek isterdim. Duyduğum son şeyin onun benim adımı söylemesi olmasını isterdim ve son sözlerimin Jaz’in adını fısıldamak olmasını isterdim. Son nefesimi verirken, ölüm meleğime “Jasmine…” diye fısıldamak ve ben gittikten sonra Tanrı’ya ona iyi bakması için dua etmek isterdim. Düşmanım olması gereken kız, beni sırılsıklam, sarhoş bir aşığa dönüştürmüştü. İster takıntılı deyin, ister manyak deyin, umurumda bile değil. Jasmine Monroe’ya aşığım. Onun için cehenneme giderdim —ki zaten gittiğimi de söyleyebilirsiniz.

Banyoda dişlerimi fırçalarken cebimdeki telefon makineli tüfek gibi titriyordu. Kai saniyede yaklaşık beş mesaj gönderiyordu. Dürüst olmak gerekirse, bu çocuğun teknolojik becerilerine aklım sırrım ermiyor. Görünüşe göre Dmitri’nin gönderdiği fotoğraf kaosu körüklemişti çünkü Tianna, Dmitri’ye hakaretler yağdırıyordu. Aletinin falan fotoğrafını göndermemiş olmasını umarak, korkuyla fotoğrafı açtım. Çok şükür… Sadece Dmitri Volkov’un sarı saçlarını geriye doğru tararken dudaklarını ördek yüzü yaparak büzdüğü bir fotoğraftı. Tianna’nın neye küfrettiğini anlamadım.

Tianna: Öf! Volkov! Ekranımda senin o yağlı yüzünü görmeye ihtiyacım yoktu!

Dmitri: Yüzüm yağlı değil bir kere!

Tek elimle yazabildiğim kadar, "Tanrı aşkına susun!" yazdım. Ama tabii ki dinlemediler. Mesajı gördüklerini bile sanmıyorum.

Tianna: Hayatında bir değişiklik yapıp tıraş olmayı ya da duş almayı denemeye ne dersin?

Kai: Tıraş olacak sakalı bile yok ki.

Dmitri: Gayet de var! Gözlüklerini takmadığın için göremiyorsun, Nakamura! Hem sanki seninki çok mu uzuyor sanki!

Yura: Kai’nin sakalı uzuyor bir kere! Ama senin aksine, o sinekkaydı bir birey olmayı tercih ettiği için düzenli olarak tıraş oluyor.

Dmitri: Hoş geldin Yura… Bu gruptan haberin var mıydı ya? Bakıyorum da erkek arkadaşın hakkında bir şey söylediğim an damladın.

Yura: Saçmalama Dmitri. Sohbetlerde aslında gayet aktifim.

Tianna: Tatlım, itiraf etmekten ne kadar nefret etsem de Volkov haklı. Son birkaç gündür çok fazla çevrimdışıydın.

Ağzımdaki diş macununu çalkaladım ve sonunda iki elimi de kullanarak cevap yazdım: "Evet. Son zamanlarda çok fazla antrenman yapıyorsun. Bence biraz ara vermelisin." Yura’dan bir süre ses çıkmadı. Dürüst olmak gerekirse öldüğünü düşünmeye başladım. Sonra Kai yazdı: "Çok çalışıyorsun ve yoruluyorsun. Biraz ara verirsen dünya yıkılmaz ya bebeğim." İşte o an, Kai Nakamura ölmüş olmayı diledi. Çünkü Yura bir kızın yapabileceği en pasif-agresif şeylerden birini yaptı ve Kai’nin mesajını "görüldü"de bıraktı.

Kai: Siktir…

Dmitri: Ve Nakamura için bir kırmızı kart daha.

Tianna: Dmitri, kapa çeneni.

Dmitri: Neden şimdi kavga etmiyoruz Tianna? Böylece ekipteki her çift kavga etmiş olur.

Tianna: Biz bir çift değiliz!

Dmitri: O zaman biz neyiz? Çünkü yanlış hatırlamıyorsam beni en son sen öptün.

Tianna: O, DUYGUSAL BİR BOŞLUK ANINDA YAPILMIŞ APTALCA BİR HATAYDI! SENDEN NEFRET EDİYORUM, VOLKOV!

Dmitri: Gerçekten mi? Çünkü uslu kızlar nefret ettikleri insanları öpmezler. Bu gerçek senin hakkında ne söylüyor, Vance?

Bir yandan öfkeyle yazarken bir yandan da giyinmeye çalışıyordum: "Volkov, parmaklarını koparmadan önce Tanrı aşkına kapa çeneni."

Dmitri: Rahatla dostum. Vallahi bu çocuğu dizginleyebilecek tek kişi şu an aktif değil. Her an hepimiz ölebiliriz. Biri bu adama biraz Jaz versin.

Gözlerimi devirdim ve telefonumu kenara fırlattım. Çantamı hazırlarken Jaz’i ne kadar çok özlediğimi düşündüm. En son ne zaman birlikte uyumuştuk? Operasyon gecesi mi? Hayır… Vay be… Gerçekten biraz Jasmine’e ihtiyacım vardı. Sadece onu düşünmek bile sertleştiğimi hissettirmeme yetti. Kontrol etmek için elimi aşağı uzattığımda, bir an için aletimin yerinde bir taş olduğunu sandım. Ama hakkını vermek lazım. Jaz mükemmeldi. Her haliyle, her şekliyle. Spor çantam omzumda merdivenlerden aşağı inerken, salondan televizyonun sesi ve tabağa sürtünen bir çatalın sesi geliyordu. Sonra o koku… Bu kokuyu nerede olsa tanırdım. Annem panna cotta yapmıştı. Beni salonun kapısında omzumda çanta, annemin bana gecikmiş bir on altıncı yaş günü hediyesi olan siyah Porsche’nin anahtarlarını tutarken şaşkın şaşkın bakarken görünce, tabağını bana göstermek için kaldırdı.

“Sen de tatlı ister misin?” Zorlukla yutkundum. Bu hayatta "hayır" diyemeyeceğim iki şey vardı. İlki şüphesiz Jaz’di, çünkü bana uçurumdan atlamamı söylese atlardım. İkincisi ise çok az bir farkla panna cotta’ydı. Eğer Jaz aynı meyve sosuyla kaplı olsaydı, belki aradaki fark açılabilirdi. Aslında kesinlikle açılırdı. Sadece bunu hayal etmek bile içimde aniden ona karşı bir açlık uyandırdı. Ama kafamda bu fanteziyi oynatırken tatlı yiyemezdim. Spor salonuna gidiyordum. Ne kadar büyük bir irade savaşı vermek zorunda kalırsam kalayım. Daha zorlularıyla da karşılaşmıştım. Geçen okul dönemi boyunca Jaz’i her gördüğümde olduğu gibi. “Mamma… Gerçekten spor salonuna gitmem gerekiyor. Dönünce yerim. Benim için biraz ayır olur mu?” Annem beni kalmaya ikna edecek bir şey söyleyemeden, bir kasırga gibi kapıdan fırladım. Hava, New York’ta Temmuz ayının başları için alışılmadık derecede serindi. Yanıma bir ceket almadığıma pişman oldum ve hızlı adımlarla arabama atladım. Arabayı çalıştırırken telefonum çaldı. Bir yanım arayanın Jaz olmasını istiyordu ama bu mantıksızdı çünkü birbirimizi özlemeye karar vermiştik. Aynı evde ne kadar süre kaldığımızı bilmiyorum. Çoğunlukla boş zamanlarımızda ya kavga etmiştik ya da sevişmiştik. Bazen ikisi birden ya da ardı ardına. Bu yüzden bir ara vermiştik. Ama Jaz’in çok sevdiği o eski dizi Friends’teki gibi bir ara değil. Çünkü kavga etmemiştik ve ben Jaz’i asla aldatmazdım. Bu ara daha çok birbirimizi özlemekle ilgiliydi ve inanın bana, işe yarıyordu. Onu hücrelerime kadar özlemiştim. Bu yüzden arayanın Dmitri olduğunu görünce yüzüm düştü.

“Kanka, ne kadar mükemmel olduğunu biliyor musun?” Ses tonundan bir şey istediğini anlayabiliyordum.

“Ne istiyorsun, Dmitri?”

“Ne kadar kabasın. En iyi arkadaşlarımdan birine ne kadar harika olduğunu hatırlatmak isteyemez miyim?” Sessiz kalmam, az önce söylediği şeyin ne kadar saçma olduğunu anlamasını sağladı. “Haklısın, bu pek bana göre değil. Ben sevgimi sizinle uğraşarak gösteririm.” Giriş yolundan çıkarken alaycı bir tavırla, “Evet, bunun için gerçekten minnettarız,” dedim. “Şimdi sadede gel.”

“Ne yapıyorsun?”

İç geçirdim. “Spor salonuna gidiyorum, araba kullanıyorum.”

“Harika! Geçerken beni de al.” Alnımı ovaladım. “Neden?”

“Ben de geleyim diye herhalde gerizekalı.”

“Evinin hemen yanında bir salon yok mu senin, Volkov?”

“Var ama senin gittiğine kaydolacağım.” Evet, kesinlikle bir işler peşindeydi.

“Bu sefer ne yaptın?”

“Bir şey yaptığımı da nereden çıkardın?” İnkar etse bile, sesinin perdesinin yükselmesinden anlıyordum. Sinyal verirken, “Söyle artık şunu,” dedim.

“Evden kaçmak istiyorum. Yine kavga ediyorlar.” İşte buydu… İki kez düşünmeme gerek yoktu. Çünkü ya benimle salona gelecekti ya da içmeye gidecekti. Biz ona alkolü bıraktırmaya çalışırken, bunun olması iyi olmazdı. Manhattan rotamın tamamen ters istikametinde olsa bile, Dmitri’yi o halde bırakamazdim. “Beş dakika içinde oradayım.” Dmitri sesindeki kırgınlığı gizlemeye çalışmayarak, “Teşekkürler,” dedi. “Seni tutmayayım, araba kullanıyorsun. Kaza falan yaparsın.” “Hatta kal Dmitri, konuş benimle.”

“İyi… Ne hakkında konuşayım?”

“Güzel şeylerden?”

Dmitri bombayı patlattı: “Annenin seni sevmesi nasıl bir his?”

“Sanırım ‘güzel şeyler’ tanımımız farklı.”

Dmitri: “Şu an ihtiyacım olan şey bu.” Derin bir nefes aldım. Annemin sevgisini nasıl tarif edebilirdim? Kai kadar “şairane” olmadığım için “aydınlatıcı” gibi ifadeler kullanamam. Ama sanırım annemin sevgisini tarif etmek isteseydim, kullanacağım kelimeler şunlar olurdu: “Sıcak… Huzurlu… Her gün mücadele ettiğim girdaplardan sonra sığındığım sakin bir liman gibi. Tıpkı babanın sana olan sevgisinin hissettirdiği gibi.” Hattın diğer ucundan uzun bir iç çekiş geldi.

“Senin de baban pislikti, değil mi? Söylesene, aramızda ailesi gerçekten bir işe yarayan kimse var mı?” Burnumdan güldüm. “Sanmıyorum. Hala kavga ediyorlar mı?”

“Hayır. Majesteleri Nadia Volkov çok önemli işleri için yine dışarı çıktı. Babam da kendini çalışma odasına kilitledi. Orada ne yapıyor hiçbir fikrim yok. Bir jinekoloğun neden evde ofise ihtiyacı olur ki zaten?” “Bunu ona sor,” dedim ama sonra Dmitri’nin bunu gerçekten sorabileceğini hatırlayarak ekledim: “Aslında gidip sorma sakın.” Hafif bir kıkırdama geldi. “Jaz ile şu birbirinizden uzak durma işi nasıl gidiyor?”

“Bayağı iyi. Sadece birimizin diğerine ihtiyacı olduğunda konuşuyoruz. Bir de klasik günaydın, iyi geceler mesajları falan.”

“ Ve sen bundan memnun musun?” “Neden olmayayım?” Dmitri’nin şu an telefona sırıttığına emindim. “Ya gerçekten memnunsun ya da kendini mutlu etmenin bir yolunu buldun. İkincisi daha olası görünüyor.”

Bunun kesinlikle doğru olmadığını hissettirmeye çalışarak, “Ne? Odama kapanıp her gün kendimi mi tatmin ettiğimi düşünüyorsun yani?” dedim.

“Senin lafın, benim değil.”

“Daha çok senin lafın gibi.” Bu sefer gerçek bir kahkaha attı. Eski neşesinin yerine geldiğini görmek güzeldi. Brooklyn Köprüsü’ne giden yola girmek üzereyken ona haber verdim. “Köprüye giriyorum. Oraya geldiğimde hazır olmazsan kafanı kırarım.”

“Dostum, daha tıraş olup duş almam lazım.”

“O zaman acele et. Oraya geldiğimde aletinle karşılaşmak istemiyorum. İlişkimizde henüz o aşamaya gelmedik,” diye şaka yaptım. Yüzündeki sırıtışı hissedebiliyordum. “Severdin ama,” dedi.

“İğrençsin Volkov. Eski haline dönmene sevindim.” “Ben de.”

Sonra telefonu kapattık ve ben yola odaklandım. Dmitri muhtemelen Kai’ye birkaç aptalca tavsiye daha vermeye gitmişti. Hazırlanması gerektiği için kesin oyalanacaktı! Ama arkadaşlarımın hepsini bu özellikleriyle seviyordum. Yura’nın bir karıncayı bile incitmeyecek kıvamdayken içinde bir ölüm makinesi barındırmasını, Kai’nin grubun ara sıra tekleyen işlemcisi olmasını, Tianna’nın herkesin kıçını tekmelemesini, Dmitri’nin aptallığını ve Jaz’in sadece Jaz olmasını seviyordum. İçimdeki o sinir bozucu küçük ses, “Tabii ki onları seveceksin. Başka arkadaşın mı var be gerizekalı?” dedi. Haklıydı gerçi. Bu beş kişiden başka arkadaşım yoktu. Zaten fazlasına da gerek yoktu. Küçük sosyal çevremden memnundum.

Işıklarda durduğumda camı indirdim ve dirseğimi yasladım. Kırmızı ışığın yeşile dönmesini sabırla beklerken gözüm yan aynaya takıldı. Arabamın biraz arkasında bir motosiklet vardı ve üzerinde kask takmış biri oturuyordu. Işık kırmızı olduğu için gazı kesmişlerdi ve iki ayakları da yerde —teknik olarak dik— duruyorlardı. Sürücünün bir kız olduğu barizdi çünkü kaskın altından dalgalı saçlar çıkıyordu. Kendi kendime, “Belki de uzun saçlı bir erkektir? Neden bu kadar cinsiyetçilik yapıyorsun?” diye çıkıştım. Ama sürücünün bir erkek olmasına imkan yoktu. Trans falan değilse, bir erkeğin öyle göğüsleri olabileceğini sanmıyordum. Bir dakika ya… Bu Jaz olabilir miydi? O göğüsleri nerede olsa tanırdım. Belki biraz takıntılı ve iğrenç gelebilir ama ciddiyim. O göğüsleri parmaklarımla haritalandırmış, dilimle boyamış, dudaklarımla imzalamıştım… Jaz’e yaptığım şeyleri böyle düşününce kendimi sapık gibi hissettim… En azından Jaz’in hoşuna gitmişti. Arkamdaki arabalardan biri kornaya basana kadar ışığın yeşile döndüğünü fark etmemiştim. Nedense o adamı arabadan aşağı çekip vurmak istedim. Siktir… Yanımda Jaz olmayınca gerçekten değişiyorum. Daha agresif, sabırsız, kibirli… Kısacası, babam gibi oluyordum. Jaz beni aksine ikna etmeye ne kadar çalışsa da ben böyle düşünüyordum. Hayatımın bir noktasında onun gibi bir pisliğe dönüşmekten, sevdiğim herkesi incitmekten ve onları kaybetmekten ölümüne korkuyordum. Bazen rüyalarıma giriyordu —daha doğrusu, babamın anneme yaptığından daha kötünü Jaz’e yaptığım kabuslar görüyordum. Her birinde farklı bir pislik oluyordum. Her hatırladığımda kanım çekiliyor, üşümeye başlıyordum. Gözlerim yine dolmuştu ama şu an ağlayacak değildim. Babamın bana öğrettiği psikopatça olmayan birkaç şeyden biri, her zaman izleniyormuş gibi hareket etmekti. Her zaman mükemmel, korkutucu, göz korkutan, güçlü… Özellikle kadınlara karşı, çünkü görünüşe göre kadınlar “ağlak” erkeklerden hoşlanmazdı. Ne ironik ama sevgili babacığım; tanıyabileceğin en dişli kız —senin imparatorluğunu yıkan kız— beni duygusal anlarımda daha da çok seviyor. Al bakalım.

Dmitri’nin oturduğu sokağa saptığımda aniden ne kadar susadığımı hatırladım. Akşam yemeğinde de su içmediğim için en son en az beş saat önce su içmiş olmalıydım. Dediğim gibi, yanımda Jaz olmayınca beynim tam olarak çalışmıyor. Arabayı park ettikten sonra bu küçük sorunla ilgilenirdim. Su içmeyeli sadece beş saat olmuştu; ölecek değildim ya. Tanrım, birinin bana ne kadar aptal olduğumu söylemesine ihtiyacım var; yani Jaz’e ihtiyacım var.

Yol boyunca küfrederek arabayı Dmitri’nin binasından üç blok öteye park ettim. Şans eseri yakınlarda hala açık olan bir dükkan gördüm. Dükkana girdiğimde, o tanıdık, hafif bayat yemek ve temizlik malzemesi kokusu burnuma doldu. Reyonlar arasında hızla ilerledim ve dolaptan en soğuk suyu kaptım. Tam arkamı dönüp kasaya yönelecekken, Dmitri’nin bitmek bilmeyen "açım" sızlanmaları kulaklarımda çınladı. O aç köpeğin beni, “Moretti bittim ben, kan şekerim düştü, ölüyorum kanka!” diyerek hayattan bezdireceğini bildiğim için, raflardan rastgele ama nispeten yenilebilir görünen hazır bir sandviç kaptım. Tavuklu mu ton balıklı mı olduğuna bakmadım bile; Dmitri bu, içine biraz votka damlatsan zehir olsa yerdi zaten.

Kasaya geldiğimde telefonumu çıkarıp saate baktım. Dmitri muhtemelen hala duşta kendi kendine şarkı söylüyordu. Aldığım iki şeyi kasiyerin okutması için tezgaha bıraktım. Kasiyer çocuk şaşırtıcı derecede tanıdık geliyordu. Boynunun arkasındaki küçük dövmeyi gördüğümde, babamın asker olarak yetiştirdiği kaçaklardan biri olduğunu anlattım. Gözlerini benden kaçırıp duruyordu. Sanki… sanki benden korkuyor gibiydi. Ama bunun için bir sebebi yoktu. Elbette silahım arka cebimdeydi ama bu sadece güvenlik içindi. Belki de diğer insanlar gibi uyumsuz gözlerimden tırsmış ve bir tür bulaşıcı hastalık taşıdığımı sanmıştır. Poşet isteyip istemediğimi sorarken yüzüme bile bakamıyordu. Onu dikkatle izleyerek, “Hayır,” dedim. Eşyaları bana doğru uzattığında sandviçin üzerindeki kağıt parçası dikkatimi çekti. Kağıdı açıp okumaya başladığımda, kasiyer çoktan arkasını dönmüş ve sanki dünyadaki en önemli şeymiş gibi bozuk paralarla ilgilenmeye başlamıştı. Kağıtta yazanı okuduğumda, bunun gerçek olduğunu kabul etmek istemediğim için tekrar okumak zorunda kaldım. "Vincenzo her an hapisten çıkabilir. Acele et. Bir şey yap."

Hala bozuk paralarla meşgul olan kasiyere baktım. Ne? Bana babamın çıkma ihtimalinden bahsediyor ve öylece görmezden mi geliyordu? Sikerim böyle işi! Cüzdanımdan bir Franklin çıkarıp tezgaha fırlattım. “Üstü kalsın,” dedim ve dükkandan çıktım. Serin rüzgar yüzüme vurduğunda kendimi bir transa girmiş gibi hissettim. Dünya etrafımda saatte yüz mil hızla dönen bir atlıkarınca gibiydi. Eğer babam olacak o pislik hapisten çıkarsa, hayatı bize dar ederdi. Beni öldüreceğini sanmıyordum çünkü muhtemelen beni öldürmesi için ona yalvarmamı isterdi. Dürüst olmak gerekirse, bana ne yapmak istediği umurumda bile değildi. Kendi hayatımı her zaman değersiz görmüştüm. Masum insanları katleden bir aşağılığın, bir hilekarın, bir pisliğin kanını taşıyan bir et parçasıydım ben. Hayır… Asıl endişem Jaz ve annemdi. Eğer babam çıkarsa, Jaz’i işkence ederek öldürürdü. Annemi ise yine ölümden beter bir hayata mahkum ederdi. Peki, babam hapisten çıkarsa onları koruyabilecek miydim? Yoksa ilk düşen ben mi olacaktım? Bu düşünceleri kafamdan atmam gerekiyordu. En kötüsünü düşünmenin bir manası yoktu. Bu sadece babamı daha çok mutlu ederdi. Bu yüzden sandviçi ve suyu araba koltuğuna fırlattım... ve Volkov’ların evini basmaya gittim.

Volkov’ların Tribeca’daki çatı katı evlerine kadar merdiven çıktım çünkü sanki dünyanın bana garezi varmış gibi asansör bozulmuştu.Kapıyı babası sıcak bir gülümsemeyle açtı ve sonra çalışma odasına çekildi. Adamın yüzündeki yorgunluğu görebiliyordum. Ivan Volkov çok iyi bir insandı ve onu seven daha iyi bir eşi hak ediyordu. Neden her zaman en çok iyi insanlar acı çekiyordu? Jaz’e soracağım bir diğer felsefi soru daha. Dmitri’nin odasına daldığımda, belinde bir havluyla odanın ortasında dikiliyordu. Buraya oda demek diğer odalara hakaret olurdu. Burası bir ahırdı. Çok fazla ahır görmemiştim ama bir ahır bile muhtemelen burasından daha temiz olurdu.

Dmitri homurdandı: “Hiç kapı çalmaz mısın sen?”

“Bilmem. Sen hiç odanı temizler misin?”

Dmitri: “Cevabını bildiğin soruları sorma.”

Sırıtarak, “Sen de sorma o zaman,” dedim... ve sonra yerden kirli olmadığını umduğum iki parça kıyafet alıp Volkov’u fırlattım. “Giyin hadi, hadi. Senin yüzünden yine geç kaldım,” dedim ve dışarı çıktım. Koridorda beklerken Dmitri’nin ailesiyle olan fotoğraflarına baktım. Çoğunlukla sadece kendisi ve babası vardı. Nadia Volkov çok azında yer alıyordu. Bir fotoğraf muhtemelen Rusya’da çekilmişti çünkü arkalarında Rusça sokak tabelaları vardı. Dmitri o fotoğrafta altı yaşlarında falan olmalıydı. İkisi de Rusların taktığı şu kürklü şapkalardan takmıştı. İtiraf etmekten hoşlanmasam da bebek Dmitri bayağı sevimliydi. Arabaya bindiğimizde sandviçi Dmitri’ye uzattım ve yüzü aydınlandı. “Kanka! Sen bir meleksin!”

“Sadece ye şunu Volkov. Ama tek bir kırıntı bile düşürürsen, seni yeryüzünden silerim.”

Dmitri iki elini de kaldırdı. “Rahatla dostum. M.I.R.’dan haberim yok mu sanıyorsun?” Arabayı park yerinden çıkarıp yavaşça ilerlemeye başlarken kafam karışmıştı. “O da ne sikim?”

“Birincisi, normalden daha fazla küfrediyorsun. Senin acilen Jaz’e ihtiyacın var.” Gözlerimi devirdim ama doğruydu. Sadece onu düşünmek bile aletimin dikilmesine yetiyordu... ve sapık olmadığım için fotoğraflarına bakıp mastürbasyon yapacak değildim. Ama işler böyle gitmeye devam ederse testislerim mora dönecekti.

“İkincisi,” diye devam etti, “M.I.R., Moretti’nin Tartışmasız Kuralları (Moretti’s Indisputable Rules) demek.”

“Ve bu M.I.R. kuralları nelermiş?” Parmaklarıyla saymaya başladı. “Bir; Jaz ile uğraşan herkes ölür, dipnot: ya sen öldürürsün ya da Jaz ondan önce davranıp kendi halleder. İki; Enzo, Jaz ile kırıştırırken onu rahatsız etmek tehlikeli ve yasaktır. Üç; Jasmine olmadığın sürece, ne olursa olsun, hafta sonları saat on birden önce Moretti’yi uyandırmazsın. Dört; Moretti’nin arabasını kirletmek, on parmağa sahip olmaktan keyif alanlar için tavsiye edilmez.”

Kendimi tutamayarak sesli bir kahkaha attım. “Fena değil.”

“Fena değil mi? Bu bir şaheser!” dedi. Dmitri yol boyunca M.I.R. maddelerini saymaya devam etti. Spor salonunun önüne park ettiğimde nihayet çenesini kapattı. El frenini çekip aşağı indiğimde o üç saniyelik sessizlik için Tanrı’ya şükrettim. Binaya birlikte girdik. Dmitri gururla sandviç paketini bulduğu ilk geri dönüşüm kutusuna fırlattı. Şimdi bununla iki saat övünürdü. O resepsiyonda kaydolurken, ben çoktan başlamıştım. Ağırlıkların beni zihnimdeki ağırlıklardan kurtaracağını düşünmüştüm ama pek öyle olmadı. Ağırlıkları her kaldırışımda, barın soğuk metali avuçlarımı yakarken zihnim durmak bilmiyordu. Genellikle bench press yaparken sadece kaslarımın gerilmesine odaklanırdım ama bu gece o lanet not her şeyi mahvetmişti. Babam… Vincenzo Veleno. Eğer çıkarsa, bu sadece bir “aile birleşimi” olmayacaktı. Bu bir savaş ilanıydı. Onun o buz gibi, hesapçı bakışlarını hayal ettim. Annemi yine o karanlık malikaneye nasıl hapsedeceğini, ruhunu nasıl yavaş yavaş kemireceğini düşündüm. Tam Francesca’yı yeniden gülümsetmeye başlamışken, o canavarın her şeyi mahvetmesine izin veremezdim. Sonra ekibin geri kalanını düşündüm. Kai, Tianna, Dmitri ve Yura… Şu an grupta aptal bir kertenkele davası yüzünden birbirlerinin boğazına sarılıyor olabilirlerdi ama günün sonunda birbirimizden başka kimsemiz yoktu. Eğer Vincenzo çıkarsa, benimle bağı olan herkes onun hedef tahtasında olacaktı. Onları bu pisliğin içine daha fazla çekmek istemiyordum. Ama kaçacak yer de yoktu. Sonunda düşüncelerim her zamanki gibi o istasyonda durdu: Jasmine. Jaz’in o keskin bakışlarını, silah tutuşundaki o kusursuz dengeyi ama aynı zamanda sadece bizimleyken sergilediği o yumuşaklığı düşündüm. Onu o kadar çok özlemiştim ki göğsümde fiziksel bir acı hissediyordum. Aramıza koyduğumuz bu “özlem mesafesi” şu an dünyadaki en aptalca fikir gibi geliyordu. Onu korumak zorundaydım. Onu dünyadaki tüm kötülüklerden, özellikle de kendi kanımdan olan o iblisten korumalıydım. Ağırlığı sertçe yerine bıraktım. Demirin çarpma sesi salonda yankılandı. “Lanet olsun,” diye mırıldandım kendi kendime. Bu ağırlıklar yetmiyordu. İçimdeki o adrenalin patlamasını, o kontrolsüz öfkeyi ve özlemi bastırmam gerekiyordu. Yanımda dambıllarla uğraşan Dmitri’ye döndüm. “Hey Volkov! Bırak şu oyuncakları. Kardiyoya geçiyoruz.”

Dmitri şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. “Ne? Daha yeni başladık kanka, göğüs kaslarım henüz dünyaya ‘merhaba’ bile demedi.”

Koşu bantlarına doğru yürürken, “Çünkü göğüs kasın yok,” dedim. “Hadi, içimdeki bu enerjiyi atmam lazım. Yarışa var mısın? Kaybeden yarınki protein tozlarını ısmarlar.”

Dmitri’nin gözleri parladı. İşin içinde yarış ve bedava bir şeyler olunca onun için akan sular dururdu. “Anlaştık Moretti! Ama seni uyarayım, Rus ciğeri New York havasına benzemez; seni pistte bırakırım.” Yan yana iki koşu bandı seçtik. Ben ayarları en yüksek seviyelere getirmeye başlarken, Dmitri de heyecanla yanındaki ekranla oynamaya başladı. “3… 2… 1… Başla!” Dememle ikimiz de depar atmaya başladık. Koşu bandının altımızda dönüşünün ritmik sesi, salonun müziğine karışıyordu. Dmitri yanımda gayet iyi performans gösteriyordu; nefesi düzensizleşse de pes etmeye hiç niyeti yoktu. Bense sadece karşımdaki aynaya odaklanmıştım. Her adımımda babamdan biraz daha uzaklaştığımı, her nefesimde Jaz’e biraz daha yaklaştığımı hissediyordum. On beşinci dakikada Dmitri, “Ölüyorum… kanka…” diye soluk soluğa kaldı. Yüzü pancar gibi olmuştu. Hızımı bir tık daha artırarak, “Dayan Volkov! M.I.R. madde beş: Moretti ile yarışırken yarı yolda bırakmak yasaktır!” diye bağırdım. Her yerimden ter boşanıyordu; tişörtüm sırılsıklam olmuştu ama durmadım. O koşu bandında, sanki kaderimden kaçıyormuş gibi koşuya devam ettim. Yanımda nefessiz kalan Dmitri’nin homurtuları arasında, zihnimdeki karanlık bulutların biraz olsun dağıldığını hissettim. Belki her şeyi hemen çözemezdim ama en azından savaşmak için kondisyonumun en üst seviyede olması gerekiyordu. Ve Jaz… Onu gördüğümde bu özlemin acısını ondan fena çıkaracaktım. Koşu bandının dijital ekranındaki süre dolduğunda, Dmitri çoktan havlu atmış, ellerini dizlerine dayamış ciğerlerini kusmaya çalışıyordu. Bense koşu bandını yavaşlatıp durdurduğumda, nefes nefese kalmıştım ama yüzümde zaferin verdiği o hırslı sırıtış vardı. Terden sırılsıklam olmuş tişörtümün yakasından çekiştirerek Dmitri’ye döndüm. Nabzımın yavaşça normale dönmesini beklerken, “Protein tozumu şeftali aromalı severim Volkov, unutma,” dedim.

Dmitri yüzü kıpkırmızı bir halde doğrulmaya çalıştı. “Sen… hile yaptın…” diye soluk soluğa konuştu. “Senin… senin koşu bandın kesinlikle daha yavaştı, Moretti. Bu Brooklyn usulü bir torpil, kabul etmiyorum!” Gülerek, “Yürü git Dmitri,” dedim. “Sadece kondisyonunun yerde süründüğünü kabul et. O sandviçleri gömerlerken iyiydi ama?”

Arkamdan homurdandı: “Mızıkçılık yapmıyorum, sadece teknik bir adaletsizliğe parmak basıyorum!” Salonun o ağır ter ve demir kokulu havasını bırakıp soyunma odasına geçtik. Odanın o soğuk, metalik sessizliği yüzüme vurdu. Dolaplarımızın önüne geçtiğimizde ikimiz de konuşmadan üstümüzü çıkarmaya başladık. Sırtımdaki terin soğumasıyla ürperdim ama içimdeki o adrenalin dalgası hala dinmemişti. Dmitri yanındaki banka çöktü, bir yandan ayakkabılarını çıkarırken bir yandan da homurdanmaya devam ediyordu. “İyi, iyi, alacağım şu lanet tozu. Ama bir dahakine Manhattan’da, benim çöplüğümde yarışacağız. Orada yer çekimi daha adil.” Dolabımdan temiz tişörtümü çıkarırken, “Tabii, tabii,” dedim. Bir an duraksadım. Zihnim yine dükkandaki o nota kaydı. Vincenzo. Soyunma odasının aynasındaki kendime baktım; yorgundum ama gözlerimde hala o vahşi ışık vardı. Dmitri bir süre sessiz kaldıktan sonra ses tonunu biraz daha ciddileştirdi. “Enzo… İyi misin kanka? Antrenman boyunca o aynaya sanki birini öldürecekmiş gibi bakıyordun. Tamam anladık, Jaz’i özledin ama bu seferki farklıydı.” Tişörtümü başımdan geçirip aşağı doğru çektim ve Dmitri’nin yanındaki banka oturdum. Etrafı kontrol edip kimsenin bizi duyamayacağından emin olduktan sonra, cebimdeki o buruşuk notu çıkarıp ona uzattım. “Dükkandan aldım. Kasiyer babamın eski adamlarından biriydi.” Dmitri notu hızla okudu, yüzündeki o şakacı ifade yerini derin bir ciddiyete bıraktı. “Siktir… Vincenzo mu? Enzo, bu ciddi bir durum.” Sesimi alçaltarak, “Biliyorum,” dedim. “Ama bak Dmitri, şimdilik bunu kimse bilmeyecek. Ne Kai, ne Tianna, ne Yura… Özellikle de Jaz ve annem. Onları korkutmak istemiyorum, en azından durum netleşene kadar. Bu notu bir süre kendine saklamanı istiyorum. Kimseye tek bir kelime bile etme.” Dmitri yutkundu... ve notu bana geri uzattı. “Anlaşıldı Moretti. Aramızda kalıyor, söz. Ama hazırlıklı olmalıyız.” Çantamı toplarken, “Hazırlıklı olacağız,” dedim.

“Kai zaten her şeyi içine atıyor, Yura da antrenmanlarda kendini parçalamaya başladı. Tianna ise suyla birleşti. Bence hepimizin o eski, aptal Cumartesi öğleden sonralarına ihtiyacı var. Babalarımızın, mafya babalarının ya da gizli görevlerin olmadığı bir zamana.” Dmitri’nin bu kadar mantıklı konuşmasına şaşırmıştım. “Haklısın,” dedim. “Belki önümüzdeki hafta için bir şeyler ayarlarız.”

“Umarım,” dedi Dmitri... ve sonra yüzüne o eski sırıtışı geri geldi. “Sonra Jaz de gelir ve sen de böyle barut fıçısı gibi gezmezsin. Cidden Moretti, seks hayatın kişisel güvenliğimizi tehdit etmeye başladı.”

“Kapa çeneni Volkov!” diye bağırarak boş su şişemi kafasına fırlattım. Çevik bir hareketle sıyrıldı... ve gülerek duşlara doğru ilerledi. Soyunma odasından çıkmadan önce notu cebimin en derin köşesine sıkıştırdım. Dmitri haklıydı; bir barut fıçısı gibiydim. Ama bu fıçı patladığında, o yangının içinde kalacak ilk kişi Vincenzo Veleno olacaktı. Bunu biliyordum.

Spor salonunun o basık ve ter kokulu havası, soyunma odasındaki o ağır konuşmanın ardından üzerime iyice çökmüştü. Çantalarimizi omzumuza atıp dışarı adım attığımızda, New York’un o serin gece havası ciğerlerimi bayram ettirdi. Dmitri karşıdaki küçük yeşil alanı işaret ederek, “Şu tarafa, parkın oraya gidelim,” dedi. “Biraz temiz hava alırız, hem senin de nabzın tamamen oturur Moretti.” Yürürken Dmitri çantasını karıştırıp zafer kazanmış bir edayla buz gibi iki Monster çıkardı. “Bunu mızıkçılık cezasının ön ödemesi olarak düşün,” diyerek birini bana fırlattı. Kutunun soğukluğu, avcumdaki o notun sıcaklığını biraz olsun bastırdı. Parktaki boş banklardan birine, sokak lambasının loş ışığı altında çöktük. Aynı anda ikimizin de telefonunun bildirim ışıkları çılgınlar gibi yanıp sönmeye başladı. Dmitri kutusunu açarken, “Siktir,” dedi. “Grupta neler oluyor yine? 140 küsur mesaj nasıl birikti bu kadar hızlı?” Telefonu elime aldığımda mesajlar hala akmaya devam ediyordu. Kai ve Tianna’nın bitmek bilmeyen atışmaları, Yura’nın araya girip ortamı sakinleştirmeye çalışan ama işe yaramayan mesajları ekranı kaplamıştı. Tam ben de “Yeter artık!” yazmaya hazırlanırken ekranda o ismi gördüm. Jasmine. İçimi eriten o meşhur, otoriter üslubuyla bir mesaj bırakmıştı: “Annemle babam birkaç haftalığına ‘iş gezisine’ çıkıyor. Ev benim.” Kalp atışlarım, koşu bandındaki en yüksek seviyede bile atmadığı kadar hızlı atmaya başladı. Jaz’in evde tek başına olması demek, aramıza koyduğumuz o ‘özlem molasının’ resmen bittiği anlamına geliyordu. Notun yarattığı o karanlık düşünceler bir anlığına uçup gitti. Parmaklarım ekranda uçarcasına hareket etti: “Tam olarak ne zaman çıkıyorlar?” Ben cevabı gönderdiğim saniye, grubun geri kalanı sanki bu anı bekliyormuş gibi çullandı.

Dmitri: Ooo, Moretti’nin motoru hemen çalıştı! Koşu bandının teri kurumadı daha kanka, yavaş!

Kai: Enzo kardeş, bavullarını taşıyalım mı? Senin oradaki konaklaman artık ‘birkaç hafta’ sürer muhtemelen.

Tianna:Enzo’nun bu kadar hızlı yazdığını ilk kez görüyorum. Adam soruyu sorarken klavyeyi parçaladı resmen.

Yura: Rahat bırakın çocukları, çocuk sadece… lojistik detayları merak etmiş, değil mi Enzo? :)

Dmitri yanımdan beni dürterek sırıttı. “Lojistik detaylar ha? Enzo, bu hızla gidersen yarın sabah Monroe’ların kapısında paspas olursun.” Gözlerimi devirdim ama Monster’ımdan büyük bir yudum alırken sırıtmaktan da kendimi alamadım. Vincenzo’nun gölgesi hala oradaydı ama Jaz’in kokusuna bu kadar yakın olma ihtimali, şu an için her türlü tehditten daha gerçekti. Klavyeye, “Kesin sesinizi,” diye yazıp devam ettim. “Jaz, bebeğim. Cevap verecek misin aşkım?”

Dmitri —yanımda oturuyor olmasına rağmen yazmayı tercih ederek—: “Moretti’nin bu kadar net olmasını seviyorum. Adamın canının çektiği hemen belli oluyor.” Boynunun arkasına bir tane patlatıp telefonumu tekrar elime aldım. Jaz’in mesaj balonu bir görünüyor bir kayboluyordu ve ben de buna bağlı olarak istemsizce bir gülümsüyor, bir kaşlarımı çatıyordum. Dmitri de değişen yüz ifadelerimle dalga geçmek için yılan gibi kıvranıyordu. “Dur artık,” dedim. Jaz’den mesaj geldiği an ayağa fırladım: 15 dakika. Şimdi çıkarsam Dmitri’yi eve bırakır, oradan da direkt Jaz’e geçerdim. “Hadi Volkov, eve dönme vakti.”

Dmitri küçük bir çocuk gibi dudak büktü. “Ama babacığım…” diye takıldı, “Ben eve gitmek istemiyorum! Annemi başka zaman beceremez misin?” Gözlerimi devirdim ama sırıtışımı da saklayamadım. “Yürü hadi!” Yanımdaki koltukta sırıtan Dmitri’nin yüzüne bakarak, “Şaka yapmıyorum,” dedim ve Monster’ımdan büyük bir yudum aldım. Dmitri sızlandı: “Ne? Daha yeni oturduk ya!”

“Plan değişti Volkov. Şimdi dinle, annemi arayacağız. Ben bu gece sizde kalıyorum, sabahlayacağız, oyun falan oynayacağız. Sen de arkadan birkaç kez ‘Enzo şu bölümü geçemedim yardım et!’ falan diye bağıracaksın, tamam mı?”

Dmitri gözlerini devirdi. “Yani yine senin aşk hayatın için pembe diziye bağlıyoruz. İyi, iyi. Ama bir gün aynı kıyakları ben de beklerim.”

İçimden “Tabii, eğer bir gün bakirliğini kaybedersen,” diye şaka yapmak geldi ama şu an Volkov’u kızdırmak işime yaramazdı. Hemen annemi aradım. Şansıma, muhtemelen panna cotta’nın verdiği şeker komasından dolayı, sesi gayet yumuşaktı. Dmitri de kendisine verilen görevi başarıyla yerine getirip arkadan sanki bir boss savaşının ortasındaymış gibi bağırınca annem ikna oldu. “Tamam caro, çok geç yatmayın, Dmitri’ye selam söyle,” diyerek kapattı. Dmitri’nin homurdanmalarına rağmen onu aceleyle evine bıraktım. Bu çocuk gerçekten bizim evladımız gibiydi. Apartmana girene kadar bekledim... ve kapıdan içeri girdiği an Porsche’nin gazına kökledim. Manhattan’ın o sakin sokaklarında, annemin hediyesi olan bu siyah canavarın motor sesi gecenin sessizliğini yırtıyordu. Arthur ve Elena Monroe’nun o gösterişli aracının giriş yolundan çıkmasını bir avcı gibi pusuda beklemiştim. Otoyola çıktıklarını kesinleştirdiğim an arabayı sokağın biraz ilerisine park edip hızlı adımlarla yürümeye başladım. Kapının önüne geldiğimde üstümü başımı düzelttim, kaslarımı gerdim, derin bir nefes aldım ve yüzüme en çapkın, en “başın belada” gülümsememi yerleştirdim. Zili çaldım. Saniyeler sonra kapı açıldı. Karşımdaki manzara, koşu bandında harcadığım tüm enerjiyi anında geri yükledi. Jaz kapıdaydı. Saçları nemliydi; omuzlarından aşağı dökülleyen dalgalar duştan yeni çıktığını haykırıyordu. Üzerinde geçen ay benden yürüttüğü o gri renkli, bol tişörtlerimden biri vardı. Tişört o kadar büyüktü ki altına giydiği o minicik penye şortu tamamen kamufle etmişti; sanki orada sadece benim tişörtümle dikiliyormuş gibi bir hava yaratmıştı. Jaz, dudaklarının kenarındaki o inatçı gülümsemeyi sergileyerek, “Geleceğini biliyordum,” dedi. Cevap vermedim. Konuşmak sadece zaman kaybıydı. Onu gördüğüm an, aramıza koyduğumuz o haftalık özlem molasının ne kadar büyük bir hata olduğunu anladım. Tek bir adımda aradaki mesafeyi kapatıp ona abandım. Kollarımı beline dolarken, yüzümü boynuna, o hala nemli olan ve o çiçeksi kokusuyla başımı döndüren tenine gömdüm. Sesimdeki açlığı gizleme gereği duymadan, “Seni çok özledim,” diye fısıldadım. Onu o kadar sıkı tutuyordum ki aramızdan bir rüzgarın bile geçmesine izin vermeye niyetim yoktu. Jaz’in kolları boynuma dolandığında dünya benim olmuştu. Daha fazla zaman kaybedemezdim. Asıl kardiyo şimdi başlıyordu. Kollarımı Jaz’in kalçasının altında birleştirip onu yukarı kaldırdım. Pozisyonun aniden değişmesiyle küçük bir çığlık atan Jasmine, şikayet etmeden kıkırdadı. Tanrım, bu sesi çok özlemiştim. Jaz’in odasına çıkmamız gerekiyordu ama onu öpmeden duramıyordum ve merdivenleri tırmanırken bu pek güvenli olmadığı için asansöre bindik. Onu duvara yaslayıp tişörtünün altından, soğuk ve Hindistan cevizli duş jeli kokan göbeğini öptüm. Tişört hareket alanımı kısıtlayınca onu çekip çıkardım. Yırtılıp yırtılmadığına bakmadım bile. Altı üstü Tommy Hilfiger’dı. Sonra gider beş tane daha alırdım. Muhtemelen almazdım çünkü israf yani, bilirsiniz.

Asansörden çıktığımızda Jaz’i yere indirdim çünkü kendi kıyafetlerimden kurtulmam gerekiyordu. Jaz yatağa doğru spor sütyeni ve şortuyla yavaş adımlarla ilerledi. Benim bu sabırsızlığım onu eğlendiriyordu. Ama haftalardır ona dokunamamanın acısını ondan fena çıkaracağımı bilmiyordu.

Eşofmanımdan kurtulup sadece iç çamaşırımla kaldığım an Jaz’in üzerine atladım. İki elini de tek elimi kullanarak başının üzerinde sabitledim. Dudaklarına abandığımda her şeyi unuttum. Şimdi annemin panna cotta’sı o kadar da cazip gelmiyordu çünkü bugün Jaz’i şeker komasına girene kadar yalayıp yutacaktım. Boynunu emdiğimde Jaz hafifçe inledi. Amacım emmekti ama kendimi tutamayıp ısırdım. Dişlerim şah damarının üzerindeki o hassas tene değdiğinde Jaz’in ağzından inlemeyle karışık bir çığlık kaçtı. Canını yakmadığımı ummak istiyordum çünkü artık duramazdım, durmayacaktım. Jaz inatla ellerini kurtarıp kontrolü ele almaya çalışıyordu ama buna izin vermeyecektim. Elimi Jaz’in şortunun içine kaydırdım. Çamaşırını kenara sıyırdığımda parmaklarım vajinasıyla buluştu. “Uslu bir kız ol ve benim için inle, Volpicina.”

“Bu ismi duymayı çok özlemiştim,” dedi nefeslerinin arasından. Klitorisini işaret ve orta parmağımın arasına alıp elimi ileri geri hareket ettirmeye başladım. Hareketim hızlandıkça Jaz’in nefesleri kesik kesik olmaya başladı. Diğer elimi, yani ellerini sabitleyen elimi kullanarak şortunu çıkarmak zorunda kaldım. Jaz bu fırsattan istifade spor sütyenini de başından geçirip kenara fırlattı ve yatakta doğrulup başını geriye atarak inledi. Parmaklarım onun en hassas noktasıyla meşgulken, ağzımla uyluğunun iç kısmını öpüp ardından dişlerimi üzerinde gezdirdim. Jaz normalde bu hareketi gıdıklayıcı bulurdu ama sesini çıkarmadığı sürece umurumda bile değildi. Çamaşırının kenarlarını dişlerimle yakalayıp yırttım. Çene kaslarımın gücüyle daha sonra övünürdüm. Jaz dizlerini kırıp bacaklarını daha da araladı. Dilimi o ıslak vajinasının girişinde gezdirdim. Dilimle yavaşça yukarı doğru çıktım ve klitorisinin etrafında dilimle tam bir tur attım. “Ah!” diye çığlık attı Jaz. “Enzo… evet…” Adımı zikrediyor oluşu beni daha da ateşlemişti. Kendi çamaşırımdan da kurtulup aletimi çıkardım. Tek elim Jaz’in klitorisinde daireler çizerken, diğeriyle de aletimi sıvazlıyordum. Jaz dilini boğazımdan aşağı sallandırıyordu. Jaz’in komodininin çekmecesine önceden stokladığım prezervatiflerden birini aldığım gibi şipşak taktım. Genellikle Jaz fark etmeden takardım çünkü anlamadığım bir sebepten dolayı Jaz prezervatif kullanmaktan hoşlanmazdı. E bana ne, ben takarım! Jaz’in içine tek seferde girdiğimde ikimiz de inledik. Sonunda! Çok uzun bir süre olmamış olabilirdi ama bedenim için yeterince uzun ve işkence dolu bir süredir Jaz’in içinde olmamıştım. Normalde Jaz’i delirtmek için yavaş başlar, sonra hızlanırdım ama bu sefer ben de delirirdim, bu yüzden hiç beklemeden motoru çalıştırdım. Kalçamı ileri geri itip çekerek hareket ettirirken bir yandan da Jaz’in o dik göğüs uçlarını emip kemiriyordum. Jasmine, “Ah! Enzo!” diye bağırdı. “Sakın durmaya cüret etme!”

Seni neden hayal kırıklığına uğratayım aşkım, diye geçirdim içimden. Aletimi içeri dışarı saplamaya devam ederken klitorisini de rahat bırakamıyordum. İki parmağımı birleştirip sinir uçlarının yoğun olduğu o bölgeyi sürtüyordum. Jaz çığlıklar atıyor, inliyordu. “Tanrım!” Ve nefes alışverişi çok hızlı ve düzensizdi. Geleceğini anladım. Elleriyle saçlarını, çarşafı, yastığı çekiştiriyor ve en sonunda büyük bir inlemeyle aletimin üzerine titreyerek geliyordu. Artık daha da kayganlaşan aletimi içeri dışarı saplamaya devam ettim. Ben de geldiğimde ikimiz de tükenmiştik ama Jaz daha fazlasını istiyor gibiydi. Kendi bedenini bana dolamış, aletimin içinde kalması için kalçasını bana doğru itiyordu. Bu kız daha beş dakika bile geçmeden beni tekrar mı getirmeye çalışıyordu? Ona dinlenmek istediğimi söylerdim ama o dominant Moretti karizmam çizilirdi. Bu yüzden klitorisine odaklandım. Jaz bunu rahim orgazmından daha çok seviyordu. Tabii bunu bana kendisi söylememişti. Gerçek bir beyefendi gibi inleme tonlarını analiz edip bu karara varmıştım. Gözlemim son derece doğruydu çünkü ağzımın her hareketinde Jaz’den bir inleme dökülüyordu.

Emdiğimde “Ah!…”, parmaklarımla sürttüğümde “Daha hızlı… Daha hızlı…”, dişlerimin arasına aldığımda ise asıl zevk çığlıkları yükseliyordu. Klitorisini dilimle son bir kez yalayıp yanına uzandım. Jaz, onun sıvısıyla ıslanmış olan elime tutunarak, “Enzo, lütfen,” dedi. Resmen bana tutunmuştu ve sesi o kadar çaresiz, o kadar yalvarırdı ki neredeyse ikinci raunda geçecektim. “Lütfen durma.”

Vay be! Jaz’in daha önce hiç böyle konuştuğunu duymamışım. Ayrıca… bir dakika… gözleri mi dolmuştu onun? Kuru olan elimle yanağını okşadım. “Neden ağlıyorsun?” dedim. Onun için endişelenmiştim. Ama Jaz hala modundaydı. “Çünkü hayatımdaki en güzel duygulardan birini elimden aldın,” dedi gerçekten hayal kırıklığına uğramış gibi bakarak.

Dudaklarına uzun bir öpücük bıraktım. “Ailen burada değil unuttun mu? Birkaç hafta dönmeyecekler. Onlar dönene kadar seninim.” Göğsünün üzerine uzandı, tek dirseğinin üzerinde doğrulup iki parmağıyla göğsümde yürüme hareketi yaptı.

Yüzündeki çapkın gülümsemeyle, “Şunu düzeltelim, sen her zaman benimsin,” dedi. Dağınık saçlarından bir tutamı kulağının arkasına sıkıştırdım. “Benim ölümüm olacaksın Monroe.”

Kıkırdadı: “Benim işim bu.” Bana sokulup başını göğsüme yerleştirdi. Tek elimi onun çıplak kalçasına koyup yavaşça okşadım. Sıcaklığını çok özlemiştim. Onu buraya kilitlemek ve sonsuza dek sadece böyle kalmak istiyordum. Yüzümü o yumuşak saçlarına gömmek ve bir daha hiç çıkarmamak istiyordum. Aşırı bağımlı mıyım? Evet. Umurumda mı? Hiç değil. Bu kıza bayılıyorum ve onu sonsuza dek yanımda tutmak anlamına gelecekse her şeyi yapardım.

Jaz elini saçlarımın arasından geçirdi. “Eee, tatlı erkek arkadaşımın günü nasıl geçti?”

Bir düşüneyim; sadece bir şişe su almak amacıyla girdiğim dükkandaki kasiyerden babamın her an çıkabileceğini... ve eğer bununla ilgili bir şey yapmazsak hayatımızı cehenneme çevirip muhtemelen seni öldüreceğini öğrendim. Elimi başımın altına koyup rahatmış gibi davrandım. Gözlerimi tavana dikip iç çektim. “Güzeldi.”

Jaz başını göğsümden kaldırıp şüpheci gözlerle bana baktı. “Emin misin? Sesin hiç öyle gelmiyor.”

Tüm çabamla gülümsedim. “Güzeldi gerçekten. Yanındaydım ya. Daha ne isteyebilirim ki?”

Başını yana eğdi. “Bu senin gerçek gülüşün değil.” Yüzüme iyice yaklaştı. “Bana yalan söyleme.”

Sırıtarak, “Yoksa ne olur?” dedim çünkü bu konuyu kapatıp oynaşmak istiyordum. Maalesef Jaz amacımı fark etti. “Ciddiyim Enzo. Doğruyu söyle. Bugün ne oldu?”

Siktir, yine o gözlerle bakıyordu bana. Bu, “Ben kendim öğrenmeden önce sen anlat” bakışıydı. Belki de kendi yöntemiyle öğrenmesi daha iyi olurdu. Belki üzerime biraz çullanır, aletimi ısırır, bana işkence ederdi. Yanlış anlamayın, mazoşist değilim —bence— ama söz konusu Jaz olunca… bilirsiniz işte. Ona şefkatli davranarak dikkatini dağıtmaya çalıştım ama göğsünü avuçlamaya giderken bileğimi burktuğunda acıyla inleyip pes ettim. “Tamam! Tamam! Lanet olsun…” Bileğimi bıraktığında yüzünde zaferin parıltısı vardı. İkimiz de yatakta doğrulup birbirimize döndük. “Buraya gelmeden önce Dmitri ile spor salonundaydım—” Gözlerini karın kaslarıma dikerek, “Görebiliyorum…” dedi. Sonra başını sallayıp bana döndü. “Lütfen devam et.”

“Volkov’u almadan önce su almak için bir dükkana girdim. Kasadayken bir şey oldu.”

Duraksadığımı görünce sabırsızlıkla sordu: “Ne oldu Enzo?” Derin bir nefes aldım ve ona nottan ve korkularımdan bahsettim. Gözlerimin içine bakarak beni dinledi, elimi tuttu. Bitirdiğimde kendine yaraşır bir cümle kurdu. “Eğer bana ya da sana zarar vermeye çalışırsa, onun kıçını yırtarım.”

Gafil avlanmanın verdiği bir kahkaha attım. Jaz’in bu hallerine bayılıyordum. “Ayrıca,” diye devam etti sözlerine, “mahkeme için elimizde yeterince kanıt var. Ona şartlı tahliye olmaksızın müebbet aldırabiliriz!” Şaşkınlıkla ona baktım. “Bunu nasıl yapacağız?” Yanlış bir şey söylediğini fark etmiş gibi donakaldı. Gözlerini gözlerimin arasında gezdiriyor, aşağı bakıyordu. Jaz’in bu hali hem endişe verici hem de şüphe uyandırıcıydı. “Anneni haksız yere akıl hastanesine kapatmak? Sahte doktora rüşvet vermek? Bunlar yetmez mi?”

Yetmezdi ve Jaz de bunu biliyordu ama nedense salağa yatıyordu. Yavaşça, “Yetmez,” dedim. Benimle dalga mı geçiyordu? Jaz sözde tanıdığım en zeki insandı, benden bile zekiydi —bunu ona asla itiraf edemem— ama bu temel bir bilgiydi. Bu tarz suçlardan çok büyük cezalar çıkmazdı.

“Dürüst olmak gerekirse hukuktan anlamıyorum,” diyerek toparlamaya çalıştı ama bu da yalandı. Jaz avukat olmak için doğmuştu. İnatçıydı, kararlıydı, kibirliydi, detaycıydı ve ağzı iyi laf yapıyordu. Ayrıca hukuk öncesi psikoloji okuyordu. Kızın hedefi Harvard hukuk fakültesine girebilmekti. LSAT’ler için herkesten çok çalışıyordu. Yüzüne dikkatle baktım. Bu ifadeyi daha önce de görmüştüm. Annemle baş başa konuştuktan sonra…

“Jaz… Bana söylemek istediğin bir şey mi var?” Gözlerini benden kaçırıp kısık bir sesle, “Hayır,” dedi. Yalan söylediği o kadar barizdi ki. Ama sorun şu ki: Jaz çok iyi bir yalancıydı. Tamam bu pek hoş bir özellik değil ama Jaz’in yalan söylemesi gerektiğinde bunu gözünü bile kırpmadan yapar, kalp atışı değişmez, sanki gerçeği söylüyormuş gibi davranırdı. Ona her şeyi anlatabileceğini hatırlatarak, “Emin misin?” dedim. Benden uzaklaşarak, “Eminim!” diye çıkıştı aniden. “Bu sorgu sual de neyin nesi?!”

Ben de parladım: “Bir şey yok! Sadece bir soru sordum! Tıpkı senin yaptığın gibi!”

“Hayır! Ben sana seni neyin rahatsız ettiğini sordum! Sen ise benden bir şey sakladığımı ima ettin!” İnkar etmek istedim ama doğruydu. Sesini daha da yükseltti. Şimdi o güzel gözlerinden yaşlar geliyordu. “Bana yaptığın her şeyden, söylediğin tüm yalanlardan sonra, hepsini geride bırakıp sana tekrar güvenmeyi seçmişken beni yalancılıkla mı suçluyorsun?!”

Geri adım atıp ona sarıldım. Masum olduğuna inandığımdan değil, onun üzerine çok fazla gittiğimi düşündüğümden. Ayrıca son söylediği şeyin verdiği suçluluk duygusu kıçımı tırmalıyordu ama o kadar da önemli değil. Terapistimle aşmaya çalıştığım hatalarımı ve pişmanlıklarımı az önce yüzeye çıkarmıştı ve şu an onunla gerçekten kavga edebilirdim ama beni durduran bir şey oldu. Belki de yumuşak kalbim, uğruna dünyaları yakacağım kızın ağlamasına dayanamıyordu. Belki de onu üzenleri yeryüzünden sileceğime yemin etmişken onu üzen kişinin kendim olması beni öfkelendiriyordu. “Özür dilerim. Üzerine bu kadar gelmemeliydim.” Çıplak kız arkadaşım göğsümde ağlarken içimin sızlamadığını söylesem bana pislik derdiniz. Son birkaç haftadır ikimiz de iyileşmeye çalışıyorduk. Onu kendime daha da yaklaştırıp saçlarını okşadım. O büyüleyici çiçek kokusunu içime çektim. “Seni o kadar çok seviyorum ki seni kaybetme düşüncesi beni gerdi. Özür dilerim.”

Jaz’in hıçkırıkları göğsümde dindiğinde, omuzlarının sarsılması yerini derin ve titrek nefeslere bıraktı. Onu incitmiş olmanın verdiği o iğrenç hissi yok etmek için saçlarını öpüp kokusunu içime çektim. "Özür dilerim Volpicina... Sadece seni kaybetme fikri mantığımı devre dışı bırakıyor," diye fısıldadım.

Jaz başını kaldırıp nemli gözlerle bana baktığında, o hüzün bir anda yerini çok daha yoğun ve karanlık bir arzuya bıraktı. Dudaklarımız birleştiği an, ikimiz de haftalardır biriktirdiğimiz o açlıkla birbirimize saldırdık. Onu yavaşça sırtüstü yatırdım. Bu sefer acele etmeyecektim.

Elimi bacaklarının arasına, hala az önceki birleşmemizden dolayı ıslak ve sıcak olan o noktaya daldırdım. İşaret ve orta parmağımı yavaşça içine itip çıkarırken, başparmağımla klitorisini sert dairesel hareketlerle ovmaya başladım. Jaz’in kalçası yataktan havalandı, tırnaklarını omuzlarıma geçirdi. Jaz da boş durmuyor, elini aşağı uzatıp zonklayan aletimi avuçluyor ve ritmik bir şekilde sıvazlıyordu. Avucunun sıcaklığı beni delirtmek üzereydi. Dişlerimi boynuna geçirip küçük, emici ısırıklar bırakırken parmaklarımı tamamen içine gömdüm. Tam bacaklarının arasına yerleşip o sıcak derinliğe kendimi bırakacakken...

Odanın sessizliği, yatağın yanındaki iki telefonun aynı anda grup aramasıyla patlamasıyla bozuldu.

"Hayır ya... Gerçekten mi?!" diye bağırdı Jaz başını yastığa gömerek.

Ekrandaki grup aramasında “Dmitri, Kai, Tianna ve Yura” isimlerini görünce tepemdeki saçlar dikildi. Jaz kendi telefonunu reddetti ama benimki durmuyordu. Sinirle telefonu kapıp hoparlöre aldım.

"Dmitri! Eğer şu an bir kaza geçirmiyorsan, o kazayı ben yaratacağım!" diye kükredim.

Hattın öbür ucundan Dmitri’nin o meşhur, pis sırıtışını sesinden bile belli eden cevabı geldi: "Ooo... Sesin çok meşgul geliyor Moretti! Dur kapatma! Biz de dinleyebilir miyiz? Canlı yayın yapın be kanka!"

“Dmitri iğrençsin.”dedi Tianna. Yüzünü ekşittiğini hissedebiliyordum”İnsanlara birazcık alan tanı.”

“Şahsen insanların sevişirken rahatsız edilmemesi taraftarıyım.”

“Sen nerden bileceksin ki?”diye bir kahkaha patlattı Dmitri “Sanki senle Yura seviştiniz.”

“Seviştik!”diye çıkıştı Kai ama sesi alçaldı”Neredeyse…”

Öbür taraftan Yura’nın bıkkın sesi geldi”Kai lütfen sus.”

“Üzgünüm aşkım.”

Dmitri’den sahte sinir olmuş bir ses yükseldi”Bu yapış yapış sevgililer arasında bir sap senle ben kaldık Tianna. Biz de mi bir şeyler yapsak?”

Tianna ise iğneleyici bir sesle” İstemem,kalsın.”dedi.

Dmitri de iç geçirdi”Elbet bir gün. Русалочка… Offf neyse. Enzo , siz devam edin kanka biz burada yokuz.”

"Siktir git Volkov!" diye bağırdım tam kapatacakken, Yura’nın sesi araya girdi:"Jaz! Yarını unutma!"

Jaz kaşlarını çatıp telefonuma doğru eğildi. "Ne? Yarın ne var Yura?"

Ama ben aramayı çoktan kapatmıştım. Jaz şaşkınlıkla bana baktı. "Yarın ne özelliği var Enzo? Senin haberin var mı?"

"Yarın pazar Jasmine. Hiçbir özelliği yok," dedim telefonumu yatağın altına fırlatırken. "Muhtemelen seni darlamak için uyduruyorlar. Boşver onları."

Jaz bir an duraksadı, zihninde bir şeyleri tartıyor gibiydi ama sonra pes edip omuzlarını silkti. "Haklısın, kesin dalga geçiyorlar,”sonra düşünceli bir şekilde devam etti.”,ama Yura öyle şakalar yapmaz. Ne oldu acaba?”

Onu tekrar yatağa yatırıp bacaklarının arasına yerleştim. "Yarını boşver," diye fısıldadım dudaklarına doğru. "Şu an sadece bugün var ve bugün sadece benimsin."

Jaz kollarını boynuma dolayıp beni kendine çektiğinde, odadaki tüm o kafa karıştırıcı dış sesler bir kez daha yok oldu.Jaz’in bacaklarını belime sıkıca dolamasıyla birlikte dış dünyayla olan son bağım da koptu. Yura’nın uyarısı veya arkadaşlarımızın aptal şakaları, odanın içinde yoğunlaşan bu ter ve şehvet kokusunun yanında tamamen anlamsız kalmıştı. Elimi yatağın başlığına dayayıp kendimi tamamen onun o sıcak derinliğine bıraktım.

"Ah... Enzo," diye inledi Jaz, başını geriye atıp boynunu tamamen açarak.

Dizlerimin üzerinde yükselip tempomu artırdım. Her darbede Jaz’in tırnakları sırtımda yeni izler açıyordu ama bu acı sadece daha fazla hırslanmama sebep oluyordu. Terden sırılsıklam olmuş göğsüm onun göğsüne her çarptığında, kalplerimizin aynı düzensiz ritimle attığını duyabiliyordum. Artık yavaşlamak ya da oyun oynamak yoktu; sadece içimdeki o vahşi özlemi dindirmeye odaklanmıştım.

Eğilip göğüslerini ağzıma aldım, bir yandan meme uçlarını dişlerimle çekiştirirken bir yandan da kalçalarımı sertçe itmeye devam ettim. Jaz altımda kıvranıyor, zevkten ne yapacağını şaşırmış bir halde anlamsız kelimeler sayıklıyordu. Onu bu hale getirmek, kontrolünü tamamen elimde tutmak gururumu okşuyordu.

"Bana bak," diye fısıldadım otoriter bir sesle.

Jaz, buğulanmış ve hazzın doruğuna ulaşmış gözlerini zorlukla benimkilere dikti. O bakışta her şey vardı; aşk, tutku ve bana olan o sarsılmaz aidiyeti. Elimi saçlarının arasına geçirip başını sabitledim ve dudaklarına sertçe kapandım. Dilim ağzının her köşesini talan ederken, aşağıda tempomu en üst seviyeye çıkardım.

Jaz’in vücudu bir yay gibi gerilmeye başladı. İçindeki kasların aletimi nasıl sıkıştırdığını hissedebiliyordum. "Enzo... geliyorum... lütfen!" diye bağırdı, sesi odada yankılandı.

Onun titreyerek boşaldığını hissettiğim an, ben de kendimi daha fazla tutamadım. Son birkaç sert darbeyle birlikte, haftalardır biriken tüm o gerginliği, öfkeyi ve arzuyu onun içine boşalttım.Yine… İkimiz de nefes nefese kalmış bir halde birbirimize tutunurken, dünya bir anlığına tamamen sessizliğe büründü.

Dakikalarca konuşmadan, sadece ağır nefeslerimizi dinleyerek öylece kaldık. Sonunda yanına devrildim ve onu kolumun altına çektim. Jaz, terli alnını göğsüme yaslayıp derin bir iç çekti.

"Yarın ne olursa olsun," diye mırıldandı uykulu bir sesle, "şu an olduğum yerden daha iyi bir yerde olamaz."

Sırıttım ve onu daha sıkı sardım. "M.I.R. madde yedi Monroe: Yarın henüz gelmedi, o yüzden tadını çıkar."

“Bu M.I.R. gittikçe uzuyor. Öğrenmem zaman alacak.”dedi Jaz nefesler arasından.Çok yormamışımdır umarım. Ama kesinlikle tatmin olmuş gibiydi. Yüz kasları gevşemişti.Gözleri kapanıp duruyor ve dudaklarının kenarında küçük tebessümler vardı.

Burnumu burnuna sürttüm”Senin öğrenmene gerek yok sevgilim.Sen istediğini yapabilirsin. Aklım da kalbim de sana ait ve orada kuralları sen yazarsın.”

Eğilip onu uzun uzun öptüm. Amacım sadece öpmek olsa da Jaz şimdiden üçüncü tura hazır gibiydi. Fakat bedenim çökmüş durumdaydı. Ben ayrılmaya çalıştıkça Jaz beni kendine çekiyordu.

“Gerçekten yoruldum.”dedim nefes nefese.

Jaz ise küçük bir çocuk gibi somurttu”Ama ben sıkıldım.”kollarını çıplak göğüslerinin altında kavuşturdu ve göğüslerinin yukarı kalkmasını sağladı. Beni tahrik etmeye çalışıyordu ama hem ben hem de aletim fazlasıyla yorulmuştuk. Ama ellerim yorulmamıştı. Beynimse hala zehir gibi çalışıyordu.Bu bir mucizeydi çünkü Jaz’in yanındayken çoğunlukla beynim kendi kendini kapatıyordu.

“Film izleyelim o zaman.”dedim “ve filmi sen seç.”

Kaşlarını çatıp bana baktı”Film mi?”

“Evet.”dedim kendimden emin bir şekilde “Böylece biraz bedenlerimiz dinlenir aşkım.”

Jaz tam ikna olmasa da odasındaki televizyonun kumandasını almak için yataktan kalktı. Tanrım…Kıçı çok güzel ve sıkıydı. Sporda yaptığı her neyse belli oluyordu. Gidip onları sıkmak ve ısırmak istedim. Bir saniye… Bir insanın tek bir kıçı mı var yoksa iki mi? İlginç…

“Jaz… Bir insanın kaç kıçı var?”

Kumandayı çekmeceden alan Jaz bana dönüp sanki çok saçma bir şey demim gibi güldü”Ne? Tabii ki de bir tane. Bir kıç ,iki lob.”

“Anladım… Ama memelerden iki tane var?”

“Evet çünkü onlar iki birbirinden bağımsız parça.”dedi ve sırayla göğüslerini sıktı. Yorganı ,ereksiyonum belli olmasın diye aletimin üstüne bastırdım.

“Anladım teşekkürler.”dedim hızlıca,konuyu kapatmaya çalışarak. Ama zerre anlamamıştım.

Jaz, elinde kumandayla yatağa geri döndüğünde hala kıç lobları ve anatomik bağımsızlık üzerine yaptığımız bu saçma tartışmaya gülüyordu. Yanıma sokuldu, televizyonu açtı ve Netflix’te rastgele bir romantik-komedi seçti. Aslında ne izlediğimizin zerre önemi yoktu; ekrandaki renkli ışıklar sadece odadaki o yoğun sessizliği dağıtmak için bir dekordu.

Jaz, başını omzuma yaslayıp ekrana odaklanmaya çalışırken benim ellerim çoktan kendi rotasını çizmeye başlamıştı. Bedenim yorgun olabilirdi ama ellerim Jaz’e dokunmadan duramıyordu. Parmak uçlarımı usulca diz kapağından yukarı, o yumuşak iç kısmına doğru kaydırdım.

"Enzo..." dedi Jaz, gözlerini ekrandan ayırmadan. "Hani film izleyecektik? Daha beş dakika olmadı."

"İzliyoruz ya işte," dedim, sesimdeki o muzip tonu koruyarak. Elimi biraz daha yukarı çıkardım, parmaklarımı o en hassas bölgenin üzerinde gezdirmeye başladım. "Gözlerim ekranda, ellerim sende. İkisini de aynı anda yapabiliriz."

Jaz hafifçe yerinde kıpırdandı, nefesi sıklaşmaya başlamıştı bile. Avucumu bacaklarının arasına yerleştirdim ve orta parmağımla o küçük, sertleşmiş noktayı buldum. Başta çok yavaş, dairesel hareketlerle klitorisini ovmaya başladım. Jaz’in bakışları ekrandan koptu, başını geriye atıp yastığa gömüldü.

Hareketlerimi hızlandırdım. Parmak uçlarımın yarattığı sürtünme Jaz’i yatakta kıvrandırmaya yetmişti. Vücudu ritmik bir şekilde sarsılırken, tempomu iyice artırdım. Tam o en yüksek noktaya yaklaştığımızda, Jaz’den beklemediğim bir ses çıktı; inlemesinin arasına küçük, kesik bir kıkırdama karıştı.

Durmadım ama gülerek ona doğru eğildim. "Ciddi misin Monroe? Şu an şeker komasına girmen gerekirken sen gülüyor musun?"

Jaz, hazzın ve gıdıklanmanın verdiği o tuhaf duyguyla sarsılırken, "Enzo... dur... hem çok iyi hem de çok gıdıklanıyorum, yapma!" diyerek kıkırdamaya devam etti. Kalçaları yatakta bir sağa bir sola kaçmaya çalışıyordu ama onu altımda sabitlemiştim.

"M.I.R. ek madde: Sevgilin orgazm olurken kıkırdıyorsa, onunla dalga geçmek yasal haktır," dedim sırıtırken. Elimi daha sert ve hızlı hareket ettirmeye başladım. "Hadi bakalım, bu gülüşler birazdan çığlığa dönüşecek."

"Pisliksin!" dedi Jaz nefes nefese ama bir yandan da bacaklarını ellerime daha çok baskı yapacak şekilde kapattı. Gıdıklanması umrumda değildi; o titremeler kesilene kadar parmaklarımın hedefi belliydi.

"Öyleyimdir," dedim ve dudaklarına eğilip o kıkırtıları öpücüklerimle boğdum. "Şimdi uyuşmaya hazır ol."

Jaz, yatakta bir yandan zevkten kıvranırken bir yandan da kontrol dışı kıkırdamalarıyla başa çıkmaya çalışıyordu. Elimi tutmaya çalıştı ama parmaklarımın yarattığı o elektrik akımı onu resmen kilitliyordu.

"Enzo... Dur, ciddiyim!" dedi nefes nefese, gözlerinden yaşlar gelene kadar gülerken. "Gıdıklanıyorum diyorum! Şöyle... Daha sert bastır, parmak uçlarınla oynaşma! Yalvarırım daha düzgün yap."

Hareketlerimi bir anlığına yavaşlatıp ona üstten, o meşhur Moretti sırıtışımla baktım. Dağılmış saçları ve kızarmış yüzüyle o kadar güzel görünüyordu ki, bu "işkenceye" devam etmek için kendimi zor tutuyordum.

"Demek yalvarıyorsun?" dedim sesimi kasten alçaltıp daha boğuk bir tona çekerek. "Madem bu kadar çok istiyorsun, öyle olsun Monroe. Kuralları sen koyuyordun, değil mi?"

Avucumu tamamen klitorisinin üzerine yerleştirdim ve parmak uçlarımın o gıdıklayıcı temasını kesip bütün ağırlığımla baskı uyguladım. Bu sefer dairesel değil, daha geniş ve kararlı hareketlerle ezmeye başladım. Jaz’in o kıkırdayan hali bir anda kesildi; yerini boğazından gelen derin, pes bir inlemeye bıraktı.

"Hah..." dedi, vücudu yatağa yapışırken. "İşte... böyle."

"Gıdıklanman geçti mi bebeğim?" diye fısıldadım, diğer elimle bacağını iyice yan tarafa açıp tempomu sabitledim. "Yoksa biraz daha 'yalvarman' gerekiyor mu?"

Jaz cevap veremedi. Sadece başını yastığa bastırıp gözlerini kapattı. Avucumun altındaki o yoğun baskı ve yavaş ama etkili sürtünme onu gıdıklanma eşiğinden çıkarıp tamamen haz bulutunun içine sokmuştu. Parmaklarımı içinde hafifçe bükerken, avuç içimle o hassas noktayı preslemeye devam ettim.

"Daha yavaş..." diye mırıldandı Jaz, tırnaklarını çarşafa geçirerek. "Hiç durma Enzo."

Onu kırmadım. Filmin sesini bile duymuyordum artık; sadece Jaz’in o değişen nefes alışverişlerini ve avucumun altında hızlanan kalp atışını takip ediyordum.

Elimi bir anda çekip yatağa geri yaslandığımda Jaz, sanki dünyanın en büyük haksızlığına uğramış gibi gözlerini pörtleterek bana baktı. O az önceki derin inlemeler bıçak gibi kesilmiş, yerini "şaka mı yapıyorsun?" der gibi bir ifadeye bırakmıştı.

"Enzo! Ne yapıyorsun?" diye çıkıştı, alt dudağını öne doğru sarkıtıp kollarını göğsünde kavuştururken. Gerçekten de en sevdiği oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi somurtuyordu.

"E hani yorulmuştuk? Bedenlerimiz dinlenecekti?" dedim, sırıtmamı gizlemeye çalışarak. "M.I.R. ek madde: Şef dinlenmeye karar verirse, mutfak kapanır Monroe."

"Pisliksin, gerçekten tam bir pisliksin," diye mırıldandı ama o somurtkan hali bile o kadar tatlıydı ki, dayanamayıp onu yorganın altına, yanıma çektim.

Yorganın o karanlık ve sıcak dünyasında birbirimize dolandık. Jaz, hala biraz kırgınmış gibi yapıp beni dirseklemeye çalışsa da sonunda pes edip burnunu boynuma gömdü. Yorganın altında ayaklarımız birbirine takılıyor, ellerimiz kaçamak dokunuşlarla birbirimizi darlamaya devam ediyordu. Jaz'in soğuk ayaklarını bacaklarıma dayayıp beni sıçratmasıyla başlayan küçük bir itişme, yorganın içinde boğuk kahkahalarla ve öpücüklerle devam eden bir sevgi yumağına dönüştü.

"Tamam, tamam... Teslim oluyorum," dedi Jaz, nefes nefese göğsüme yerleşirken. Az önceki o yoğun tutku, şimdi yerini dünyanın en huzurlu yorgunluğuna bırakmıştı.

Bir elimi saçlarının arasına geçirdim, parmaklarımla saç diplerine yavaşça masaj yapmaya başladım. Jaz'in nefesi gitgide ağırlaşıyor, vücudundaki o son gerginlik kırıntıları da kayboluyordu. Televizyondaki filmin ışıkları yorganın kenarlarından içeri sızsa da artık ne görüntünün ne de sesin bir önemi vardı.

"İyi uykular Volpicina," diye fısıldadım, şakağına küçücük bir öpücük kondurarak.

Jaz, sadece uykulu bir mırıltıyla cevap verebildi ve başını kalbimin tam üzerine, en güvenli olduğu yere sabitledi. Birkaç dakika içinde,nefes alış verişi düzene girdi. Televizyonu kapattım ve sevgilimin göğsümde uyumasını izledim. O kadar huzurlu duruyordu ki… Onun nefes alıp verişini izlerken benim de uykum geliyordu. Tam gözlerimi kapatacakken bir ses duydum.

“Miyav…”

Siktir…Jaz’in kedisi Noche… Jaz’in banyosunun kapısından gelen tırmalama seslerine bakılırsa küçük kediciği oraya kapatmıştı. Hakkı vardı;çocuklar ,anne babalarının samimi anlarını izlememeliydi. Ancak sesleri duyduysa büyük ihtimalle travmatize olmuştu.

Jaz’i yavaşça yastığa indirdim. İç çamaşırımı giyip banyoya doğru ilerledim. Yavaşça kapıyı açtım.Kapıyı açtığım gibi ayaklarımın dibinde sıcak bir tüy topu hissettim. Noche,kapkara tüyleriyle bana sürtünüyordu. Hala o kadar minikti ki. Onu yavaşça yerden alıp göğsüme bastırdım. Boynunun altını kaşırken mırlamaya başladı. Henüz bir tasma için çok küçük olduğunu bilmesem hemen gider ona ,onun gibi prenseslere yakışan bir tasma alırdım.Tabii ki de Jaz seçerdi ama ben alırdım. Jaz’in ben varken kendi parasını harcamasından hoşlanmıyorum. Belki de erkeklik egosundandır ,bilmiyorum,ama bana yanlış geliyordu.

“Tuvalate gitmen mi gerek ?”diye fısıldadım ama sonra zaten Noche’nin kumunun da diğer eşyaları gibi banyoda olduğunu hatırladım.

“O zaman uyku vakti.”dedim ve sessiz adımlarla,kucağımda Noche ile yatağa döndüm. Annesini gören kedicik hemen göğsüne sokuldu. Yanına yattığımdaysa küçük bedenini iyice gerdi ve karnını açtı. Sessizce burnumdan güldüm. Yan yatıp sevgilimin kapalı gözlerine ve göğüslerinin arasına başını koymuş olan kedisine baktım. Onu yapmaya yetkisi olan tek kişi benim sanıyordum. Bir kediyi kıskanmanın saçma olduğunu biliyordum ama ne yapabilirdim ki? Gerçi ben çoktan kıskançlıkta seviye atlamıştım. Jaz’in evine geceleri “Ardore” kimliğimle girdiğimde ve onunla yatıp kendime aşık ettiğimde kızı kendimden kıskanmıştım. Ama bana da hak vermeniz lazım, aşık olduğu ben değildim ,Ardore’ydi. Ve bu da beni delirtmişti. Şimdi de yine gerçekten kıskanmıştım. Hem sevgilime hem de kedisine birer öpücük kondurup gözlerimi kapadım.

Noche’nin mırlaması ve Jaz’in huzurlu nefesleri arasında bilincim yavaş yavaş karanlığa gömülürken, malikanenin o uçsuz bucaksız sessizliği bizi sarmalamıştı. Manhattan’ın gürültüsü buraya kadar ulaşamıyordu; şehir dışındaki bu devasa mülk, geceyi tamamen bize bırakmıştı. Ancak bu huzur, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte büyük bir gürültüye bıraktı yerini.Odada yankılanan sert bir kapı sesiyle gözlerimi açtım. Daha ne olduğunu anlamadan içeriye bir kasırga gibi Yura daldı, hemen arkasında ise her zamanki donuk ifadesiyle Kai vardı. Noche korkuyla yataktan aşağı atlayıp banyoya kaçarken, Jaz ve ben neye uğradığımızı şaşırmış bir halde, yarı çıplak ve birbirimize dolanmış vaziyette doğrulduk.

O an Kai, profesyonel bir refleksle bir elini Yura’nın gözlerine kapattı, diğer elini de kendi gözlerine siper etti. Yura, Kai’ın avucunun arkasından boğuk bir sesle, "Üzgünüm... Giyinik olacağınızı düşünmüştüm," dedi ama sesinde geri adım atacak bir ton yoktu.

Jaz, dağılmış saçları ve uykulu ama son derece huysuz bir sesle çemkirdi: "Ne istiyorsunuz sabahın bu köründe?!"

Yura, Kai'ın elini indirip sabırsızca bağırdı: "Jaz, nasıl unutursun?! Bugün o gün!"

Jaz hala uykunun etkisindeydi, kaşlarını çatarak baktı. "Bugün ne günü?!"

Yura artık daha fazla dayanamadı, gözlerini sonuna kadar açıp haykırdı: "Jackson’ın döndüğü gün!"

O an odadaki hava buz kesti. Jaz resmen donup kaldı. Dün gecenin yorgunluğu ve o yoğun tutkuyla her şeyi, tüm dünyayı tamamen unutmuştu. "Siktir," diye fısıldadı ve komodindeki saate baktı. Zaman daralıyordu. Jaz, Kai’ya dönüp "Dışarı çık!" diye bağırdı. Kai, "Memnuniyetle," diyerek arkasını bile dönmeden odadan çıktı.

Jaz bir panik halinde yataktan fırladı. Ben ise tam tersine, aksi bir sakinlikle kalkıp eşofmanımı çekmeye başladım. Jaz o telaşla penye şortunu üzerine geçirdi ama dünkü gri oversize tişörtünü bir türlü bulamıyordu. Yura, büyük ihtimalle yukarı çıkarken yerde bulduğu tişörtü Jaz’e fırlattı.Jaz tişörtü kaptığı gibi kafasından geçirdi, saçlarını hızlıca tarayıp apar topar aşağı koşmaya başladı. Üzerindeki tişörtün ters olduğunu, dikişlerin dışarıda kaldığını fark edecek durumda bile değildi.

Malikanenin geniş salonuna indiğimizde Dmitri ve Tianna bizi bekliyordu. Dmitri, Jaz'in bu halini görünce ağzını açıp dalga geçmeye yeltendi ki Jaz, parmağını ona doğru sallayarak lafını ağzına tıkadı: "Sırası değil Volkov."

Hızla malikanenin devasa giriş kapısından dışarı çıktık. Manhattan dışındaki o ormanlık araziden gelen sabah serinliği yüzümüze çarparken Jaz kapının önünde dikilip beklemeye başladı. Vücudu yay gibi gergindi, elleri titriyordu. Yanına gidip elimi beline koydum, ona destek olmak istedim ama Jaz sadece bakışlarıyla beni reddetti; şu an hiçbir teselliye yer yoktu. Sadece iki ihtimal vardı: Ya Jax bir tabutun içinde dönecekti ya da canlı.

Yura, Jaz'in omzuna dokundu. Onun da gözleri endişeyle doluydu; sonuçta çocukluk arkadaşı ve bir zamanlar en çok değer verdiği kişiydi.

Bir süre sonra malikanenin uzun garaj yolunda siyah bir SUV belirdi. Araba yaklaştıkça Jaz'in nefesi kesildi. SUV yavaşça önümüzde durdu ve arka kapısı açıldı. Kapı açılır açılmaz dışarıya neşeyle bir Golden Retriever fırladı. Jax’in köpeği, Lucky.

Jaz, hıçkırıklar içinde koşup köpeğe sarıldı, onu öpmeye başladı. "Lucky... Güzel oğlum..." dedi ama gözleri arabadaydı. Jackson yoktu. Araba boş görünüyordu. Jaz, köpeğin boynuna gömülüp ağlamaya başladı. "Lucky... Jackson nerede?"

Köpekten tabii ki cevap yoktu. Jaz olduğu yere çökmüş, köpeğe sarılmış ağlarken içimden bir parça koptu. Tam yanına gidip onu yerden kaldıracaktım ki, arabanın şoför koltuğunun kapısı yavaşça açıldı.

Arabadan bizlerle aynı yaşta, 19 yaşlarında gösteren, kısa dalgalı kahverengi saçlı ve açık tenli bir çocuk indi. Uzun boyluydu, benimle aynı boydaydı ; üzerinde bol bir tişört ve şort vardı. Gözündeki Ray-Ban güneş gözlüklerini çıkarıp tişörtünün yakasına taktı.

Yavaş adımlarla ilerleyip ağlayan Jaz’in tepesinde durdu. Yüzünde çarpık, tanıdık,hep Dmitri’de gördüğümüz bir gülümseme belirdi.

"Beni bu kadar sevdiğini bilmiyordum kardeşim," dedi o sakin sesiyle.

Jaz başını kaldırdığında dünya o an durdu.