Kabanata 1: Bisperas at Balita
Tirik na tirik ang init ng hapon sa aming probinsya habang maingay at abala ang buong kabahayan namin sa paghahanda para sa Noche Buena ngayong Disyembre 24. Nakatambak sa sementadong mesa ng aming maliit na kusina ang mga plastic bag ng bawang, sibuyas, kamatis, at iba pang rekado para sa gagamiting menudo at spaghetti mamayang gabi. Habang marahan kong hinihiwa ang mga rekado sa ibabaw ng kahoy na sangkalan, paminsan-minsan kong ibinababa ang aking tingin sa cellphone kong nakasandal sa garapon ng asin. Ka-party ko sa isang online game ang aking mga pinsan, kaya kailangang mabilis at pino ang galaw ng mga daliri ko sa screen bago pa man matuyo ang mga binalatan kong sangkap. Masikip at may kabigatan ang hangin sa ibaba ng bahay, lalo na’t naghahalo ang amoy ng nangingibabaw na gisa sa kalan at ang mainit na singaw ng panahon.
Ilang beses din akong sumusulyap sa labas ng aming mababang bakod kung saan bukas na bukas ang pinto ng aming maliit na garahe. Naglalakad sa kalsada ang ilang kapitbahay naming kalalakihan na nakahubad-baro habang nagbubuhat ng mga monoblock na upuan at plastic na mesa para sa kani-kanilang gaganaping inuman. “Shit ang sarap,” ang aking nawika habang nagsisimula nang mamuo ang aking maiinit na pantasya sa mga macho naming kapitbahay na tumutulong para sa handaan na gaganapin mamayang gabi.
Hapon pa lang ay ramdam na ang ingay ng mga speaker at sigawan ng kalsada, pero sa akin, may ibang bagay na tuluyang humuhuli sa aking pansin. Palihim kong sinusundan ng tingin ang matitigas na balikat, ang paggalaw ng muscular na likod, at ang pawisang dibdib ng mga lalaki sa aming lugar. At oo, marami na rin naman akong naging crush na lalaki, lalo na ang mga macho naming kapitbahay. Hindi ko alam kung bakit, ngunit may kakaibang epekto talaga sa akin kapag lalaking-lalaki at barako ang nakikita ko. Nanghihina ang tuhod ko at may isang maliit na bagay ang unti-unting tumatayo kapag ganitong eksena ang nadadatnan ko tuwing nalilihis ang tingin ko sa labas ng aming bahay.
Isa akong tagong bading, isang lihim na pilit kong ikinukulong at itinatago dahil sa matinding takot na hindi ako matanggap ng aking simpleng pamilya at ng lipunan. Minsan din kasi ay hindi ko rin mawari kung ano ba ang dapat kong gawin kapag ginawa ko na yung sinasabi nilang “coming out” o pag-labas sa kloseta. Ay bahala na, pakiramdam ko ay masyado pa akong bata para isipin ang mga bagay na gaya niyan.
“Jani, pakibilisan mo nga diyan sa bawang at nang maihulog na rito sa kawali,” tawag sa akin ni Nanay habang may hawak na malaking sandok sa tapat ng nagmamantikang kalan. Paanong hindi babagal ang aking atensyon eh nahahati ito sa tatlo; sa paghihiwa ng sangkap, paglalaro ng online game, at pagmamasid sa mga macho sa labas ng bahay.
“Opo, Nay, malapit na po ito,” sagot ko habang mabilis na inililipat ang mga nahiwang bawang sa isang maliit na platito. Mamaya na muna ’yang mga sagabal, baka mabatukan na ako ni Nanay dahil hindi ko magawa nang maayos ang utos niya.
“Dalian mo, nak, para makapag-ayos ka rin sa itaas bago dumating ang mga tito mo,” dugtong pa ni Nanay habang pinalalakas ang apoy sa gasul.
“Opo, isusunod ko na rin po ’tong sibuyas para mabilis,” mabilis kong dagdag habang pinupunasan ang bahagyang pumatak na pawis sa aking noo. Ang init naman kasi nang panahon ngayon. Pasko na pero hindi ko man lang maramdaman ang lamig nang kapaskuhan, dagdag mo pa ang mga topless na lalaking nakikita ko, edi parang nasa impyerno na talaga ako dahil sa sobrang init.
Sa totoo lang, maingat ako sa bawat kilos, salita, at galaw ko rito sa bahay para walang sinuman ang makahalata sa tunay kong oryentasyon. Ang mga pagnanasa sa mga machong kapitbahay ay mananatiling lihim muna hanggat hindi ko pa tuluyang naiintindihan ang mga konseptong kagaya nito.
Masunurin akong anak, tahimik, at madalas na nakatutok lang sa aking pag-aaral. Walang nakakaalam kung gaano katindi ang pagnanasa na itinatago ko sa ilalim ng aking simpleng maikling gupit na undercut at singkit na mga mata. Walang nag-aakala na ang tinatawag nilang “baby boy” ay nagbibinata na at lalaki din ang hanap. Mahirap, oo, lalo na sa edad ko kung saan ang pakikipag relasyon at pag-eexplore ay isa sa mga bagay na dapat ay ginagawa ko na.
Katunayan, kapag nag-iisa ako sa aking maliit na kuwarto sa ikalawang palapag, madalas kong naiisip kung kailan ko kaya mararanasan ang humawak at maangkin ng isang tunay at matipunong lalaki. Kung iisipin ay masyado pa naman kasi akong bata para gawin ang mga bagay na iyon, pero nakakainggit din kaya ang mga kaklase na sa edad namin ay nakakagawa na nang mga bagay na tinatawag nating “bawal”. Pero kahit buo na ang aking kuryosidad na maranasan ang isang hawak nang tunay na lalaki na mas matanda sa akin ay agad ko ring itinutulak ang mga pantasyang iyon pabalik sa dilim dahil ayaw kong magkaroon ng lamat ang magandang tingin ng pamilya ko sa akin.
Biglang pumasok si Tatay Bing mula sa garahe na may bitbit na isang kahon ng malamig na bote ng beer para sa aming salo-salo mamayang hatinggabi. At bago niyo sabihin sa akin na bawal ako uminon, bawal naman talaga, pero gusto ko pa rin makisama mamaya lalo na’t kasama sa inuman ang ilang macho naming kapitbahay. Baka mag softdrinks na lang ako mamaya habang tumutulong sa pagtatagay o pag-aayos basta ba makakita lang ako nang machong lalaki sa malapitan.
Inilagay ni Tatay Bing sa gilid ng lumang refrigerator ang kahon bago kumuha ng isang basong malamig na tubig sa dispenser para inumin. Matapos ang ilang mabilis na lagok, ibinaba niya ang baso at tumingin sa akin habang may gumagapang na pilyong ngiti sa kanyang mga labi. Si Tatay ay pumapasada ng jeep, kaya sanay siya sa magaspang at direktang pakikipag-usap, pero palagi siyang may matalas na pakiramdam sa mga nangyayari sa paligid ng aming tahanan.
“Jani, mag-ayos ka ng sarili mo mamaya at magsuot ka naman nang disente. Huwag ka mag pangbahay mamaya, matuto ka ng mag-ayos nang sarili mo, lalo na at binata ka na. Pasko pa naman kaya dapat mukha kang presentable,” panimula ni Tatay Bing habang pinupunasan ng kanyang braso ang basang bibig. Isa din talaga si Tatay Bing sa mga machong lalaki nang aming komunidad, pero kahit ganoon ay hindi ko naman magawang mapagnasaan siya lalo na at siya ang Tatay ko.
“Bakit po, Tay? Gusto ko sana na komportable lang ang suot. May darating po bang ibang bisita bukod sa mga tito at pinsan ko? Kasi kung pamilya lang din naman ang mga kasama bakit pa ako mag-aayos,” tanong ko habang pinupunasan ang aking mga kamay sa nakasabit na basahan.
“Uuwi ang Ninong Alfred mo galing sa barko. Tumawag siya sa akin kanina at sinabing papunta na rito galing sa pier sa Maynila,” mabilis ngunit may malalim na kahulugang sagot ni Tatay. “Naalala mo pa ba si Ninong mo? Paborito kang inaanak nun lalo na nung bata ka pa.”
Bahagya akong natigilan sa pangalang iyon habang pilit kong inaalala sa aking isip kung sino nga ba si Ninong Alfred sa aking buhay. Sa natatandaan ko, bata pa ako noong huli ko siyang nakita bago siya sumampa sa mga international cargo ship bilang isang Chief Engineer. Ilang taon na siyang hindi nakakauwi sa bansa dahil sa tuloy-tuloy na kontrata sa barko, kaya halos wala na akong malinaw na imahe ng kanyang mukha sa aking alaala. Ang tanging alam ko lang ay magkababata sila ni Tatay Bing at matalik silang magkaibigan simula pa noong mga binata pa sila at wala pang sariling pamilya.
“Si Ninong Alfred po? ’Yung seaman ninyong kaibigan? Tagal din niyang hindi nagparamdaman, wala nga akong aginaldo lagi dun,” siguradong tanong ko habang inaayos ang pagkakalagay ng mga plato sa kainan. Kahit naman hindi nagbibigay nang regalo si Ninong ay ayos lang naman sa akin, gusto ko lang din talagang banggitin iyon bilang biro kay Tatay saka para kausapin niya si Ninong na bayaran na ang mga utang niyang aginaldo sa akin.
“Sino pa ba? Oo matagal na ngang walang paramdam sa ’yo ’yon simula nang makaapak sa barko,” tumawa nang bahagya si Tatay Bing habang dahan-dahang lumalapit sa aking kinaroroonan. “Medyo mahirap din kasing macontact yung Ninong mo na ’yun dahil laging walang signal sa barko.”
“Naku, Tay. Hindi ko na nga po masyadong naaalala ang mukha ni Ninong,” pakumbaba kong sagot habang nakayuko at iniiwas ang aking mga mata.
“Kaya nga tungkulin pa naman ng ninong ang magbigay sa inaanak,” hirit naman ni Nanay mula sa tapat ng kalan habang naghahalo ng sabaw.
Lumapit pa nang kaunti si Tatay Bing at inakbayan ako nang mahigpit habang itinuturo ang pintuan patungong garahe. May kakaibang tonong naiiwan sa kanyang boses na tila may lihim siyang gustong ipahiwatig sa akin ngunit ayaw niyang deretsuhin.
“Huwag kang mag-alala, malaki at matindi ang naipon niyon para sa ’yo,” pabulong na sabi ni Tatay Bing habang pilyong kumikindat sa akin. “May napakaespesyal na regalo ’yun sa ’yo ngayong gabi siguradong makakabawi ’yun sa ilang taon niyang nawala.”
“Pera po ba o mga gamit galing abroad ang dala niya, Tay?” usisa ko habang direktang nakatingin sa kanyang mga mata.
“Basta, malalaman mo rin mamaya kapag nakarating na siya rito sa bahay. Siguraduhin mo lang na magiging mabuti kang tagapaglingkod sa kanya sa inuman para matuwa siya sa iyo,” huling hirit ni Tatay bago siya tumawa at umalis patungong sala.
“Opo, Tay. Balak ko naman po talaga na tumulong sa tagay niyo mamaya,” sagot ko na lang habang nakatayo sa tabi ng mesa.
Naiwan akong nakatayo sa tabi ng mesang kainan habang naiiwan at nagpauulit-ulit sa aking isip ang mga salitang binitiwan ni Tatay Bing. Ano kaya ang ibig sabihin ng naipong regalo na paulit-ulit niyang binabanggit habang kumikindat sa akin? Baka nga malaking halaga ng pera ang ibibigay ng aking ninong para makabili na rin ako nang skins sa online game ko, o kaya naman ay mga mamahaling gamit mula sa ibang bansa. Ngunit hindi ko maipagkaila sa aking sarili na may kakaibang kaba at matinding kyuryosidad na dahan-dahang lumalabas sa aking dibdib sa tuwing naiisip ko ang pagdating ng taong iyon.
Habang nagpapatuloy ang abalang paghahanda ng aming pamilya para sa Noche Buena, dahan-dahan kong pinalitan ang aking suot na pambahay ng isang malinis na t-shirt at maikling shorts. Bumalik ako sa pagtulong sa kusina habang ang aking isip ay patuloy na lumilipad patungo sa kung ano nga ba ang magiging hitsura ng aking ninong pagkatapos ng napakaraming taon. Naramdaman ko ang dahan-dahang pag-init ng aking mga pisngi at ang mas mabilis na pagtibok ng aking puso sa loob ng aking dibdib. Kahit anong pigil ko sa aking sarili, hindi ko maiwasang mag-isip kung ano nga ba ang tunay na magiging takbo ng aming Bisperas ng Pasko ngayong gabi.
Thank you for reading the preview sample! 💘Want to read the full version or unlock complete access to the rest of the book?
👉 DM on tg: peaceandlove_cupid to continue reading! 👼✨










