Mahal Kita, Pero Hindi Pwede (01)
Huminto si Elias sa bungad ng eskinita, isang kamay sa malamig na bakal ng lumang tarangkahan, habang ang isa nama’y mahigpit na nakakuyom sa bulsa.
Sa dulo ng makitid na daan naroon ang pader - basag-basag, kupas, at tinutubuan ng lumot - kung saan minsang iniwan ni Isla ang mga salitang hindi niya kailanman natutunang kalimutan.
Gusto niyang makita kung naroon pa.
Mas gusto niyang malaman kung bakit siya umalis.
Amoy ulan ang hangin kahit tuyo ang kalsada. May tumutulong tubig mula sa sirang alulod, paisa-isang patak sa lata sa tabi ng tindahan. Sa bawat kalansing, may bahagi sa kanya na bumabalik sa gabing iyon - sa boses ni Isla, sa mga matang pilit na hindi umiiyak, sa kamay nitong kumawala sa kanya na para bang siya ang apoy na kailangang iwasan.
Lumakad siya.
Hindi nagbago ang eskinita. Pareho pa rin ang maliliit na bahay na dikit-dikit, ang mga kable na nakasalikop sa itaas, ang amoy ng piniritong saging mula sa bahay sa kanto. Nagbago lamang ang katawan niya sa pagdaan ng mga taon. Mas matigas ang mga balikat, mas maingat ang mga hakbang. Ngunit pagdating sa pader, muli siyang naging lalaking nakatayo roon noon - isang lalaking may pag-ibig na hindi niya kayang ipaglaban nang hindi may masasaktan.
Dahan-dahan niyang hinaplos ang magaspang na semento.
Naroon pa ang mga salita.
MAHAL KITA, PERO HINDI PWEDE.
Kupas na ang pulang pintura. May mga bagong guhit sa paligid, may mga patong ng poster na pinilas ng panahon, ngunit hindi natabunan ang pangungusap. Para bang pinili ng pader na itago iyon sa ilalim ng lahat ng dumaan dito.
Napapikit si Elias.
“Hindi mo pa rin binura.”
Napalingon siya.
Nakatayo sa tapat ng maliit na tindahan ang matandang babaeng dating nagtitinda ng taho. Hindi na niya maalala ang pangalan nito, ngunit nakilala siya nito agad. May hawak itong walis tingting at nakatingin sa kanya na parang matagal na siyang hinihintay.
“Hindi ako ang nagsulat,” sagot ni Elias.
“Pero ikaw ang dahilan.”
Napatingin siyang muli sa pader. “Akala ko si Isla ang sumulat.”
“Siya nga.” Inilapag ng babae ang walis sa balikat. “Pero hindi para sa lahat. Para sa iyo.”
May kung anong kumirot sa ilalim ng kanyang mga tadyang. “Bakit hindi niya sinabi sa akin?”
“Sinabi niya. Hindi mo lang pinili ang marinig.”
Mabilis siyang napalingon. “Ano ang ibig mong sabihin?”
Ngumiti ang matanda, ngunit walang lambing ang ngiting iyon. “Noong gabing umalis ka, tatlong beses siyang bumalik dito. Sa unang pagkakataon, may dala siyang pintura. Sa ikalawa, gusto niyang burahin ang isinulat niya. Sa ikatlo, wala na siyang dala kundi isang payong at mukha ng taong pagod nang maghintay.”
Napayuko si Elias.
Naalala niya ang gabing iyon. Ang tawag na hindi niya sinagot. Ang mensaheng binasa niya ngunit hindi sinagot. Ang tiket na binili niya kinabukasan, bago pa man
siya makapagbago ng isip. Noon, sinabi niyang kailangan niyang lumayo dahil hindi maaaring maging sila. May mga pamilyang umaasa sa kaniya, mga utang na hindi niya kayang talikuran, isang kinabukasang hindi pa niya kayang ipangako.
Ngunit ang totoo, natakot siyang piliin si Isla at makita itong mawalan ng lahat dahil sa kaniya.
“Akala ko,” mahinang sabi niya, “kapag umalis ako, mas magiging madali para sa kaniya.”
“Mas madali ba para sa iyo?”
Wala siyang naisagot.
--
Itutuloy..










