Kabanata 1: Pagkahuli kay Papa Juancho
Mainit ang pangkalahatang pakiramdam ng hapon habang binabaybay ko ang tahimik na daan pauwi sa aming subdibisyon. Bigla kasing kinansela ang klase namin sa high school, at dahil walang susundo sa akin mula sa eskwela ay nagkusa na akong maglakad pauwi kaysa sa karaniwang oras ng aking pagdating.
Bitbit ang mabigat kong backpack na naglalaman ng mga librong bihira ko namang mabuksan, diretso ang lakad ko patungo sa mataas na bakal na gate ng aming bahay. Tahimik ang buong paligid at tanging ang huni lamang ng mga kuliglig sa kalapit na bakanteng lote ang naririnig sa gitna ng katanghaliang-tapat. Inilabas ko ang aking susi mula sa bulsa ng aking maong at dahan-dahang pina-ikot ang trangka upang hindi makalikha ng sobrang ingay.
Pagpasok ko sa aming dalawang palapag na sementadong bahay, agad na bumungad sa akin ang malamig at medyo madilim na sala na tila nakahiwalay sa mainit na mundo sa labas. Nagtaka ako kung bakit nakasara ang lahat ng bintana at walang anumang ilaw na nakasindi sa ibabang bahagi ng bahay.
Inilapag ko ang aking mga gamit sa ibabaw ng wooden sofa habang iniaayos ang aking bagsak na itim na buhok na bahagyang tumatakip sa aking noo at mga mata. Akala ko talaga ay mag-isa lang ako roon dahil madalas namang umalis si Papa Juancho para mag hanap ng kung ano-anong trabaho sa labas o mamili ng mga gagamitin sa bahay. Nasa malayo kasing bansa nagtatrabaho si Mama bilang OFW, kaya kaming dalawa lang talaga ang natitirang nagbabantay at tumitira sa bahay na ito.
Aakyat na sana ako sa ikalawang palapag upang magpalit ng damit nang biglang may narinig akong kakaibang ingay mula sa itaas. Huminto ako sa unang baitang ng hagdan habang nakatingin sa madilim na pasilyo patungo sa kwarto ng aking ama. Parang may mga mahihinang kaluskos at kakaibang ingay na hindi ko mawari kung mula ba sa radyo o sa dalawang taong nag-uusap nang napakalapit sa isa’t isa. Dahil sa aking likas na pagiging mausisa, dahan-dahan kong itinapak ang aking mga paa sa bawat baitang nang walang ginagawang anumang ingay. Hawak ko nang mahigpit ang hawakan ng hagdanan habang ang aking dibdib ay mabilis na tumutibok sa hindi maipaliwanag na kaba at pagtataka.
Habang lumalapit ako sa bahagyang nakabukas na pintuan ng kwarto ni Papa Juancho, lalong naging malinaw ang mga tunog na natutunghayan ng aking mga tainga. May boses ng isang babae na hindi pamilyar sa akin, isang boses na tiyak ay hindi nanggagaling sa isang babaeng kilala ko na. Ang boses ng babae ay dalaga kung pakinggan at mas malambing ito kumpara sa boses ng aking ina kapag tumatawag sa telepono. Ngunit hindi naman nawawala ang tunog ng paglalandi na madalas ay gamiting boses ni Mama kapag ang usapan nila ni Papa ay hindi ko na maaaring marinig.
Bahagya kong itinulak ang pinto gamit ang dulo ng aking daliri upang makasilip sa maliit na siwang nito. Ang malamig na hangin mula sa aircon ng kwarto ay lumabas at humalik sa aking mukha, kasabay ng isang matinding gulat na halos magpatigil sa pag-ikot ng aking mundo sa mga sandaling iyon.
Naitanaw ng aking malalaking mata ang isang eksenang kailanman ay hindi ko inakalang makikita ko sa loob ng aming sariling tahanan. Nakahiga sa ibabaw ng kama si Papa Juancho habang may kasamang ibang babae na nakapatong sa kanya at kapwa sila walang kasuotan. Ang malapad na pangangatawan ng aking ama-amahan na kayumanggi at may mga ukit ng mabigat na trabaho ay kitang-kita sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kwarto. Ang kanyang maikling itim na buhok na may kaunting uban sa gilid ay gulo-gulo habang ang kanyang mga kamay ay nakawak sa baywang ng babae. Hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan at tila napako ang aking mga paa sa semento.
Narinig ko ang kakaibang halinghingan ng ungol ni Papa at ng babae. “Ah... Ah... Ah...” Palakas ng palakas habang mas bumibilis ang ritmo ng kanilang pag-iisa. Hindi ako umalis, sa halip ay mas lalo ko pang pinanood ang nangyayari. “Naku, ano ba ’yung kaluskos sa labas?” mahinang bulong ng babae habang biglang huminto sa kanyang ginagawa at napatingin sa direksyon ng pintuan.
“Wala ’yun, baka hangin lang sa bintana,” sagot naman ni Papa Juancho gamit ang kanyang baritonong boses habang sinusubukang hawakan ulit ang babae.
Subalit sa hindi inaasahang pagkakataon, mabilis na lumitaw ang aking anino sa sahig nang bahagyang gumalaw ang pinto dahil sa aking pagsandal. Nag-angat ng tingin ang babae at agad na nagtama ang aming mga paningin sa pamamagitan ng siwang ng pinto. Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat at mabilis siyang napasigaw nang mahina habang mabilis na itinutulak ang kumot upang takpan ang kanyang katawan. Ang katahimikan ng buong bahay ay biglang nabasag sa gulat at takot na lumabas sa mukha ng babaeng hindi ko man lang nakilala.
“Diyos ko! May bata sa labas ng pinto!” sigaw ng babae habang natataranta niyang dinadampot ang kanyang mga damit na nakakalat sa sahig.
Mabilis na napaupo si Papa Juancho sa kama at doon niya tuluyang nakita ang aking mukha na nakatayo sa labas ng kanyang kwarto. Ang kanyang matalas at dominanteng mukha ay biglang napalitan ng matinding pagkagulat at kaba na bihira kong makita sa kanya. Agad akong napaatras ng dalawang hakbang habang ang aking mga kamay ay nanginginig sa matinding pagkalito at takot. Hindi ko alam kung tatakbo ba ako pababa o mananatili akong nakatayo doon habang pinagmamasdan ang mabilis na pagmamadali ng dalawa sa loob ng kwarto.
“Sandali lang, huwag kang umalis diyan!” mabilis na sigaw ni Papa Juancho habang mabilis niyang itinataas ang kanyang maong na shorts mula sa tabi ng kama.
Mabilis na lumabas ng kwarto ang babae habang hawak-hawak ang kanyang bag at mga natitirang gamit na hindi pa maayos na naisusuot. Hindi man lang siya tumingin sa akin at mabilis na patakbong bumaba sa hagdanan patungo sa pintuan ng aming bahay. Narinig ko ang malakas na pagkabagsak ng pinto sa ibaba na nag-iwan ng matinding katahimikan sa buong ikalawang palapag. Naiwan akong nakatayo sa madilim na pasilyo habang ang aking utak ay paulit-ulit na pinoproseso ang aksidenteng pagkakahuli sa napakalaking lihim ng aking ama-amahan.
Inayos ni Papa Juancho ang kanyang damit bago dahan-dahang lumabas ng kwarto at humarap sa akin nang may seryoso at balisang mukha. Ang kanyang manipis na balbas at mga ukit sa paligid ng kanyang mga mata ay lalong nagpadilim sa kanyang mukha habang itinataas niya ang kanyang kamay upang hawakan ang aking balikat. Ramdam ko ang bigat ng kanyang palad na tila may gustong sabihin ngunit hindi agad makahanap ng tamang mga salita. Ang dating takot ko sa kanya bilang nakatatanda ay nahaluan ng matinding pagtataka at pagkabigla dahil sa kanyang nagawa habang malayo ang aking ina.
“Nonoy, bakit napaga ang uwi mo ngayon?” mahinang tanong ni Papa Juancho habang pinipilit na gawing kalmado ang kanyang boses at bawas ang kaba.
“Na-cancel po kasi... na-cancel po ang huling klase namin, Pa,” nauutal kong sagot habang hindi ako makatingin nang diretso sa kanyang mga mata.
“Bakit hindi ka man lang tumawag o nag-text bago ka umuwi?” mabilis niyang dagdag habang nakatitig nang madiin sa aking payat at maputing mukha.
“Hindi ko naman po naisip na may... may kasama kayo rito sa bahay,” sagot ko habang dahan-dahang pumatak ang kaunting pawis sa aking noo dahil sa matinding tensyon sa aming pagitan.
Tumingin sa paligid si Papa Juancho upang tiyakin na wala nang ibang taong nakakarinig sa aming usapan sa loob ng tahimik na bahay. Inilagay niya ang kanyang dalawang kamay sa kanyang baywang at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga na puno ng pagkabalisa. Ang kanyang matalas na tingin ay dahan-dahang nagbago habang sinusuri niya ang aking reaksyon, isang inosenteng estudyante na walang gaanong karanasan sa mga ganitong klaseng usapin sa buhay. Alam kong nag-iisip na siya ng mga paraan kung paano ididikit o itatago ang mga nangyaring ito sa akin.
“Pumunta ka muna sa kwarto mo at magpalit ng damit,” seryosong utos ni Papa Juancho habang itinuturo ang pintuan ng aking kwarto sa dulo ng pasilyo.
“Sige po, Pa,” mahina kong tugon habang mabilis akong tumalikod at naglakad patungo sa aking silid.
“At Nonoy... huwag ka muna mag-iisip ng kung ano-ano tungkol sa nakita mo kanina,” paalala niya gamit ang isang boses na may halong banta at pakiusap bago niya isinara ang pinto ng kanyang kwarto.
Pagpasok ko sa aking sariling kwarto, agad kong isinara ang pinto at napasandal ako rito habang humihinga nang malalim at mabilis. Ang aking mga kamay ay patuloy na nanginginig habang inaalala ang bawat detalye ng aking nakita sa kwarto ni Papa Juancho. Paano ko haharapin si Mama kapag tumawag siya mamayang gabi mula sa ibang bansa? Sasabihin ko ba sa kanya ang nakita ko? Itatanong ko ba sa kanya kung ano ang ginagawa ni Papa kasama ang isang dalagang babae sa kanilang kwarto? Itatanong ko ba kung bakit hubad ang kanilang dalawang katawan habang umuungol sila sa halos sabay na ritmo?
Naupo ako sa dulo ng aking kama at itinukod ang aking mga siko sa aking mga hita habang hawak ang aking ulo. Ang tahimik at payak kong buhay bilang isang estudyante ay biglang nagbago sa loob lamang ng ilang minuto ngayong hapon. Ang bahay na dating lunan ng kaligtasan at katahimikan ay tila naging isang kulungan na puno ng mga nakatagong lihim ng aking ama na ang aking muwang na isip ay hindi lubos na maintindihan. At sa gitna ng lahat ng ito, mayroong isang maliit na parte ng aking katawan ang tila nagsisimula ng mabuhay.
Thank you for reading the preview sample! 💘
Want to read the full version or unlock complete access to the rest of the book?
👉 DM me on tg: peaceandlove_cupid to continue reading! 👼✨










