İki yabancı
Share with your friends
Customize readability

İki yabancı

Melisa

All Rights Reserved ©

Summary

Henüz hiçbir şey olmamıştı. Nilüfer bunu bilmiyordu. Bir vapurda başlayan sıradan bir karşılaşmanın, hayatının yönünü değiştirecek bir hikâyenin ilk cümlesi olduğunu da bilmiyordu. Yusuf Emir’le tanıştığında aşkın bazen insanın karşısına çıkmadığını, insanın onu kendi içinde tamamladığını henüz bilmiyordu. Çünkü bazı insanlar hayatımıza girer, bize kendimizi başka türlü hissettirir ve zamanla hayatımızın en tanıdık yüzüne dönüşür. Ama tanıdık olmak, tanımak demek değildir. Ve bazı hikâyelerin sonunda geriye yalnızca iki yabancı kalır.

Genre
Romance
Author
Melisa
Status
1mo ago
Chapters
5
Rating
n/a
Age Rating
16+

1. Bölüm — Dönence

Hayatının değişeceğini biliyordu.

Ama umutlarla, hayallerle girdiği o pembe dünyanın, günün birinde onu siyahlara bürüyeceğini bilmiyordu.

O gün, içindeki kıpır kıpır çocuğun heyecanıyla yürüyordu. Henüz hiçbir şey olmamıştı. Kalbi hâlâ kolayca inanıyor, insanları hâlâ iyi sanıyor, dünya hâlâ güvenilecek bir yer gibi görünüyordu.

Karanlığın sessizce ona yaklaştığını bilmiyordu.

Sonra…

Özüne değen o bir çift göz çıktı karşısına.

O an bütün sesler sustu. Zaman, ilk kez onun için durdu. Sanki hayat, o ana kadar yalnızca bu karşılaşmayı beklemişti.

Bunun bir başlangıç olduğunu sandı.

Oysa bazı başlangıçlar, insanın en derin kayboluşuna açılan ilk kapıdır.

Dünyanın büyüklüğüne diyecek yoktu.

Koskoca bir dünyanın içinde, küçücük bir kalp bu kadar umudu nasıl taşıyabiliyordu?

Büyüyemeyen bir çocuk, büyümek için çabalarken neden bu kadar yoruluyordu? Bu yalnızca onun kaderi miydi, yoksa herkes büyürken biraz eksik mi kalıyordu?

İçinden sessizce geçirdi:

“Söylesenize bana… Siz nasıl büyüdünüz? Bu dünyada yerinizi nasıl buldunuz? Ben neden her adımda biraz daha kayboluyorum?”

Elimde kitaplarımla dersten erken çıkmış olmanın hafifliği vardı. Bugün eve erken dönecek olmanın verdiği huzur da bana eşlik ediyordu. Ama ne zaman mutlu hissetsem, içimde eve hemen dönmek istemeyen tuhaf bir arzu belirirdi.

Kampüsten çıktım.

Hızlı adımlarla Beşiktaş İskelesi’ne doğru yürümeye başladım. İçim kıpır kıpırdı. Zihnim hiç olmadığı kadar açıktı.

Vapura yetiştiğimde birkaç dakika kalmıştı.

İçeri girdim ve güverteye çıktım.

Vapur ağır ağır iskeleden ayrılırken Beşiktaş arkamda kalmaya başladı. İstanbul’un rüzgârı yüzüme vuruyordu. Elimdeki kitapları göğsüme bastırdım.

Bir süre hiçbir şey düşünmeden denizi izledim.

Tam o sırada bir vapur düdüğü duyuldu.

Refleksle başımı kaldırdım.

Ve bir çift göz, gözlerime değdi.

Karanlık… Bir kartal kadar keskin. Ama aynı zamanda kalbimin yıllardır aradığı o narin melodiyi fısıldayacak kadar yumuşak.

Bakma, dedim içimden. Sana bakıyor.

Hemen gözlerimi kaçırdım.

Bulunduğum yerden sıkılmışım gibi etrafa bakmaya başladım. İnsanları izledim. Çantamı gereksiz yere karıştırdım. Bu, heyecanlandığım zamanlarda havalı görünmeye çalışırken yaptığım o saçma alışkanlıklardan biriydi.

Ama gözlerimin ucuyla hâlâ onu görüyordum.

Vapur ilerledikçe kalabalık biraz daha arttı.

Dalgaların sesi, vapurun motoru, insanların konuşmaları, çocukların sesleri, martıların çığlıkları birbirine karışıyordu.

Derken…

Yavaş adımların bana doğru yaklaştığını hissettim.

Etraf giderek kalabalıklaşıyordu. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor, vapur Kadıköy’e doğru ilerliyordu.

Sonra o ses, kalabalığın içinden bana ulaştı.

“Okuldan mı, işten mi?”

Başımı kaldırdım.

Naif, ince bir ses tonuyla sormuştu. O kadar kibardı ki kendimi o sese bıraktım.

“Okuldan,” dedim utanarak.

“Ben de işten.”

Yüzünde hafif bir sırıtma vardı. Başını eğip o gözleriyle beni süzüyordu.

Bense utancımdan ona bakamıyordum. Yere bakıyordum ama yüzümde hafif bir gülümseme belirmişti.

Kalbime dokunan bir gĂĽlĂĽmseme.

Ve o gözler…

Derin kuyularımdı.

Sonsuzluğum, varlığım, geçmişim, bugünüm ve geleceğim.

“Seni daha önce görmüş müydüm?” dedi.

“Zannetmiyorum. Görmüş olmamalısınız.”

Aslında görmüştüm onu.

Hem de defalarca.

Ben onun aylardır farkındaydım.

Oysa benim hiç farkımda olmamıştı.

Şimdi anlıyorum…

Bazı insanlar hayatımıza girmeden önce, biz onların hayatının kıyısından defalarca geçeriz. Onlar bizi görmez. Biz onları görürüz. Sonra bir gün, hiç beklemediğimiz bir anda göz göze geliriz.

“Kesinlikle,” dedi. “Eğer senin gibi bir kadını görmüş olsaydım fark ederdim. Unutmazdım.”

Yüzümdeki gülümsemeyi saklamaya çalıştım.

“Adın ne?”

“Nilüfer.”

“Nilüfer…”

İç çekerek ismimi uzattı. O an ismimi bile seviyordu. İçime işlemişti.

“Ben de Yusuf. Nilüfer.”

“Nerede oturuyorsun peki?”

“Kadıköy’de. Sen?”

“Ben de öyle. Kadıköy’de neresindesin acaba, yakın mıyız?”

“Moda’dayım. Sen?”

“Boğa’nın üstünde Yeldeğirmeni var ya, orada oturuyorum.”

Bir an durdu. Konudan konuya atlayıp konuşmayı çok iyi biliyordu.

“Saçlarının rengi doğal mı?”

Dümdüz siyah saçlardı. Kafamı evet anlamında salladım.

“Çok güzel saçların. Çok güzeller.”

Sonra o sırıtmasıyla tekrar bana baktı.

“Eee… Kaç yaşındasın?”

“Yirmi. Sen kaç yaşındasın?”

“Yirmi yedi.”

“Ne iş yapıyorsun peki?”

“Öğretmenim ben. Beşiktaş’ta bir ilkokulda sınıf öğretmeniyim.”

“Çok iyi. Çocuklarla ilgilenmek falan güzeldir.”

“Yani şimdi şöyle…” diye başladı.

Hiç kimseyi duymuyordum.

Sadece ona bakıyordum.

Gözleri, dudakları, heyecanlı heyecanlı hareketleri…

Yeni kadro aldığından, öğrencileri için neler yaptığından, eğitim sistemindeki prosedürlerden, neler yapılması gerektiğinden heyecanla bahsediyordu.

Belli ki işini çok seviyordu.

Ben de onu dinliyordum.

Gerçekten dinliyordum.

Ama bir yandan da konuşurken yüzündeki ifadeleri, ellerini nasıl kullandığını, bir şey anlatırken gözlerinin nasıl parladığını izliyordum.

Vapurun camından dışarı baktığımda İstanbul’un iki yakası arasından geçiyorduk.

İlk kez bu kadar kısa bir yolculuğun bu kadar uzun sürebileceğini düşündüm.

Sanki Kadıköy’e hiç varmasak…

Hiç fena olmazdı.

Ben Edebiyat okuyordum.

Edebiyatı seviyordum.

Kelimelerin insanlardan daha dürüst olduğunu düşündüğüm zamanlar olurdu. Bir cümlenin içine saklanan bir duyguyu, bazen bir insanın yüzünden daha kolay anlayabiliyordum.

Başarılı olmaya çalışıyordum ama bunu neden yaptığımı tam olarak bilmiyordum.

Belki de başarılı olmak istemekten çok, bir gün kendi ayaklarımın üzerinde durabileceğime kendimi inandırmaya çalışıyordum.

Çocukluğumdan beri içimde taşıdığım o büyüyememe hâlinden kurtulmak istiyordum.

Belki de bu yüzden insanlarda güven arıyordum.

Birinin beni görmesini…

Beni seçmesini…

Beni korumasını…

KoĹźulsuz sevmesini istiyordum.

Ama bunu henĂĽz kendime bile tam olarak itiraf edemiyordum.

Vapur Kadıköy’e yaklaşmıştı.

O sırada telefonunu çıkardı.

“Instagramını versene.”

Telefonumu çıkardım.

Kullanıcı adımı söyledim.

Beni buldu.

Sonra kendi hesabını açtı.

Birbirimizi ekledik.

Bir süre ekrana baktı.

Sonra bana dönüp:

“Acaba ortak tanıdığımız var mı?” dedi.

“Sanmıyorum.”

“Bir bakayım.”

Takip listesine girdi.

Bir süre ekranı aşağı doğru kaydırdı.

Sonra başını kaldırdı.

“Yok.”

“Yok mu?”

“Hiç yokmuş.”

GĂĽlĂĽmsedi.

Ben de gĂĽlĂĽmsedim.

Tuhaf bir Ĺźekilde hoĹźuma gitmiĹźti.

Bizi birbirimize bağlayan hiçbir ortak insan yoktu.

Hiçbir arkadaş.

Hiçbir tanıdık.

Hiçbir plan.

Sadece bir vapur.

Bir yolculuk.

Ve iki yabancı.

Vapur Kadıköy İskelesi’ne yanaştı.

İnsanlar yavaş yavaş kapılara yönelmeye başladı.

Ben kitaplarımı çantama yerleştirdim.

O da telefonunu cebine koydu.

Birlikte vapurdan indik.

İskeleden çıktıktan sonra bir süre yan yana yürüdük.

Kadıköy’ün kalabalığı bizi yavaş yavaş birbirimizden ayırmaya hazırlanıyordu.

Ben Moda tarafına doğru gidecektim.

O ise Boğa tarafına, Yeldeğirmeni’ne doğru.

Bir sĂĽre sonra durduk.

“Ben buradan gideyim,” dedim.

“Tamam.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra bana baktı.

“Belki bir gün seni kahve içmeye çağırırım.”

GĂĽlĂĽmsedim.

“Seve seve.”

Bu sefer aşkı bulduğuma emindim.

Neden aşkı bu kadar arıyordum?

Neden birinin koşulsuz ve korumacı sevgisine muhtaçtım?

Bunu yeni yeni sorgulamaya başlamıştım.

Ama o zamanlar…

Sadece an’dı beni tutan.

Onunla tanıştığım o anı, vapurun hareketini, gözlerini, sesini, yüzündeki o hafif sırıtışı…

Hepsini.

O anın içinde kalmak istiyordum.

Henüz hiçbir şey olmamıştı.

Henüz bana hiçbir söz verilmemişti.

Henüz birbirimizi bile doğru düzgün tanımıyorduk.

Ama ben, içimde yıllardır büyüttüğüm o çocukla birlikte, çoktan inanmıştım.

AĹźk beni bulmuĹźtu.

Ben sadece bunun bir gĂĽn beni nereye götĂĽreceÄźini bilmiyordum. 

Let Melisa know what you thought about this chapter!

Further Recommendations

Mystic Wolf

Teresa: The book is well done, brilliant in fact! Z

Read Now
The Full Moon Breeding Club

Susan Morris: This is a fantastic romance story! The writing, the timing, the flow, the characters were all great. I love the story because it involved a “process” I had not read about before in shifter romance and was well thought out and applied to this story. Cheers to the author!

Read Now
Ruthless Lord

susiebear2012: Realy enjoyed this so looking forward to more.great story line hope they can achieve getting away from the kings burden. Truly amazing well written well done.

Read Now
The Orc's Pet

Glenda Holmes: Good read!

Read Now
Light at the End of the Track

Sonya: This was a lovely gripping and emotional storywith a brilliant ending

Read Now
Hit and Run

ZaraPearl: I truly love the story, very intersting and lovely.Sebastian is a great character and yoda ..., all of it , though I expected more at the endingi5 would've been great

Read Now
The Cursed Alpha's Fifth Luna

karen cridland: Good character construction and fluid writing style.

Read Now
The Luna He Threw Away

Danielle_Anderson: Garian’s folded arms and the anger he does not bother to hide from Tria caught my attention more than the rejection itself. He stands near the platform steps like a man watching a preventable disaster, and his insistence that the council has not agreed to exile suggests Delvan’s decree is not as abs...

Read Now
Silver's Second Chance

April: Reading this one time was not enough, I love rereading this story. I love how strong and independent silver is. đź’—đź’—

Read Now