Kumpare ni Tatay
Share with your friends
Customize readability

Kumpare ni Tatay

All Rights Reserved ©

Summary

Si Jiro ay isang inosenteng binata na lumaki sa ilalim ng pagkalinga ni Mang Dante, isang bouncer na itinuring niyang ama. Ngunit ang payak na buhay ay isang maskara lamang. Sa bawat Biyernes ng gabi, ang kanilang tahanan ay nagiging entablado ng alak, usok, at mga matang uhaw sa laman. Habang ang mga kumpare ni Dante ay nagmamayabang sa kanilang mga "side chicks," unti-unting nabubunyag ang lihim na atraksyon nila kay Jiro. Sa pagpasok ni Jiro sa mundo ng matatanda, ang kanyang inosenteng imahe ay guguho, at ang linya sa pagitan ng "ama-anak" at "predator-prey" ay tuluyang mabubura. Gaano kalalim ang kaya mong lunukin bago ka tuluyang mabulunan sa sarili mong pagnanasa?

Status
Complete
Chapters
75
Rating
n/a
Age Rating
18+

Kabanata 1: Ang Ika-18 na Kandila

Ang init ng umaga sa aming barrio ay laging nagsisimula sa kalansing ng mga kaldero sa kusina. Dumidiretso ang usok mula sa paggisa ni Tatay Dante ng bawang at sibuyas, humahalo sa amoy ng basang lupa pagkatapos ng ambon kagabi. Bumangon ako, inayos ang gusot ng aking sando, at humarap sa maliit na salamin. Sa repleksyon, nakita ko ang isang mukhang tila hindi pa handang tumanda. Labing-walo na ako, pero ang mga bilog kong mata at maputlang balat ay tila humihingi pa rin ng kalinga.

Lumabas ako ng kwarto at naabutan ko si Tatay Dante na nakatalikod. Malapad ang kanyang likod, sapat para harangan ang sikat ng araw na pumapasok sa bintana. Ang bawat kilos niya ay may bigat; ang pagbaligtad niya ng tinapa ay ginagawa niya nang may determinasyon na para bang nagbabantay siya sa pintuan ng isang bar.

“Gising ka na pala, Jiro,” wika niya. Hindi siya lumingon, pero ramdam ko ang ngiti sa kanyang boses.

“Opo, Tatay. Tulungan ko na kayo sa paghahanda,” sagot ko habang lumalapit. Ang bawat hakbang ko ay maingat, tila nag-iingat na baka mabali ang katahimikan ng umaga.

“Hayaan mo na. Maghilamos ka na lang at maghanda. Ngayon ang araw mo,” sabi niya nang humarap siya sa akin. Ang kanyang mga mata, na puno ng peklat sa gilid mula sa nakaraang mga gulo sa trabaho, ay lumambot nang tumama sa akin. Inabot niya ang aking balikat at pinisil ito. Ang kanyang palad ay magaspang, puno ng kalyo, at napakainit. “Labing-walo na ang bata ko.”

Tumango lang ako, ramdam ang bigat ng kanyang kamay. Hindi niya kailanman kailangang sabihin na mahal niya ako; ang paraan ng pagpisil niya sa aking balikat ay sapat na. “Salamat, Tatay,” pabulong kong sagot, habang ang puso ko ay bahagyang kumakabog. May kakaiba sa paraan ng kanyang pagtitig na hindi ko maipaliwanag—isang uri ng pagtingin na tila ba sinusuri niya ang bawat pulgada ng aking paglaki.

Habang lumilipas ang mga oras, ang maliit naming bahay ay napuno ng ingay. Dumating ang mga kaklase ko mula sa high school. Sila ay mga kabataang lalaki na puro yabang, puro usap tungkol sa mga motor at sa kung sinong babae ang kanilang nililigawan. Nakaupo lang ako sa gilid, pinapanood silang magtawanan.

“Jiro! Nu’ng nakaraang linggo, may nakita kaming chicks sa kabilang baryo, swear, ang ganda!” sigaw ni Marco, isa sa mga kaklase ko habang winawagayway ang hawak na beer.

Napangiti lang ako nang pilit. “Mabuti naman kung ganoon, Marco.”

“Ano ba ’yan, ang tahimik mo naman. Birthday mo na, baka gusto mong sumama sa amin mamaya, mag-ikot tayo,” hamon ni Paolo, habang tinatapik ang aking binti.

Napatingin ako sa dulo ng sala. Nandoon si Tatay Dante, nakasandal sa pader, nakahalukipkip ang malalaking braso. Tahimik lang siyang nakamasid sa amin. Hindi siya nakikihalubilo, pero ang presensya niya ay parang isang anino na nakabalot sa buong silid. Sa bawat galaw ng mga kaklase ko, ramdam ko ang tensyon sa panga ni Tatay.

“Hindi siguro, Paolo. Dito lang ako,” sagot ko, pilit na iniiwas ang tingin sa mga kaklase ko.

“Arte nito,” biro ni Marco, pero ramdam ko ang pangungutya sa tono niya. “Sige, kayo na lang dito ni Tatay mo.”

Lumipas ang hapon sa kainan at tawanan. Habang ang mga kaklase ko ay busy sa kanilang mga kwento, ako ay abala sa pag-aabot ng softdrinks at pulutan. Tuwing dadaan ako sa harap ni Tatay Dante, hindi ko maiwasang mapansin ang paraan ng pagsunod ng kanyang tingin sa akin. Tila sinusundan niya ang bawat galaw ko, mula sa aking mga daliri hanggang sa pagdaloy ng pawis sa aking batok.

“Pagod ka na ba, Jiro?” tanong ni Tatay nang dumaan ako malapit sa kanya para kumuha ng yelo.

“Hindi naman po, Tatay. Ayos lang ako,” sagot ko.

“Maupo ka sandali. Hayaan mo na sila,” utos niya, sabay tapik sa bakanteng upuan sa tabi niya. Sumunod ako. Ang init ng kanyang katawan ay dumidikit sa balat ko. Nakaramdam ako ng kakaibang kuryente—isang uri ng pagnanasa na hindi ko dapat nararamdaman para sa isang taong nagpalaki sa akin. Ngunit sa bawat paghinga niya, sa bawat paggalaw ng kanyang malalapad na balikat, tila ba nahuhulog ako sa isang bitag na ako mismo ang naglatag.

“Laki mo na, Jiro,” bulong niya, na ang boses ay sapat lang na marinig ko. “Hindi ko akalain na aabot ka sa ganito kabilis.”

Hindi ako nakasagot. Ang aking mga mata ay nakapako sa malalaking kamay ni Tatay na nakapatong sa kanyang mga hita. Ang mga ugat na nakalitaw sa kanyang mga braso ay tila sumasabay sa pintig ng puso ko. Sa sandaling iyon, ang ingay ng mga kaklase ko sa paligid ay naging isang malabong background na lamang. Ang tanging realidad ay ang init ni Tatay Dante at ang aking sariling pagkalito.

“Ayos ka lang ba?” tanong niya uli, mas malapit na ngayon, halos nararamdaman ko na ang hangin mula sa kanyang paghinga.

“Opo, Tatay. Masaya lang ako,” pagsisinungaling ko. Ang totoo, hindi ko alam kung bakit ako natatakot na mahiwalay sa kanya, o kung bakit ang mga kaklase kong kaedad ko ay wala namang dating sa akin kumpara sa mga lalaking kasing-edad ni Tatay.

“Jiro! Tara na, kakanta na!” tawag ni Paolo mula sa gitna ng sala.

Napilitan akong tumayo. Pakiramdam ko ay hinila ako palayo sa isang santuwaryo. Lumapit ako sa maliit na lamesa kung saan nakalagay ang isang simpleng cake na nilagyan ng labing-walong kandila. Ang bawat kandila ay kumikislap, nagbibigay ng kakaibang liwanag sa madilim na sala.

Nagtipon-tipon ang mga kaklase ko sa paligid. Nagsimula silang kumanta ng “Happy Birthday.” Ang boses nila ay maingay, magulo, at puno ng energy. Pero ako, nakatingin lang sa kandila. Sa gilid ng aking mga mata, nakita ko si Tatay Dante na nakatayo pa rin sa malayo, tahimik na nagmamasid, ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa akin.

“Happy Birthday to you...” kanta nila.

Pinikit ko ang aking mga mata. Sa gitna ng pagkanta nila, ang tanging naiisip ko ay ang sandaling nakaupo ako sa tabi ni Tatay. Gusto kong tumakas sa mga taong ito. Gusto kong bumalik sa katahimikan ng gabi kasama ang taong nagprotekta sa akin habang buhay.

“Make a wish!” sigaw ni Marco.

Huminga ako nang malalim, ramdam ang init ng cake sa aking mukha. Binuksan ko ang aking mga mata at tumingin kay Tatay Dante. Nakita ko ang isang bahagyang pagtango mula sa kanya, isang pagkilala sa aking paglaki.

Ipinikit ko uli ang aking mga mata, huminga nang malalim, at sa isang buga, hinipan ko ang mga kandila. Ang lahat ay nabalot ng dilim, maliban sa liwanag na nanggagaling sa labas ng bahay, kung saan alam kong magsisimula na ang tunay na gabi para sa akin.

Let Dear Cupid know what you thought about this chapter!

Further Recommendations

Bear Shifter Secrets

tatianne Ingrid: Adorei cada capitulo! parabens

Read Now
The zatorian

lunaartsoul___: I loved the way your story unfolds. The emotional depth and structure made it feel very engaging, almost cinematic at times.I’m someone who enjoys both reading and visual storytelling, and your work really stood out to me. If you’re open to chatting about creative ideas someday, I’d love that.

Read Now
To Catch a Ghost, Part 1

Wendy Salvo: I really liked this story but now that I’ve read all three I wanted to come back with a thought, the forward on this story talks about a reverse harem and not having to choose, but there isn’t any choice, or thought of a harem until the moment she connects with them, there is only foreshadowing of o...

Read Now
My Blacksmith Savior

apolloavr04: I love it. It's a great story.

Read Now
PARIS IN THE DARK

starlit_soul: The story was beautifull. I hope that every paris find her julien who heals her.

Read Now
Ruthless Lord

susiebear2012: Realy enjoyed this so looking forward to more.great story line hope they can achieve getting away from the kings burden. Truly amazing well written well done.

Read Now
Bloodlines

Read4Free16: Fantastic development of characters and story line

Read Now
Light at the End of the Track

Sonya: This was a lovely gripping and emotional storywith a brilliant ending

Read Now
Rebuilding After Betrayal

Lynne: Very enjoyable short story good characters and they all found love n honesty.

Read Now