Ölümle Başlayan Gerçek
Bazen bir insanı hayatınıza almanızın sebebi, onu sevmeniz değildir.Bazen tek sebep, ona ihtiyacınız olmasıdır.
Lina Vescari, hayatının büyük bir bölümünü dünyadan kopuk, küçük bir adadaki devasa evin içinde geçirmişti.
Bölüm 1 — Ada
Lina pencerenin önünde duruyordu.
Deniz yine sakindi.
Her gün aynı manzara. Aynı deniz. Aynı duvarlar. Aynı kapı. Ve aynı adam. Babası.
On yedi yaşındaydı.
Hayatında hiçbir zaman bir okul sırası olmamıştı. Babası, eğitim alması için adaya özel öğretmenler getiriyordu. Derslerini evde görüyor, kitaplarını okuyor, sınavlarını yine bu evin içinde oluyordu.
Ama öğrendiği hiçbir şey ona dış dünyayı tanımayı öğretmiyordu.
Arkadaşları olmamıştı. Şehir görmemişti.
Bir kafeye gidip tek başına oturmamıştı.
Hatta bir otobüse bile binmemişti.
Çünkü bu evden çıkmasına izin yoktu.
Kapının yanında duran güvenlik görevlisine baktı. Adam her zamanki gibi silahlıydı.
Lina perdeyi kapattı.
Sonra yatağının altından küçük bir çanta çıkardı.
Çantanın içinde üç şişe su, birkaç yiyecek ve yıllardır biriktirdiği paralar vardı.
Bu gece kaçacaktı.
Artık beklemeyecekti.
Gece yarısını biraz geçince ev sessizleşti.
Lina odasının kapısını yavaşça açtı.
Koridora çıktı.
Adımlarını mümkün olduğunca sessiz atıyordu.
Merdivenlere geldiğinde aşağıdan bir ses duydu. Durdu.
Babası. Adrian telefonda konuşuyordu.
“Hayır.”
Karşı taraftan gelen sesi Lina duyamıyordu.
“Onu buraya getirmeyeceksiniz.”
Lina nefesini tuttu.
“Çünkü kızım benim sorunum. Kimsenin ona yaklaşmasına izin vermeyeceğim.”
Lina kaşlarını çattı.
Babası hakkında çok şey biliyordu.
Ama ilk defa onun sesinde korkuya benzeyen bir şey duyuyordu.
Adrian telefonu kapattı. Tam o sırada başını kaldırdı.
Lina ile göz göze geldiler. İkisi de birkaç saniye konuşmadı.
Adrian’ın bakışları Lina’nın elindeki çantaya indi.
Sonra yeniden kızına baktı. “Gitmek istiyorsun.”
Lina cevap vermedi.
“Anneni bulmak istiyorsun.” Lina’nın gözleri doldu.
“Benim annem nerede?” Adrian sustu. Lina ilk defa bağırdı:
“ANNEM NEREDE?”
Adrian cevap vermedi. Sadece arkasını döndü. “Odana dön.”
“Hayır.”
“LiNA.”
“BEN ARTIK çocuk değilim!” Adrian birkaç saniye ona baktı.
Sonra yalnızca tek bir cümle söyledi: “Baban öldüğünde her şeyi öğreneceksin.”
Lina’nın yüzü bembeyaz oldu. “Ne demek istiyorsun?”
Adrian cevap vermeden odasına gitti.
Bir hafta sonra03.12
Adanın üzerinde şiddetli bir fırtına vardı.
Evde alarm sesleri duyuldu.
Lina kapısını açmaya çalıştı.
Açılmadı.
“Baba?”
Cevap yoktu.
“BABA!”
Sessizlik.
Lina kapıya tekrar tekrar vurdu.
Sonra koridorda koşan bir adam gördü.
“Bay Vescari...” Adam nefes nefeseydi.
Lina kapının arkasından bağırdı: “Babam nerede?”
Adam cevap vermedi. Lina’nın kalbi hızlandı. “BABAM NEREDE?”
Adam sonunda durdu. Başını eğdi. “Babanız öldü.” Lina’nın dünyası o anda sessizleşti.
Adrian Vescari ölmüştü. Dünyanın dört bir yanında yıllardır aranan adam...
Yakalanmadan. Mahkemeye çıkmadan. Sırlarını anlatmadan. Ölmüştü.
Ama geride kızına bıraktığı tek şey bir mektuptu.
Mektubun üzerinde yalnızca şu yazıyordu:
“Annenin yanına gitmek istiyorsan, Ethan Cole’u bul.” Lina mektuba uzun süre baktı.
Sonra ilk defa, babasının ölümünün bir son olmadığını anladı.
Asıl hikâyesi şimdi başlıyordu.
“Bazı gerçekler, onları saklayan insanlar öldüğünde bile ölmüyor.”
