Altın Canavar ve Esir Gelini

Pek kıymetli okurum :) Eğer buraya Darga’dan geldiysen bilgin olsun Connie, Darga’ya hiç benzemiyor. Darga aksa Connie kara; Darga şekerse, Connie tuz... Kendini buna hazırla ;)

---

Burton Karteli ile Titanlar arasındaki kanlı hesaplaşma sekiz uzun yıl boyunca şehrin üzerine bir leş gibi çöktü. Patlayan mühimmat depolarının sarsıntısı, sokak aralarından peş peşe kalkan cenazeler ve susturucu takılmış namluların karanlık fısıltısı kayıpları öylesine sıradanlaştırmıştı ki, iki taraf da artık ölüleri saymayı bırakmıştı. Ta ki Titanlar, Burtonların can damarı sayılan en korunaklı karargâhını tek gecede yerle bir edip Malik Burton’ı diz çökmeye mecbur bırakana dek.

Müzakere masası kurulduğunda herkes Connie Predato’nun limanları, sevkiyat hatlarını ya da kasaları dolduracak astronomik bir serveti isteyeceğini düşünüyordu. Oysa Connie masaya bambaşka, çok daha aşağılayıcı ve telafisi imkânsız bir bedel koydu: Malik Burton’ın tek varisi, kanının yegâne geleceği.

“Liora Burton. Onu alıyorum.”

Odadaki oksijen o saniyede çekildi. Korumaların parmakları gayriihtiyari kılıflarına kayarken herkes Malik’in öfkeyle masayı devirmesini, bir baba gibi kükremesini ya da en azından masaya bir kurşun fırlatmasını bekledi. Ama Malik’in göz bebekleri bile titremedi. Bakışlarını Connie’nin çelik grisi gözlerine mıhladı; önemsiz bir kargo faturasını onaylar gibi ruhsuz bir sesle fısıldadı:“Kabul.”

Bir hafta sonra Liora Burton, Predato Malikânesi’nin devasa dövme demir kapılarından içeri tek başına adım attı. Babasının şoförü, genç kadının topukları yere bastığı an arkasına bile bakmadan gaza basmış, arabayı bir kaçış hızında uzaklaştırmıştı. Connie onu karşılamadı; hatta sonraki haftalarda aynı çatının altında birbirini teğet geçen iki yabancıdan farksız yaşadılar.

Bu zoraki evliliği bizzat dayatan adam, Liora’yı salonda her gördüğünde savaşta toprağa verdiği yoldaşlarının yarım kalmış emirlerini, koridorlara sıvanmış taze kan kokusunu hatırlıyordu. Liora’nın varlığı, Connie’nin içinde bastıramadığı, zehirli bir öfkeyi harlamaktan başka bir işe yaramıyordu. Malik Burton’ı kızının yokluğuyla köşeye sıkıştıracaklarını, gururunu kıracaklarını sanmışlardı; oysa Malik saldırılarını durdurmamış, kızı yokmuş gibi kan dökmeye devam etmişti. Savaş bitmemişti; sadece daha sinsi, daha tekinsiz bir sessizliğe bürünmüştü.

Liora içinse en büyük yıkım düşmanın nefreti değil, öz babasının onu tek bir hamlede silip atmasıydı. İlk zamanlar evi aramayı denemişti. Yirmi saniyeyi geçmeyen soğuk “Alo”lar, yerini zamanla tamamen cevapsız çalan hatlara bırakmıştı. Connie onun iletişimini hiçbir zaman yasaklamamıştı; ama acı olan şuydu ki Liora’nın konuşabileceği kimse kalmamıştı. Dışarıda arkadaşlarıyla birkaç kez kahve içmeye kalktığında, etrafında etten duvar ören Titan korumaları yüzünden insanlar masadan kaçarcasına kalkmıştı. Malikâneye adım atmaya kimsenin cesareti yoktu. Liora yavaş yavaş kendi sessizliğinin içine hapsoldu; Connie ise o sessizliği daha da derinleştiren bir duvara dönüştü.

İki koca yıl böyle tükendi.

O akşam Liora, odasının tül perdeleri ardından bahçeye yanaşan siyah zırhlı aracı izliyordu. Connie araçtan indi. Üzerindeki kusursuz kesim paltonun yakasını kaldırmadan, başını bir saniye bile yukarı çevirmeden eve girdi. Birkaç dakika sonra hizmetlilerden biri yemeğin hazır olduğunu bildirdiğinde Liora merdivenlerden ağır ağır indi. Yemek salonundaki on iki kişilik devasa masada, gümüş şamdanların loş ışığında Connie’nin her daim boş kalan koltuğu duruyordu. Liora tereddüt etmeden o baş koltuğa oturdu. Nasıl olsa gelmeyecekti; iki yıldır bu masaya tek bir kez bile oturmamıştı.

Sessizlik içinde yemeğini yerken kapıda beliren Mathias adımlarını durdurdu. Bakışları masanın başında, patronunun koltuğunda oturan kadına kaydığında göz kapakları hafifçe kısıldı, ardından ölçülü bir nezaketle başını eğdi.

“Bayan Predato. Yemeğiniz bittiyse odanıza çıkıp eşyalarınızı toplayın. Patron bu gece sığınakta kalmanızı istiyor.”

Liora çatalını porselen tabağın kenarına yavaşça bıraktı. Çatalın çıkardığı tiz metal sesi boş salonda yankılandı. “Sığınakta mı? Ne için?”

“Geçici bir önlem.”

Mathias’ın yüzü ifadesiz bir maskeden ibaretti; bu evde kimse sorulara net cevap vermezdi. Liora geriye yaslandı, dudaklarının kenarına meydan okuyan, ince bir tebessüm yerleştirdi. “Et çok lezzetli olmuş. Bana eşlik etmek ister misin, Mathias?”

Mathias’ın çenesi gerildi, cevap vermedi. Tam o sırada koridordan gelen tanıdık, tok ses salondaki havayı bir jilet gibi kesti.

“Mathias.”

Liora’nın kucağındaki parmakları istemsizce kasıldı. İki yıldır aynı evin havasını soluduğu adamın sesini tanımak için arkasını dönmesine gerek yoktu; o sesin soğukluğu sırtındaki omurilikten aşağı buz gibi bir ürperti indiriyordu.

“Masayı toplatın. Bu akşam yemek yemeyeceğim.”