İLK YAZ
20 Haziran 2015
Yaz daha yeni başlamıştı. Güneş yine tepede duruyor, deniz kendi melodisini fısıldıyordu. Her yıl olduğu gibi, bu yıl da küçük sahil kasabasına inen yazlıkçılar şehri canlandırmıştı. Eski, dört katlı bir aparmanın ikinci katının pencereleri o yıl tekrar açıldı. Ev derin nir nefes alırken sesler duvarlarda yankılandı.
- Anneee! Mayom nerede ya? Bul şunu.
- Kızım valizindedir nerede olacak. Hem ne mayosu arabadan yeni indik.
- Ya ne alaka anne. Çocuklar bekliyor hadi ya.
Asya, henüz eve girmiş olmasına rağmen, gençliğin verdiği heyecanla yerinde duramıyor, bir odadan diğerine koşturuyordu. Ev tam bir karmaşa içindeydi. Babası seslendi;
- Kızım amcanlar bekliyor, ne arkadaşı?
Asya bunları duymazdan gelerek valizi karıştırmaya devam etti. Valiz o kadar dağınıktı ki, zaten aradığını bulması mucize olurdu. Telefonuna gelen bildirim sesiyle yerinden kalktı. Mesajı atan çocukluk arkadaşı Emre'ydi.
"Asya biz sahile geçiyoruz, seni bekleyelim mi?"
Asya kafasını telefondan kaldırmadan oturma odasına geçti.
-Anne ben çıkıyorum.
Arkasından gelen sesleri duymazdan gelerek kapıdan çıktı. Koşarak sahile giden kaldırımda ilerlemeye başladı. Az ileride arkadaşları sohbet ederek yürüyorlardı. Asya hiç hız kesmeden onlara doğru yürüdü.
Asya seslendi.
- Emree!
- Gelmiş bile bizimki
- Asya! Seni çok özledim.
Bade Asya'ya hasretle sarıldı. Diğerleri de durup onları bekliyorlardı.
- Hoşgeldin asya, annem sizi sabah geleceksiniz diyordu. Hiç mi dinlenmezsin sen?
- Sanki arabayı o kullanıyo oğlum. Uyumuştur bütün yol boyunca. Neyine dinlenecek.
Asya, Bade'nin koluna girerek yürümeye devam etti. Emre'nin sözlerine sahte bir öfkeyle bakarak önüne döndü. Aslında eğleniyordu bu sözlerle. Dokuz ay boyunca bu günü beklemişti.
-Aman be, ne uğraştın benimle. Sen topu bile almamışsın. Hani nerede top? dedi Asya gülerek.
Emre yüzünde çarpık bir gülümsemeyle Metin'in çantasını gösterdi
- Top çantada, havası inmiş biraz. Oraya gidince Hasan amcaya şişirttiririz.
Sohbet son hızıyla devam ederken çoktan plaja inmişlerdi. Metin, çantasındaki topu çıkarıp Hasan amcanın büfesine doğru koşarken, diğerleri oturmak için uygun bir yer aramaya başladılar. Metin geri döndüğünde zaten oturmuşlar, hararetle ayrı geçen dokuz ayın kritiğine başlamışlardı.
- Top hazır gençler, oynayacak mıyız?
Metin'in sorusuyla herkes bir anda ayağa kalktı.
- Songü ile Ali'den haber var mı? Gelmeyecekler mi? dedi Bade havadaki topa vurmaya hazırlanırken.
- Ben konuşmadım kimseyle vallahi. Zaten evden zor kaçtım. Annem akşam beni eve almayacak
Emre, arkadaşının itirafına yine aynı şakacı karakteriyle cevap verdi:
- Alıştı artık onlarda sana, sokakta kalırsan haber ver. Annem zaten seni özlemiş bizde kalırsın. Kızım da kızım diyor iki gündür.
Metin araya girdi;
- Ben konuştum Ali'yle. Dedeleri gelmiş, bugün izin çıkmamış ikisinede.
Top havada sekerken, Emre'nin vuruşuyla kayalıkların olduğu tarafa doğru fırladı. Asya oflayarak topun gidişini seyrettikten sonra zoraki adımlarla o yöne doğru ilerlemeye başladı. Metin, Emre'ye baktı.
- Oğlum topu sen attın, kız almaya gidiyor. Utanmıyor musun? Git sen al yürü.
- Asya, bekle bekle. Ben alırım.
Asya, arkadaşını duymazdan gelerek ilerlemeye devam etti. Yolu yarılamıştı zaten. Emre, arkasından koşarak ona yetişmeye çalıştı, yanına vardığında Asya durmuş topu nasıl isteyeceğini düşünüyordu. Top bir ailenin şezlonglarının arasına girmişti. Üç kişilik bir aile, şezlonglarında oturmuş bir şeyler atıştırıyordu. Yaşlı bir kadın, arkası dönük oturan genç çocuğun ağzına zorla meyve tıkıştırıyor, çocuksa eliyle engel olmaya çalışarak direniyordu. Asya cesaretini toplayıp bir adım daha yaklaştı.
- Pardon, topumuz şezlongunuzun altına kaçtı ama... Alabilir miyiz?
Genç çocuk, kızın sesinden irkilerek arkasını döndüğünde, panikle ne diyeceğini bilememişti. Aklındaki son kelime dudaklarından istemsizce dökülüverdi.
— Karpuz...
Asya'nın yüzündeki gülümseme bin anlığına silinse de ilk şoku atlatır atlatmaz her zamanki muzip tavrı geri döndü.
— Olur.
Emre, kendini daha fazla tutamamıştı. Arkasını dönerek gülmeye başladı. Şezlongdaki yaşlı çiftte Emre'yle birlikte gülmeye başlarken, çocuk utanmış olacak ki, yüzü kulaklarına kadar kızardı. Önüne dönüp şezlongun altındaki topu alarak, Asya'ya uzattı.
— Tabii, alabilirsiniz.
— Sağol kardeşim. Ben Emre. Güldüm ama kusura bakma.
— Yok sorun değil Emre. Özgür bende, memnun oldum. Asıl siz kusura bakmayın. Babaannemle uğraşmaktan kafa kalmadı.
Emre, bu yabancı çocuğa garip bir şekilde anında ısınmıştı. Bir adım daha yaklaşıp yanında durdu.
-Biz ilerde top oynuyoruz. İstersen sende gel bizimle. Voleybol oynayacaktık ama eksiğimiz var zaten.
Özgür, babaannesine bakıp onay aldıktan sonra bakışlarını tekrar Emre'ye çevirdi.
—Tamam olur.
Ama gözleri hala Asya'ya kayıyordu. Birlikte geri döndüklerinde kimse karpuz olayından bahsetmedi. Herkes yeni çocuğun gelişini sanki beklermiş gibi kabullenmişti. Belki sakin bakışlarından, belki de çekingen duruşundan, hepsi ona karşı şefkat hissetmişti. Kısa bir tanışma faslından sonra, oyunlarına geri döndüler. O gün akşama kadar saatlerce top oynadılar. Neşeli kahkahalar eşliğinde edilen sohbetlerle zamanın nasıl geçtiğini anlamamışlardı bile. Güneş ufka yaklaştığında Asya'nın telefonu çalmaya başladı.
— Efendim anne. Tamam geliyorum. Bağırma tamam ya, Emre, Bade, Metin bi de... Yeni bi arkadaşımız var işte.
Telefon aniden kapandı. Asya telefonu umursamazca havluların üzerine bırakıp eşyalarını toplamaya başladı.
- Ne oldu Asya, gidiyor musun? dedi Bade yanına yaklaşarak.
- Evet, maalesef. Amcamlara gidecekmişiz.
- Hadi ya, ben bu akşam için izin almıştım. Dağılacak mıyız?
- Siz oturun isterseniz. Yarın yine buluşuruz. Özgür, evin yakınsa sabah sende gel. Sevdik biz seni.
- Olur, gelirim. Benimde zaten gitmem lazım. Babaannemle dedem sıkılmıştır.
O sırada Emre telefonunun ekran kilidini açarak Özgür'ün yanına geçti.
- Özgür sen bana numaranı ver. Ben sabah çıkarken seni ararım. Buluşuruz.
Emre ve Özgür konuşmaya devam ederken, Asya telefonunu alıp çoktan kaldırımlara doğru yürümeye başlamıştı. Emre, telefon numarasını yazarken, bir anlığına kafasını kaldırıp Özgür'e baktı. Özgür, Asya'nın uzaklaşan silüetine bakakalmıştı. Emre o an hiç sesini çıkarmadı. Yüzüne tatlı bir tebessüm yerleştirerek, tekrar önüne dönüp numarayı yazmaya devam etti.



![Fated to My Ex- Best Friend [Moving to Galatea]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_49edb1dbf9a28b50b9c4d68d8598359b.jpg?width=1920&quality=75)






