அவள் ஒரு அதிசயம் 💥

அத்தியாயம் 1: குழந்தை பிறக்கும் காட்சி முதல், குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த காவியா அவளை அன்புடன் அணைத்துக்கொள்ளும் காட்சி வரை.

அத்தியாயம் 2: “முதல் ஏமாற்றம்” என்ற இடத்திலிருந்து தொடங்கி, அத்தியாயத்தின் இறுதிவரை.

🌸 அவளுக்கான வானம்

அத்தியாயம் 1 – அவள் பிறந்தபோது... ❤️

“இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் முன்பே, இந்த உலகம் அவளைப் பற்றி ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டது... அவள் ஒரு பெண் என்பதற்காக!”

🏥 இரவு 11:45 மணி – மருத்துவமனை

நள்ளிரவை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

மருத்துவமனையின் பிரசவ அறைக்கு வெளியே, கையில் இருந்த கைபேசியை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அருண்.

அவனுடைய முகத்தில் பதற்றம் நிறைந்திருந்தது. அவ்வப்போது பிரசவ அறையின் கதவைப் பார்த்துவிட்டு, அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டான்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில் தன்னுடைய வாழ்க்கையே மாறப்போகிறது என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஆம்! அருண் அப்பாவாகப் போகிறான்.

அவனுடைய மனைவி காவியா பிரசவத்திற்காக உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

அருணின் அருகில் அவனுடைய அம்மா கமலாவும் அமர்ந்திருந்தாள்.

"என்னம்மா, இன்னும் குழந்தை பிறக்கலையா?" என்று கேட்டாள் கமலா.

"இல்லம்மா... டாக்டர் உள்ளேதான் இருக்காங்க."

"சரி, சரி. இந்த முறை நமக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறக்கணும். அதுதான் நம்ம குடும்பத்துக்கே பெருமை."

அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட அருண் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

அவனுடைய மனதிலும் அதே ஆசைதான் இருந்தது.

தனக்குப் பிறக்கப்போகும் குழந்தை ஓர் ஆண் குழந்தையாக இருக்க வேண்டும் என்று அவன் ஏற்கெனவே பலமுறை நினைத்திருந்தான்.

தன்னுடைய மகனைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டு நடப்பது, அவனுடன் விளையாடுவது, அவனைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வது என்று பல கனவுகளை அவன் மனதிற்குள் உருவாக்கியிருந்தான்.

ஆனால், அந்தக் கனவுகளுக்குள் ஒரு பெண் குழந்தைக்கு இடமிருந்ததா?

அவன் அதைப்பற்றி யோசித்ததே இல்லை.

"அருண்!"

அவனுடைய அம்மா மீண்டும் அழைத்தாள்.

"என்னம்மா?"

"உனக்கு ஆண் குழந்தைதானே வேணும்?"

அருண் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, "ஆமாம்மா..." என்றான்.

"அப்படித்தான் இருக்கணும். நம்ம குடும்பத்துக்கு ஒரு வாரிசு வேணாமா?"

அருண் பதில் சொல்லவில்லை.

அந்த நேரத்தில், பிரசவ அறையின் கதவு திறந்தது.

வெள்ளை நிற உடையில் இருந்த செவிலியர் ஒருவர் வெளியே வந்தார்.

அவரைப் பார்த்ததும் அருண் வேகமாக எழுந்து நின்றான்.

"சிஸ்டர்! என் மனைவி எப்படி இருக்காங்க? குழந்தை பிறந்துடுச்சா?"

செவிலியர் புன்னகைத்தார்.

"வாழ்த்துகள்! உங்களுக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்திருக்கிறது."

அருணின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி பரவியது.

"நிஜமாவா, சிஸ்டர்? எனக்குக் குழந்தை பிறந்துடுச்சா?"

"ஆமாம்."

அடுத்த நொடியே அவன் ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.

"ஆண் குழந்தையா, சிஸ்டர்?"

செவிலியரின் புன்னகை மாறவில்லை.

"இல்லைங்க... பெண் குழந்தை."

அவ்வளவுதான்.

அந்தச் சில வார்த்தைகள் அருணின் முகத்திலிருந்த மகிழ்ச்சியை அப்படியே நிறுத்திவிட்டன.

அவன் எதிர்பார்த்த பதில் கிடைக்கவில்லை.

"பெண் குழந்தையா?" என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

"ஆமாங்க. அழகான பெண் குழந்தை. அம்மாவும் குழந்தையும் நல்லா இருக்காங்க."

அருண் எதுவும் பேசவில்லை.

அவனுடைய அம்மா கமலா அதிர்ச்சியுடன் எழுந்து நின்றாள்.

"என்னது? பெண் குழந்தையா?"

செவிலியர் அவளைப் பார்த்தார்.

"ஆமாங்க, அம்மா."

"ஐயோ! நாங்கள் என்னவோ ஆண் குழந்தை பிறக்கும்னு நினைச்சோம்!"

அவளுடைய குரலில் மகிழ்ச்சியைவிட ஏமாற்றமே அதிகமாக இருந்தது.

"சரி, சரி... குழந்தையைப் பார்த்துக்கோங்க. அம்மாவுக்கு ஓய்வு தேவை," என்று கூறிவிட்டு செவிலியர் உள்ளே சென்றார்.

கமலா கோபத்துடன் இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

"எல்லாம் நம்ம தலையெழுத்து! ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்திருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருந்திருக்கும்!"

அருண் அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுக்குள் ஒரு சிறிய ஏமாற்றம் இருந்தது.

ஆனால், அந்தக் குழந்தை தன்னுடைய குழந்தைதானே என்ற எண்ணம் ஒரு கணம்கூட அவனுக்குள் தோன்றவில்லையா?

தோன்றியது.

ஆனால், அவன் ஆசைப்பட்ட ஆண் குழந்தை பிறக்கவில்லை என்ற ஏமாற்றம் அந்த எண்ணத்தை மறைத்துவிட்டது.

"அம்மா, விடும்மா. அடுத்த குழந்தை ஆண் குழந்தையா பிறக்கலாம்," என்றான் அருண்.

அந்த வார்த்தைகள் கமலாவுக்கு ஓரளவு ஆறுதலாக இருந்தன.

ஆனால், அந்தக் குழந்தைக்கு இந்த உலகத்தில் வருவதற்கே இன்னும் சில நிமிடங்கள்தான் ஆகியிருந்தன.

அதற்குள் அவளுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்த குழந்தையைப் பற்றிய பேச்சு தொடங்கிவிட்டது.

அவளுடைய இருப்பு மட்டும் போதுமானதாக இருக்கவில்லை.

அவள் ஒரு பெண் என்பதே அவளுடைய முதல் குறையாகிவிட்டது.

🌷 பிரசவ அறைக்குள்...

காவியா களைப்புடன் படுத்திருந்தாள்.

அவளுடைய அருகில் ஒரு சிறிய தொட்டிலில், சிவந்த கன்னங்களுடன் ஒரு குழந்தை உறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அந்தக் குழந்தையின் சின்னஞ்சிறிய விரல்கள் மெதுவாக அசைந்தன.

அதன் முகத்தைப் பார்த்த காவியாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அவை வலியினால் வந்த கண்ணீர் அல்ல.

தன்னுடைய குழந்தையை முதன்முதலாகப் பார்க்கும் மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர்.

"என் குழந்தை..." என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

செவிலியர் குழந்தையை அவளுக்கு அருகில் கொண்டுவந்தார்.

காவியா தன்னுடைய நடுங்கும் விரல்களால் குழந்தையின் கன்னத்தை வருடினாள்.

"எவ்வளவு அழகா இருக்கா!"

அவள் குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

"நீ என்னோட பொண்ணு. உனக்கு நான் இருக்கேன், அம்மா."

அந்தச் சிறிய குழந்தை தன்னுடைய அம்மாவின் குரலைக் கேட்டதுபோல மெதுவாக அசைந்தது.

காவியா சிரித்தாள்.

"உனக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம்?"

சில நொடிகள் யோசித்தாள்.

பிறகு, அவளுடைய முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை மலர்ந்தது.

"குழலி..."

அவள் அந்தப் பெயரை மெதுவாக உச்சரித்தாள்.

"குழலி... என் குழலி."

அந்தப் பெயரில் அவளுடைய அன்பு முழுவதும் இருந்தது.

அவள் குழந்தையைத் தன்னுடைய மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள்.

"நீ எவ்வளவு பெரியவளா வளர்ந்தாலும், என்ன நடந்தாலும், உன்னுடைய அம்மா உனக்காக இருப்பேன்."

குழலி அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய எதிர்காலம் எப்படி இருக்கப்போகிறது என்று காவியாவுக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால், தன்னால் முடிந்தவரை மகளுக்கு அன்பைக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற உறுதி மட்டும் அவளுக்குள் இருந்தது.

அந்த நேரத்தில், காவியாவின் கண்கள் கதவை நோக்கித் திரும்பின.

தன்னுடைய கணவன் வந்து குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு, "நம்ம பொண்ணு ரொம்ப அழகா இருக்கா!" என்று சொல்வான் என்று எதிர்பார்த்தாள்.

அவள் காத்திருந்தாள்.

ஒரு நிமிடம்...

ஐந்து நிமிடங்கள்...

பத்து நிமிடங்கள்...

ஆனால், அருண் வரவில்லை.

தன் மகளின் வருகைக்காகக் காத்திருந்த அம்மா, இப்போது தன் மகளை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் அப்பாவுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

முதல் ஏமாற்றம் 💔

💔 மருத்துவமனை அறைக்குள்...

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அருண் பிரசவ அறைக்குள் வந்தான்.

அவனைப் பார்த்ததும் காவியா மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தாள்.

"அருண்!"

"ம்..."

"நம்ம குழந்தையைப் பார்த்தியா?"

அவன் குழந்தையை ஒருமுறை பார்த்தான்.

தொட்டிலில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சின்னஞ்சிறிய உயிர் அவனுடைய மகள்தான்.

அவனுடைய ரத்தம்.

அவனுடைய குடும்பம்.

அவனுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

ஆனால், அவன் முகத்தில் எதிர்பார்த்த மகிழ்ச்சி இல்லை.

"பார்த்தேன்."

"எப்படி இருக்கா? அழகா இருக்காள்ல?"

அவன் பதில் சொல்லாமல் தலையசைத்தான்.

காவியாவின் புன்னகை மெதுவாக மறைந்தது.

"என்னாச்சு, அருண்? உனக்குப் பிடிக்கலையா?"

"அப்படியெல்லாம் இல்லை."

"அப்புறம் ஏன் இப்படி இருக்க?"

அவன் பெருமூச்சுவிட்டான்.

"நான் ஆண் குழந்தை பிறக்கும்னு எதிர்பார்த்தேன், காவியா."

அந்த வார்த்தைகள் காவியாவின் மனதை வலிக்கச் செய்தன.

"ஆனா, அருண்... இது நம்ம குழந்தை."

"எனக்குத் தெரியாதா?"

"அப்புறம் ஏன் இப்படி பேசுற?"

அவன் அமைதியாக இருந்தான்.

காவியா தன்னுடைய குழந்தையை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள்.

"அவள் நம்மள என்ன கேட்டா, அருண்? இந்த உலகத்துக்கு வரணும்னு அவளே முடிவு செய்தாளா? அவள் பெண்ணாகப் பிறந்தது அவளோட தப்பா?"

அருண் அவளைப் பார்த்தான்.

அவனிடம் பதில் இல்லை.

"நான் அவளைப் பெத்தெடுத்திருக்கேன், அருண். அவளுக்காக எவ்வளவு வலி பட்டிருக்கேன்னு உனக்குத் தெரியாது. ஆனால், அவளைப் பார்த்ததும் எனக்குக் கிடைத்த சந்தோஷத்தைவிட, அவள் பெண்ணாகப் பிறந்துவிட்டாளேன்னு உனக்கு ஏமாற்றம் வந்திருக்கே."

காவியாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

"எனக்கு ஒரு விஷயம்தான் வேணும். அவள் பெண்ணாகப் பிறந்ததற்காக ஒருநாளும் அவளை வெறுக்காதே."

அருண் எதுவும் பேசவில்லை.

அவன் அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

காவியா தன்னுடைய குழந்தையைப் பார்த்தாள்.

"உனக்காக நான் இருக்கேன், குழலி. உன்னை யாரும் விரும்பவில்லை என்றாலும், நான் உன்னை விரும்புவேன்."

அவள் குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

"ஒருநாள் நீ வளர்ந்து பெரியவளாகும்போது, உன்னுடைய மதிப்பு என்னன்னு இந்த உலகத்துக்கே புரிய வைப்பேன்."

அந்தச் சிறிய குழந்தை தன்னுடைய அம்மாவின் மார்பில் அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

தன்னுடைய பிறப்பே சிலருக்கு ஏமாற்றமாக மாறியிருப்பதை அறியாமல்...

🌑 மருத்துவமனைக்கு வெளியே...

அருண் மீண்டும் தன்னுடைய அம்மாவுக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

"என்னடா? குழந்தையைப் பார்த்தியா?" என்று கேட்டாள் கமலா.

"பார்த்தேன்."

"எப்படி இருக்கா?"

"நல்லா இருக்கா."

கமலா முகத்தைச் சுளித்தாள்.

"சரி, அடுத்த குழந்தையாவது ஆண் குழந்தையா பிறக்கணும். அதுக்காக இப்பவே வேண்டிக்கோ."

அருண் எதுவும் பேசவில்லை.

அந்த நேரத்தில், பிரசவ அறையிலிருந்து ஒரு குழந்தையின் அழுகைச் சத்தம் கேட்டது.

அது குழலியின் முதல் அழுகை.

அவளுடைய வாழ்க்கையின் முதல் சத்தம்.

ஆனால், அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியடைய வேண்டியவர்கள், அவள் பெண்ணாகப் பிறந்துவிட்டாள் என்பதற்காக ஏமாற்றமடைந்திருந்தார்கள்.

அவள் பிறந்துவிட்டாள்.

ஆனால், அவளுக்கான அன்பு இன்னும் முழுமையாகப் பிறக்கவில்லை.

அவளுடைய வாழ்க்கையின் முதல் நாளிலேயே, அவள் ஒரு கேள்வியாக மாறிவிட்டாள்.

ஒரு பெண் குழந்தையாகப் பிறப்பது ஏன் சிலருக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கிறது?

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடித்தான் குழலியின் வாழ்க்கைப் பயணம் தொடங்கப்போகிறது.

சில கதைகள் பிறக்கும்போதே தொடங்குவதில்லை. ஒரு குழந்தையின் பிறப்பை இந்த உலகம் எப்படி ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பதிலிருந்தே தொடங்குகின்றன. ❤️