DAHA YENİ BAŞLIYORUM
Share with your friends
Customize readability

DAHA YENİ BAŞLIYORUM

M. VAREN

This story contains themes of: depression, domestic violence, eating disorders

All Rights Reserved ©

AI Assisted

Summary

Birbirlerinin hayatında çok büyük yer kaplayan ama sonunda ayrı düşen insanların; sevgi, arkadaşlık, pişmanlık, kayıp ve yeniden başlama arasında kendi hayatlarını toparlamaya çalışması.

Genre
Other
Author
M. VAREN
Status
1mo ago
Chapters
4
Rating
n/a
Age Rating
16+

O GECE

1. BÖLÜM: O GECE

Saat gece 2-3 civarı. Başım ağrıyor. Nedenini çok iyi biliyorum ama kendime açıklayamıyorum. Odam sessiz. Herkes uyuyor. En azından uyuduklarını düşünüyorum. Bense tavana bakıp duruyorum. Gözlerimi kapatıyorum, açıyorum. Telefonu elime alıyorum, bırakıyorum. Birkaç dakika geçiyor, yine elime alıyorum. Ona yazmak istiyorum ama yazmıyorum. Çünkü onu da kaybettim. Bunu kendime söylemek bile garip geliyor. Sanki yüksek sesle söylersem gerçekten olacakmış gibi. Sanki “kaybettim” dediğim anda geri dönüşü olmayan bir şey başlayacakmış gibi. Mesaj kutusunu açıyorum. İsmini görüyorum. Aras. Bir süre ekrana bakıyorum. Ne yazacağımı bilmiyorum. “İyi misin?” desem yalan olur. Çünkü gerçekten iyi olup olmadığını merak ediyorum ama asıl istediğim şey bu değil. Asıl istediğim, bana eskisi gibi cevap vermesi. Sanki hiçbir şey olmamış gibi konuşması. Sanki aramızdaki her şey hâlâ eskisi gibiymiş gibi. Ama değil. Hiçbir şey eskisi gibi değil. Bir siktiğimin ilacı yüzünden nasıl yaşayacağımı, nasıl onsuz devam edeceğimi bilmiyorum. Bazen hayatın bu kadar kolay dağılıyor olması çok saçma geliyor. Bir gün her şey normalmiş gibi davranıyorsun, ertesi gün elinde hiçbir şey kalmamış oluyor. Sadece çok yoruldum. Gerçekten çok yoruldum. İnsan bazen ağlamaktan bile yoruluyor. Düşünmekten, açıklamaya çalışmaktan, sürekli bir şeyleri düzeltmeye çalışmaktan yoruluyor. Herkes senden bir şey bekliyor. Ders çalış. Ailenin güvenini kazan. Geleceğini düşün. Hatalarını düzelt. Güçlü ol. Ama kimse “sen nasılsın?” diye sormuyor gibi geliyor. Ya da soruyorlar da ben cevap veremiyorum. Çünkü ne desem eksik. Eskiye dönmek istemiyorum bile. Geçmişteki halime dönmek istemiyorum. O zamanki düşüncelerime, korkularıma, yaptıklarıma dönmek istemiyorum. Bileğimde yeniden o izleri görmek istemiyorum. Hayatımın aynı yere dönmesini istemiyorum. Ama ileriye nasıl gideceğimi de bilmiyorum. Bazen insan iki yolun arasında kalıyor. Geri dönemiyorsun. İleri gidemiyorsun. Öylece ortada kalıyorsun. Ben de bu gece tam olarak oradayım. Ortada. Ne tamamen geçmişteyim ne de geleceğe bakabiliyorum. Telefonu tekrar elime alıyorum. Aras’ın konuşmalarına bakıyorum. Eski mesajları okumuyorum. Sadece ekrana bakıyorum. İsmin orada duruyor. Bu bile yetiyor bazen. Sonra kendime soruyorum: Aras geri dönecek miydi? Bilmiyorum. Belki döner. Belki dönmez. Belki bir gün hiç beklemediğim bir anda karşıma çıkar. Belki de hayatımız bir daha kesişmez. En kötüsü de bunu bilmiyor olmak. Sonra başka bir soru geliyor aklıma. Lina’yla tekrar konuşacak mıydım? Onu da bilmiyorum. Bazı insanları hayatından çıkardığında aslında sadece o insanı kaybetmiyorsun. Onunla beraber yaşadığın şeyleri, konuşmaları, geceleri, küçük anları da kaybediyorsun. Bazen bir insanın kendisini değil, onunla olduğun halini özlüyorsun. Ben de galiba bazı insanları değil, onların yanındayken olduğum kişiyi özlüyorum. Sonra ailem geliyor aklıma. Ailem bana tekrar güvenecek miydi? Bu soru diğerlerinden daha ağır geliyor. Çünkü onların bana güvenmesini istiyorum. Gerçekten istiyorum. Bir gün eve geldiğimde kimse benden şüphelenmesin istiyorum. Bir yere gittiğimde arkamdan “ne yapıyor acaba?” diye düşünmesinler. Bana yeniden güvenebilsinler. Ben de kendime güvenebilmek istiyorum. Belki her şeyi bir anda düzeltemem. Belki yarın kalkıp mükemmel bir insan olmayacağım. Belki derslerimin hepsini bir günde toparlayamayacağım. Ama bir yerden başlamam gerekiyor. Sonra aklıma Ankara geliyor. Ankara’da okuyabilecek miyim? Bazen bunu düşündüğümde içimde küçücük bir umut oluşuyor. Üniversiteyi Ankara’da okuyorum. Yeni bir hayatım var. Kimse geçmişimi bilmiyor. Kimse beni eski halimle tanımıyor. Yeni insanlar, yeni sokaklar, yeni bir düzen. Belki o zaman her şey daha kolay olur. Belki olmaz. Ama en azından denemiş olurum. Bir gün Kanada’ya gidebilir miyim? Bu düşünce daha da uzak geliyor. Ama yine de hayal ediyorum. Bazen insanın elinde hiçbir şey kalmadığında bile hayalleri kalıyor. Belki de insanı ayakta tutan şey tam olarak bu. Bir gün. Sadece bir gün. Belki Kanada. Belki Ankara. Belki bambaşka bir hayat. Ama şu an bunların hiçbirini çözmek istemiyorum. Çünkü bu gece çözebileceğim hiçbir şey yok. Aras’ın geri dönüp dönmeyeceğini bu gece bilemeyeceğim. Lina’yla tekrar konuşup konuşmayacağımı bu gece bilemeyeceğim. Ailemin bana tekrar güvenip güvenmeyeceğini bu gece bilemeyeceğim. Ankara’da okuyup okuyamayacağımı da. Kanada’ya gidip gidemeyeceğimi de. Hiçbirini. Ve belki de ilk defa bütün cevapları aynı anda bulmak zorunda olmadığımı kabul etmem gerekiyor. Saat ilerliyor. Telefonun ışığı yüzüme vuruyor. Ekranı kapatıyorum. Oda yeniden karanlık oluyor. Bir süre hiçbir şey yapmadan oturuyorum. Dışarıdan çok hafif bir araba sesi geliyor. Sonra yine sessizlik. Dünya devam ediyor. İnsanların çoğu uyuyor. Birilerinin sabah erken kalkması gerekiyor. Birileri işe gidecek. Birileri okula gidecek. Birileri kahvaltı yapacak. Birileri arkadaşlarıyla konuşacak. Hayat, benim bütün bunların ortasında ne yapacağımı bilmememi umursamadan devam edecek. Belki de hayatın en acı tarafı bu. Senin dünyan durduğunda bile dünyanın geri kalanı durmuyor. Ama belki bunun başka bir anlamı da vardır. Dünya devam ediyorsa ben de devam edebilirim. Her şeyi çözmeden. Her şeyi düzeltmeden. Kimseyi geri getirmeden. Sadece bir sonraki güne geçerek. Bugün her şey berbat olabilir. Yarın da olabilir. Ama yarının nasıl olacağını şimdiden bilmiyorum. Belki güzel bir şey olur. Belki hiç beklemediğim bir mesaj gelir. Belki Aras yazar. Belki Lina’yla konuşurum. Belki ailemle aramdaki bazı şeyleri düzeltmeye başlarım. Belki derslerimin başına otururum. Belki Ankara hayalim için ilk gerçek adımı atarım. Belki hiçbirisi olmaz. Ama bunu şu an bilmem mümkün değil. O yüzden bu gece geleceği düşünmeyeceğim. Geçmişi de değiştirmeye çalışmayacağım. Sadece bu geceyi bitireceğim. Sabah olduğunda ne yapacağımı o zaman düşünürüm. Belki kalkarım. Yüzümü yıkarım. Bir şeyler yerim. Derslerimin başına geçerim. Telefonumu kapatırım. Hayatımı yavaş yavaş toplamaya çalışırım. Belki ilk gün hiçbir şey düzelmez. İkinci gün de düzelmez. Ama üçüncü gün belki biraz daha kolay olur. Bilmiyorum. Gerçekten hiçbir şey bilmiyorum. Ama bu gece artık hiçbir şeyi çözmeyeceğim. Bu gece Aras’ı da, Lina’yı da, ailemi de, okulu da, Ankara’yı da, Kanada’yı da düşünmeyeceğim. Sadece nefes alacağım. Sabahı bekleyeceğim. Çünkü belki de şu an yapabileceğim en büyük şey budur. Yarın ne olur inanın bilmiyorum. Sadece bu gece bitsin istiyorum. Başka isteyebildiğim bir şey yok. Çünkü bu gece hayatımı düzeltmeye çalışmayacağım. Bu gece geçmişi değiştirmeye çalışmayacağım. Bu gece kimseyi geri getirmeye çalışmayacağım. Bu gece hiçbir cevabı bulmak zorunda değilim. Bu gece tek amacım: Sabaha çıkmak.Sabah olduğunda ilk fark ettiğim şey, hiçbir şeyin değişmemiş olmasıydı.

Aynı oda. Aynı duvarlar. Aynı dağınık masa. Sandalyenin üzerine fırlattığım kıyafetler hâlâ oradaydı. Masanın üzerinde yarım kalmış bir su bardağı, kenarı kıvrılmış birkaç defter ve aylardır açıp da doğru düzgün çalışmadığım kitaplar duruyordu. Telefonum yatağın yanında, şarja takılı hâlde bekliyordu.

Dün gece hayatımı değiştirmeye karar vermiştim.

Bütün o hayalleri yeniden kurmuştum kafamda. Derslerime asılacaktım. Ailemin güvenini geri kazanacaktım. İngilizcemi geliştirecektim. Üniversiteyi Ankara’da okuyacaktım. Belki bir gün Kanada’ya gidecektim. Kimseye muhtaç olmadan yaşayacak, kendi paramı kazanacak, kendi kararlarımı kendim verecektim.

Ama şimdi sabah olmuştu.

Ve ben hâlâ aynı insandım.

En azından öyle hissediyordum.

Yorganın altından elimi çıkarıp telefonuma uzandım. Saat 07.18′di. Ekranın ışığı gözlerimi rahatsız etti. Birkaç bildirime baktım, sonra telefonu tekrar yatağın üzerine bıraktım. Normalde böyle anlarda kendimi saatlerce ekrana kaptırır, bir videodan diğerine geçer, düşünmemek için elimden gelen her şeyi yapardım.

Bugün de aynısını yapabilirdim.

Kimse beni durdurmuyordu.

Bir video açabilir, tekrar uyuyabilir, öğlene kadar yatakta kalabilirdim. Sonra uyandığımda kendime kızar, günün yarısını kaybettiğimi söyler ve yarın başlayacağıma dair yeni bir söz verirdim.

Bunu daha önce kaç kere yaptığımı hatırlamaya çalıştım.

Hatırlayamadım.

Çünkü sayısını tutmayı çoktan bırakmıştım.

Yüzümü yastığa gömdüm. İçimden, “Bugün de mi böyle olacak?” diye geçirdim.

Aslında korktuğum şey tembellik değildi. Bir gün çalışmamak, birkaç saatimi boşa harcamak ya da bir sınavdan kötü not almak da değildi.

Ben, bir gün gerçekten denemiş olmaktan bile korkuyordum.

Çünkü denediğim hâlde başaramazsam ne olacaktı?

Yıllardır kendime, yeterince istesem yapabileceğimi söylüyordum. Daha disiplinli olsam, biraz daha çalışsam, telefonla geçirdiğim zamanı azaltsam, hayatımın değişeceğine inanıyordum. Başarısız olduğumda da kendime hep aynı bahaneyi sunuyordum: Gerçekten başlamamıştım ki.

Böylece kendime küçük bir kaçış kapısı bırakıyordum.

Belki de yapabilirdim. Belki de yeterince zekiydim. Belki de doğru zamanı bekliyordum.

Ama ya doğru zaman diye bir şey yoksa?

Ya ben sadece başarısız olma ihtimalinden korktuğum için başlayamıyorsam?

Bu düşünce içime oturdu.

Bir süre tavana baktım. Dışarıdan kuş sesleri geliyordu. Perdelerin arasından sızan ışık, odanın bir köşesini aydınlatmıştı. Dünya, benim dün gece verdiğim sözlerden habersiz, normal bir sabaha uyanmıştı.

Kimse benim hayatımı değiştirmemi beklemiyordu.

Kimse gelip beni yatağımdan kaldırmayacak, önüme kitaplarımı koymayacak, benim yerime ders çalışmayacak, ailemin güvenini benim yerime kazanmayacaktı.

Bunu biliyordum.

Belki de ilk kez, gerçekten biliyordum.

Yavaşça doğruldum ve yatağın kenarına oturdum.

Ayaklarımı yere bastığımda içimde tuhaf bir boşluk hissettim. Büyük bir motivasyon gelmedi. Bir anda kendimi güçlü, kararlı ya da bambaşka biri gibi hissetmedim. Hatta dürüst olmak gerekirse, yataktan kalkmak bile gözümde büyüyordu.

Ama kalktım.

O küçücük hareketin hayatımı değiştireceğini düşünmüyordum. Yalnızca bir sonraki hareketi yapabileceğimi görmek istiyordum.

Yatağımı topladım.

Çarşafı düzelttim, yastığı yerine koydum, yorganı katladım. Odam hâlâ dağınıktı ama en azından yatağım artık uyumaya devam etmem için beni çağırmıyordu.

Sonra perdeleri açtım.

Güneş yüzüme vurduğunda gözlerimi kıstım. Birkaç saniye boyunca öylece durdum. Dışarıda insanlar işe gidiyor, arabalar geçiyor, birileri bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Herkesin kendine ait bir hayatı, yetişmesi gereken işleri, çözmesi gereken sorunları vardı.

Benim de vardı.

Belki benim sorunlarım başkalarınınkinden daha büyük değildi. Belki bazı şeyleri kafamda gereğinden fazla büyütüyordum. Ama bu, yaşadığım sıkıntıların gerçek olmadığı anlamına gelmiyordu.

Kendime kızmaktan yorulmuştum.

Her sabah kendimden nefret ederek uyanmanın, gün boyunca geçmişte yaptığım hataları düşünmenin ve gece olunca yeni bir hayata başlayacağıma söz vermenin beni hiçbir yere götürmediğini artık görebiliyordum.

Kendimi cezalandırdıkça daha iyi biri olmuyordum.

Yalnızca daha yorgun biri oluyordum.

Belki de değişmek için önce kendimle kavga etmeyi bırakmam gerekiyordu.

Bu düşünce bana biraz yabancı geldi. Çünkü kendime karşı nazik olmanın, kendimi affetmenin, sanki yaptığım hataları önemsizleştirmek anlamına geldiğine inanıyordum. Kendime ne kadar sert davranırsam o kadar çabuk toparlanacağımı sanıyordum.

Ama yıllardır kendime sert davranıyordum.

Sonuç ortadaydı.

Derin bir nefes aldım ve banyoya gittim. Musluğu açıp yüzüme soğuk su çarptım. Aynaya baktığımda karşımdaki yüzü birkaç saniye inceledim.

Gözlerimin altında hafif morluklar vardı. Saçlarım dağınıktı. Yüzümde, geceden kalma bir yorgunluk duruyordu.

“Tamam,” diye fısıldadım.

Sesim bile kendime yabancı geldi.

“Tamam, hadi. Bir yerden başlayalım.”

Aynadaki insana inanıyor değildim. Ama ona yeniden bir şans vermek istiyordum.

Mutfağa geçip kendime kahvaltı hazırladım. Normalde sabahları bir şey yemeden odama dönerdim. Bazen açlığımı bile fark etmezdim. Zihnim sürekli bir şeylerle meşguldü; geçmiş, gelecek, pişmanlıklar, ihtimaller…

Bugün bir bardak çay koydum, birkaç lokma bir şey yedim.

Bunları yaparken bile aklımda dün geceki kararlarım vardı.

Ya yine bırakırsam?

Ya iki gün çalışıp üçüncü gün vazgeçersem?

Ya İngilizcemi geliştiremezsem?

Ya Ankara’yı kazanamazsam?

Ya ailemin bana olan güveni hiçbir zaman eskisi gibi olmazsa?

Sorular birbirini kovalıyordu.

Eskiden bu soruların hepsine cevap bulmaya çalışırdım. Saatlerce düşünür, bütün ihtimalleri kafamda yaşar, daha hiçbir şey yapmadan yorulurdum. Bir işi başaramama ihtimalini o kadar çok düşünürdüm ki bazen başlamamak, başarısız olmaktan daha kolay gelirdi.

Bu sabah kendime başka bir şey söyledim.

“Bunların hiçbirinin cevabını şu an bilmek zorunda değilsin.”

Çünkü gerçekten bilmiyordum.

Ankara’yı kazanıp kazanamayacağımı bilmiyordum. İngilizcemi ne kadar geliştirebileceğimi bilmiyordum. Bir gün Kanada’ya gidip gidemeyeceğimi bilmiyordum.

Ama bugün ne yapabileceğimi biliyordum.

Bir saat ders çalışabilirdim.

Bir sayfa İngilizce okuyabilirdim.

Telefonumu biraz uzağa koyabilirdim.

Bir de en önemlisi, günün sonunda kendime verdiğim sözlerden en azından birini tutmuş olabilirdim.

Belki de umut dediğimiz şey buydu.

Her şeyin güzel olacağına emin olmak değil, güzel olma ihtimalini tamamen gözden çıkarmamak.

Kahvaltımı bitirdikten sonra odama döndüm. Masanın karşısındaki sandalyeyi çektim. Kitaplarımı açtım. Önce hangisinden başlayacağıma karar veremedim. Bir matematik kitabına uzandım, sonra geri bıraktım. İngilizce defterimi çıkardım, birkaç sayfasını karıştırdım.

Sayfaların arasında daha önce yazdığım kelimeler vardı.

Bazılarının anlamını unutmuştum.

Buna canım sıkıldı. Hatta bir an defteri kapatıp bırakmayı düşündüm. Sonra kendime, bir kelimeyi unutmanın aptal olduğum anlamına gelmediğini hatırlattım. Unuttuğum kelimeyi yeniden öğrenebilirdim.

Kalemimi elime aldım.

Tarihi yazdım.

Altına da küçük harflerle şunu ekledim:

“Bugün yeniden başlıyorum.”

Bir süre yazıya baktım.

Kulağa çok basit geliyordu. Hatta biraz klişeydi. Sanki internette karşıma çıkan motivasyon videolarından bir cümleyi alıp defterime yazmıştım.

Ama benim için mesele cümlenin güzel olması değildi.

Mesele, dün gece söylediğim şeyleri bugün küçük de olsa bir davranışa dönüştürmekti.

İngilizce kitabımı açtım. İlk sayfadan başladım. Bilmediğim kelimelerin altını çizdim. Cümleleri yavaşça okudum. Bir yerde takıldım, geri döndüm, yeniden okudum. Bir süre sonra sıkılmaya başladım. Elim otomatik olarak telefona gitmek istedi.

Telefon masanın öbür ucundaydı.

Ona baktım.

Bir bildirim gelmiş miydi acaba? Birileri mesaj atmış mıydı? Belki bakıp geri dönebilirdim. Sadece iki dakika…

Kendi zihnimi tanıyordum. O iki dakikanın bazen yarım saate dönüştüğünü biliyordum.

Elimi geri çektim.

Sonra bir cümle daha okudum.

Ardından bir tane daha.

İlk on dakika boyunca aklım sürekli dağıldı. Sonraki on dakikada biraz daha alıştım. Yarım saat geçtiğinde hâlâ dünyanın en disiplinli insanı değildim. Bir anda bütün kötü alışkanlıklarımı bırakmamıştım. Hatta birkaç kez saate bakmıştım.

Ama masadan kalkmamıştım.

Ve bu, uzun zamandır kendim için yaptığım en gerçek şeylerden biriydi.

Bir saatin sonunda defterimi kapattım. Yaptığım işin miktarı, hayal ettiğim geleceğin yanında komik derecede küçüktü. Bir saat çalışarak bütün açıklarımı kapatamazdım. Ailemin bana olan güvenini hemen geri kazanamazdım. Üniversite sınavını kazanmayı garanti altına alamazdım.

Ama bir saat önce olduğum yerde değildim.

Çünkü artık yalnızca değişmek isteyen biri değildim.

Değişmek için bir şey yapmıştım.

Sandalyemde geriye yaslandım ve pencereden dışarı baktım. İçimde hâlâ korku vardı. Geleceğim hâlâ belirsizdi. Dün yaptığım hatalar, kırdığım güvenler ve ertelediğim işler bir anda ortadan kaybolmamıştı.

Bunların hepsi benimle birlikte yeni güne gelmişti.

Fakat ilk kez, hepsini aynı anda çözmek zorunda olmadığımı düşündüm.

Belki ailemin güvenini bir günde geri kazanamayacaktım. Belki özür dilemem, dürüst olmam ve söylediklerimi davranışlarımla desteklemem gerekecekti. Belki bana yeniden güvenmeleri uzun zaman alacaktı.

Buna katlanmam gerekiyordu.

Çünkü güven, bir kez kırıldığında yalnızca güzel sözlerle onarılamıyordu.

Belki Ankara’yı kazanmak için aylarca çalışmam gerekecekti. Belki bazı konuları defalarca tekrar edecektim. Belki deneme sınavlarında istediğim sonuçları alamayacaktım. Belki başkalarının benden daha ileride olduğunu görüp kendimi yetersiz hissedecektim.

Ama bunların hiçbirini bugün çözemezdim.

Bugün yalnızca çalışabilirdim.

İngilizcemi biraz daha geliştirebilir, bir konuyu daha öğrenebilir, dün yapmadığım bir şeyi bugün yapabilirdim.

Kanada’ya gelince…

Düşüncesi bile içimde garip bir heyecan uyandırıyordu.

Bazen kendimi orada hayal ediyordum. Soğuk bir sabah, bilmediğim bir şehrin sokaklarında yürüdüğümü, insanların konuşmalarını anlamaya çalıştığımı, kendi paramı kazandığımı, bir kafede oturup kahvemi içerken hayatımın ne kadar değiştiğini düşündüğümü…

Belki o gün geldiğinde her şey kusursuz olmayacaktı. Belki yalnız hissedecektim. Belki maddi sıkıntılar yaşayacak, yorulacak, ailemi özleyecektim.

Ama en azından oraya ulaşmak için çabaladığımı bilecektim.

Hayatımın bir yerinde, kendi geleceğim için gerçekten uğraştığımı bilmek istiyordum.

Başkalarına bir şey kanıtlamak için değil.

Ailemin karşısında başımı dik tutabilmek için de değil.

Sırf kendime, hayatımın kontrolünü yavaş yavaş elime alabileceğimi göstermek için.

Çünkü içimde hâlâ bir şey vardı.

Ne olduğunu tam olarak açıklayamıyordum. Bazen umut diyordum, bazen inat. Belki de ikisinin karışımıydı. Bunca zamandır kendimden ne kadar şüphe edersem edeyim, geleceğimi düşündüğümde içimde hâlâ küçücük bir ışık yanıyordu.

O ışığın gerçek olup olmadığını bilmiyordum.

Ama onu söndürmek de istemiyordum.

Öğlene doğru odama biraz daha çeki düzen verdim. Masanın üzerindeki gereksiz kâğıtları topladım, kitapları ayırdım, su bardağını mutfağa götürdüm. Ardından yapılacaklarımı bir kâğıda yazdım.

Listeyi hazırlarken kendimi kaptırıp yirmi maddelik bir plan yapmamaya dikkat ettim. Çünkü kendimi biliyordum. Büyük planlar yapmayı seviyordum. Her dakikayı hesaplıyor, bir anda kusursuz bir düzene geçeceğime inanıyordum. Sonra planın en küçük kısmını bile uygulayamadığımda bütün günün boşa gittiğini düşünüyordum.

Bu kez daha basit tuttum.

Bir saat daha ders çalışmak.

İngilizce kelimeleri tekrar etmek.

Telefonla geçirdiğim zamanı azaltmak.

Akşam, gün içinde ne yaptığımı gözden geçirmek.

Yarın için gerçekçi bir plan hazırlamak.

Listeye baktım.

Hayatımı kurtaracak bir şey yazmıyordu.

Beni bir anda başarılı yapacak bir madde de yoktu.

Ama yapabileceğim şeylerdi bunlar.

Belki benim en büyük sorunum, hayatımı değiştirecek kadar büyük bir karar vermem gerektiğine inanmamdı. Sanki bir sabah uyanıp bambaşka bir insana dönüşmezsem hiçbir şey değişmeyecekti.

Oysa belki değişim, kimsenin fark etmeyeceği kadar küçük bir yerde başlıyordu.

Sabah yataktan kalkmakta.

Telefonu eline almamayı seçmekte.

Bir soruyu yanlış yaptığında kitabı kapatmak yerine yeniden denemekte.

Birine verdiğin sözü tutmakta.

Ve en zor olanı, kendine verdiğin sözü tutmakta.

Öğleden sonra yorulduğumda dinlenmeye karar verdim. Eskiden dinlenmeyi bile kendime karşı kullanırdım. Biraz otursam tembel olduğumu düşünürdüm. Bir gün istediğim kadar çalışamasam bütün çabamın anlamsız olduğunu söylerdim.

Bu kez kendime dinlenebileceğimi söyledim.

Dinlenmek vazgeçmek değildi.

Bir saat boyunca çalışamadığım için bütün günümü çöpe atmak zorunda değildim.

Bir hata yaptığımda başa dönmem gerekmiyordu.

Hayatımın bundan sonraki kısmını kusursuz yaşamak zorunda değildim.

Sadece devam etmeyi öğrenmem gerekiyordu.

Akşam yaklaşırken günün nasıl geçtiğini düşündüm. Her şey harika değildi. Bazı saatlerde yine dikkatimi kaybetmiştim. Birkaç kez kendimi başkalarıyla kıyaslamış, yine geride kaldığımı hissetmiştim. Gelecekle ilgili endişelerim de hâlâ oradaydı.

Ama sabah uyandığımda hissettiğim o ağır çaresizlik biraz olsun hafiflemişti.

Çünkü kendime verdiğim bütün sözleri tutmuş değildim belki ama bazılarını tutmuştum.

Ve bu küçük fark, sandığımdan daha önemliydi.

Yatağımın kenarına oturup defterimi açtım. Sabah yazdığım cümlenin altına bir satır daha ekledim.

“Bugün her şeyi düzeltemedim ama hiçbir şey yapmadan da geçirmedim.”

Kalemimi bıraktım.

Bir süre o cümleye baktım. Sonra istemsizce gülümsedim. Büyük, kendinden emin bir gülümseme değildi bu. Daha çok, uzun zamandır kendine kızmaktan başka bir şey yapmayan birinin kendisine ilk kez biraz anlayış göstermesi gibiydi.

Belki yarın zorlanacaktım.

Belki alarmı ertelemek isteyecektim. Belki ders çalışırken sıkılacak, telefonuma uzanacak, her şeyi bırakıp eski alışkanlıklarıma dönecektim.

Belki bir gün hiçbir şey yapmak istemeyecektim.

Bunu inkâr edemezdim.

Ama artık yarının kötü geçme ihtimalinin bugünü de mahvetmesine izin vermek istemiyordum.

Yarın yeniden deneyecektim.

Olmazsa ertesi gün.

Bir gün aksatırsam kendimi haftalarca cezalandırmak yerine yeniden başlayacaktım. Çünkü bir gün kötü geçirmekle bütün geleceğimi kaybetmek aynı şey değildi.

O gece yatağıma uzandığımda geleceğim hâlâ önümde, karanlık ve belirsiz bir yol gibi uzanıyordu. Ankara uzaktaydı. Kanada daha da uzaktaydı. Ailemin bana yeniden güvenmesi zaman alacaktı. Kendimden beklentilerimi karşılamak için önümde uzun bir yol vardı.

Ama o yolun tamamını görmek zorunda değildim.

Yalnızca ilk birkaç adımı atmam gerekiyordu.

Gözlerimi kapattım.

Dün geceki gibi kendime büyük sözler vermedim. Hayatımın bundan sonra mükemmel olacağını söylemedim. Bir daha asla hata yapmayacağıma, hiçbir şeyi ertelemeyeceğime ya da her zaman güçlü kalacağıma dair yemin etmedim.

Sadece yarın sabah kalkmayı düşündüm.

Yatağımı toplamayı.

Yüzümü yıkamayı.

Masama oturmayı.

Bir sayfa daha okumayı.

Bir soru daha çözmeyi.

Ve günün sonunda, ne kadar ilerlediğime bakmadan, kendime yeniden deneme şansı vermeyi.

Belki bir gün geriye dönüp bu sabahı hatırlayacaktım. Belki Ankara’da bir üniversitenin kütüphanesinde otururken, belki İngilizce bir konuşmayı hiç zorlanmadan anlayabildiğimde, belki de Kanada hayalimi gerçeğe dönüştürmek için ilk ciddi adımımı attığımda…

O zaman hayatımın değiştiği anı düşünmeye çalışacaktım.

Belki büyük bir başarıyı hatırlamayacaktım.

Belki kazandığım bir sınavı, aldığım bir belgeyi ya da birinin bana söylediği güzel bir sözü değil…

Bu sabahı hatırlayacaktım.

Yataktan kalkmak istemediğim hâlde kalktığım o sabahı.

Kendime inanmadığım hâlde bir kez daha denediğim o günü.

Çünkü belki de hayatım, her şeyi değiştirmeye karar verdiğim gece değil, o kararın arkasından gerçekten bir şey yaptığım ilk sabah değişmeye başlamıştı.

Henüz istediğim yerde değildim.

Henüz olmak istediğim insan değildim.

Ama ilk kez, olduğum insanla olmak istediğim insan arasında bir köprü kurabileceğime inanmak istiyordum.

Ve şimdilik bu kadarı yeterliydi.

Yarın yeniden başlayacaktım.

Bu kez sıfırdan değil.

Bugün attığım o küçücük adımın üzerinden devam ederek.

Çünkü artık şunu anlamaya başlıyordum:

Yeni bir hayat, bir sabah uyandığında bütün sorunlarının ortadan kalkması değildi. Aynı sorunlarla uyandığın hâlde, bu kez kendin için farklı bir şey yapmayı seçmendi.

Ve ben, uzun zaman sonra ilk kez, kendime bir şans daha vermeye hazırdım

Let M. VAREN know what you thought about this chapter!

Further Recommendations

The Alpha's Exiled Mate (ON HOLD)

Catherineb83: Story good just would have liked her not to wear a mask

Read Now
Bear Shifter Secrets

tatianne Ingrid: Adorei cada capitulo! parabens

Read Now
Our third chance

Susanne: Cute story about 3rd chances. Loved it

Read Now
Welded Shut

user-za6B61FpQY: Even though there are serious topics addressed in this story, the relationship brewing is very sweet.

Read Now
Nothing Between Us

Elizabeth: It is engaging and entertaining.

Read Now
THE RIDGE

Kay Green: I read it in one sitting. So engaging. Loved it.

Read Now
Hit and Run

ZaraPearl: I truly love the story, very intersting and lovely.Sebastian is a great character and yoda ..., all of it , though I expected more at the endingi5 would've been great

Read Now
The Rewrite

MHReader: The story has a great plot and moves along nicely. There are a few grammatical errors but these do not detract from the flow of reading.

Read Now
The Contract Wife

waiy: I genuinely loved reading The Contract Wife! The storyline is engaging and keeps you interested, making you want to continue reading and discover what happens next.One of my favourite moments was when she discovered that she was pregnant in Chapter 23. Interestingly, I had already started suspecting...

Read Now