Kabanata 1: Ang Aming Simpleng Simula

Tahimik kong inilapag ang aking ballpen sa tabi ng nagkapatong-patong na reviewer sa maliit naming kainan, habang ang papatagong liwanag ng hapon ay unti-unting napapalitan ng malamlam na kulay ng gabi sa labas ng apartment. Naalala ko tuloy kung paano ako napadpad sa gitna ng magulong buhay kasama ang lalaking kasalukuyang humuhuni ng awitin habang naghuhugas ng plato sa aming kusina.
Tatlong taon na rin pala ang nakalilipas mula noong mag-iisang oras akong nakatitig sa aking laptop sa isang siksikang coffee shop, problemado kung paano tatapusin ang isang research paper na tila walang katapusan. Kung iisipin mo nga naman, nakatutuwang balikan kung paano ang isang simpleng araw ng pag-aaral ay naging simula ng lahat ng mayroon kami ngayon.
“Baby, napapansin kong mas matagal ka pang nakatitig sa bakanteng pahina ng notebook mo kaysa sa binabasa mo,” malambing na pangingialam ni Nathan habang pinalalabas ang malaking ngiti sa kanyang mga labi at inilalapag ang isang mainit na baso ng gatas sa aking tabi.
Natawa ako nang bahagya habang iniaayos ang makapal at itim kong buhok na unti-unting humaharang sa aking paningin, sabay tingin sa kanyang mga matang puno ng pag-aalala. “Stress lang ’to sa school, Daddy, pero kakayanin naman bago mag-hatinggabi.”
Nagsimula ang lahat sa isang maingay at siksikang coffee shop sa gitna ng lungsod kung saan halos wala nang bakanteng upuan dahil sa dami ng mga taong nag-aagawan sa mga saksakan ng laptop. Sa gitna ng ingay ng pumasok na pangkat ng mga estudyante at sa lagaslas ng steam mula sa espresso machine, isang matangkad na lalaki ang lumapit sa aking mesa bitbit ang kanyang sariling tasa ng kape.
Doon ko unang nakita ang kanyang maikli at naka-fade na gupit, ang matigas na panga na pinaiitim ng manipis na balbas, at ang napakalapad na balikat na halos pumuno sa aking paningin. Dahil sa aking likas na pagiging mahiyain, halos hindi ako makatingin nang diretso sa kanya habang inaalok niya ang kalahati ng kanyang mesa upang may mapagpwestuhan lang ako.
“Masyadong siksikan dito sa baba, baka gusto mong i-share na lang natin ’tong mesa para hindi ka nahihirapang mag-type?” alok niya noon habang may banayad at maamong ngiti sa kanyang maskuladong mukha.
Inilipat ko ang aking mga libro nang bahagya upang magbigay ng puwang sa kanya habang ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng aking dibdib sa matinding kaba. “S-salamat po, pasensya na rin at medyo makalat ang mga gamit ko.”
Sa kabila ng aking pagiging tahimik at pag-iwas ng tingin, hindi naging hadlang ang aking kapayatan para maramdaman ko ang agarang kaginhawaan sa kanyang piling. Lumipas ang mga oras at naging tradisyon na ang aming pagkikita sa parehong mesang iyon, kung saan unti-unti niyang itinayo ang isang pader ng proteksyon sa paligid ng aking maunawain at sensitibong mundo.
Tuwing may magtatangkang mang-abala sa akin o tuwing nararamdaman kong labis na akong natataranta sa aking mga pinag-aaralan, nandoon ang kanyang malalaking brasong puno ng itim na tattoo upang iparamdam sa aking ligtas ako. Ang kanyang tatlumpung taong gulang na edad at matured na pag-iisip ay naging anchor sa akin, habang ako namang dalawampu’t isang taong gulang na estudyante ay lubos na sumandal sa kanyang pag-aalaga.
“Huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo riyan, baby, tandaan mong nandito lang si Daddy para alalayan ka kapag napapagod ka na,” paalala niya habang hinahawakan ang aking payat na balikat at idinidikit ang kanyang mainit na palad sa akin.
Isang matamis na ngiti ang isinukli ko sa kanya habang nakatingin sa kanyang kayumangging balat na nagliliwanag sa ilalim ng ilaw ng kusina. “Alam ko naman, Daddy, kaya nga napakalakas ng loob kong magpuyat kasi alam kong aalagaan mo ako.”
Sa loob ng tatlong taong pagsasama sa modernong apartment na ito, binuo namin ang isang relasyong walang anumang itinatagong lihim o pagdududa. Alam ko ang bawat galaw niya, ang bawat paborito niyang pagkain, at kung paano lumalambot ang kanyang matigas na mukha kapag ako na ang naglalambing sa kanya. Sa kabila ng kanyang maskulado at nakatatakot na kaanyuan para sa iba, sa akin lang niya ipinapakita ang kaibuturan ng kanyang lambing at pagpapahalaga.
Akala ko noon, sapat na ang payak ngunit matatag na pundasyong ito upang itawid kami sa aming pang-araw-araw na buhay sa gitna ng maingay at abalang metropolis.
Umupo siya sa tabing upuan at pinagmasdan ang aking mga mata gamit ang seryoso ngunit punong-puno ng pagmamahal na tingin. “Kahit kailan, hindi ko hahayaang may makasakit sa ’yo o may mag-alis ng ngiting ’yan sa mukha mo, maliwanag ba?”
Inabot ko ang kanyang malaking kamay at ibinaon ang aking mukha sa kanyang malambot na palad upang iparamdam ang aking buong tiwala. “Pangako, Daddy, tiwalang-tiwala ako sa ’yo simula pa noong unang araw na nakilala kita sa coffee shop.”
Habang nakatitig ako sa aming maluwag na sala na may minimalist na L-shaped na upuan, naramdaman ko ang kakaibang katahimikang nagmumula sa warm ambient lighting na nakatutok sa amin. Ang mga simpleng gabi ng pag-aaral, panonood ng pelikula, at magkayakap na pagtulog sa aming master bedroom ang naging mundo naming dalawa. Walang puwang ang kaba o takot sa aming tahanan dahil ang bawat sulok nito ay napapalibutan ng aming mga pangako at malalim na pagmamahalan. Sa mga oras na iyon, payapa ang aking isip at naniniwala akong pamilyar na pamilyar ko na ang bawat sulok ng aming relasyon.
Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin at mabilis na humalik sa aking noo habang nakatitig sa aking maamong mga mata. “Ganyan nga, baby, basta manatili ka lang sa tabi ko at sabay nating haharapin ang kahit ano.”
Isang banayad na ngiti ang lumabas sa aking mga labi habang dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata upang damhin ang lambing ng kanyang labi. “Walang magbabago sa atin, Daddy, kahit ano pang mangyari sa hinaharap.”
Subalit sa kabila ng kapayapaang aming pinasaluhan at ng pangakong walang anumang itatago, hindi ko kailanman naisip na ang aming tahimik na buhay ay nakatayo lamang sa pinto ng isang mas malalim na pagbabago. Ang simpleng tiwala at pagiging submissive ko sa kanyang mga utos at gabay ay magiging isang malaking tulay pala para sa mga bagay na hindi ko pa kayang ilarawan sa aking isip.
Habang nakasandal ang aking ulo sa kanyang matipunong dibdib at naririnig ang pantay na tibok ng kanyang puso, ramdam kong ligtas ako sa kanyang piling. Ngunit ang payak at malinis na mundong aming itinayo nang magkasama ay dahan-dahan nang naghahanda para sa isang hindi inaasahang paglalakbay.
Tumingin siya sa akin nang may kakaibang lambing habang hinahawakan nang mas mahigpit ang aking makitid na balikat. “Pumunta ka na sa kwarto kung napapagod ka na, isusunod ko na lang ’tong mga plato para makapagpahinga ka na nang maayos.”
Tumayo ako mula sa aking upuan at dahan-dahang humakbang patungo sa aming hallway habang nakatitig pa rin sa kanya. “Sige po, Daddy, hihintayin kita sa kama para magkayakap tayong matulog ngayong gabi.”
Habang naglalakad ako patungo sa aming kwarto, ramdam ko ang init ng kanyang mga mata na nakabuntot sa aking bawat galaw hanggang sa makalampas ako sa pintuan. Ang payak na pagmamahalang ito ang aming naging kublihan laban sa maingay at nakakapagod na mundo sa labas ng apartment.
Sumilip si Nathan mula sa pinto ng kwarto habang may dala-dalang baso ng tubig para sa aming dalawa. “Matulog ka na nang maayos, baby, dahil sisiguraduhin kong laging masaya at ligtas ang bawat araw mo kasama ako.”
Humiga ako sa malambot na kama at isiniksik ang aking katawan sa ilalim ng kumot habang nakatingin sa kanyang matipuno at maasahang kaanyuan. “Goodnight, Daddy, mahal na mahal kita at nagpapasalamat akong ikaw ang partner ko.”
Isinarado niya ang pinto at pinatay ang pangunahing ilaw upang iwanan lamang ang mamula-mulang mood lighting sa tabi ng aming higaan. Sa dilim at katahimikan ng gabi, mabilis siyang humiga sa aking tabi at niyakap ako nang mahigpit mula sa likod. Ang init ng kanyang balat at ang amoy ng kanyang pabango ang huling sensasyong pumuno sa aking senses bago ako tuluyang dinalaw ng antok. Hindi ko akalaing ang gabing ito na puno ng kapayapaan ang huling sandali kung saan simple at payak lamang ang aming pagtingin sa aming mga lihim na pagnanasa.










