நைட்ராக்ஸ்

நைட்ராக்ஸ் — மர்மத்தின் தொடக்கம்

தமிழ்நாட்டில் ஒரு பெரிய பொதுப் பொருட்காட்சி களைகட்டியிருந்தது. ராட்டினங்கள் வானத்தைத் தொட்டன. விளையாட்டு அரங்குகள், உணவுக் கடைகள், வண்ண விளக்குகள் என எங்கும் மக்களின் சிரிப்பும் பேச்சும் நிறைந்திருந்தன. குடும்பங்கள் மகிழ்ச்சியாகச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த நேரத்தில், திடீரெனத் துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டது.

சடசடவெனத் தொடர்ந்து கேட்ட சத்தம் சில நொடிகளில் அந்த மகிழ்ச்சியைப் பயங்கரமாக மாற்றியது. மக்கள் தப்பிக்க ஓடினர். சிலர் தங்கள் குடும்பத்தினரைத் தேடி அலறினர். அந்தத் தாக்குதலில் 682 பேர் உயிரிழந்தனர். பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த காவலர்களும் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலியாகி கிடந்தனர். சம்பவ இடத்துக்கு விரைந்த ஆம்புலன்ஸ்கள் பலியானவர்களின் உடல்களைத் தொடர்ந்து எடுத்துச் சென்றன.

துப்பாக்கிச் சூடு நடந்த செய்தி கிடைத்ததும், மாவட்டக் காவல் கண்காணிப்பாளர் எஸ்.பி. தீரன் சம்பவ இடத்துக்கு விரைந்து வந்தார். அங்கு நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் உயிரிழந்து கிடப்பதையும், சுற்றிலும் நிலவிய கோரமான சூழலையும் பார்த்து அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். என்ன நடந்தது, தாக்குதல் எப்படித் தொடங்கியது என்பதை அறிய அங்கிருந்த சிசிடிவி கேமராக்களின் பதிவுகளை ஆராய்ந்தார். பதிவுகளைப் பார்த்தபோது, துப்பாக்கிச் சூடு உயரமான கோபுரத்தின் மேலிருந்து வந்தது போலத் தெரிந்தது. கோபுரத்தின் மேலே ஒரு உருவம் துப்பாக்கியை எடுத்துச் சுடுவது போலப் பதிவாகியிருந்தது. ஆனால் அந்த உருவத்தின் தோற்றம் தெளிவாகப் பதிவாகவில்லை; முகத்தையோ அடையாளம் காணக்கூடிய விவரங்களையோ தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. இதைப் பார்த்த தீரன் குழப்பமடைந்தார்.

“682 பேரைக் கொல்ல வேண்டுமென்றால், பலர் சேர்ந்து நிறைய துப்பாக்கிகளுடன் தாக்குதல் நடத்தியிருக்க வேண்டும். குறைந்தது பத்து அல்லது இருபது பேர் ஏகே ரகத் துப்பாக்கிகளை எடுத்துக்கொண்டு சுட்டிருந்தால்தான் இவ்வளவு பெரிய உயிரிழப்பு நிகழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால் சிசிடிவியில் கோபுரத்தின் மேலே ஒரு உருவம் சுடுவது போல மட்டுமே தெரிகிறது; அந்த உருவம் யார் என்று அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்குப் பதிவு தெளிவில்லையே! அப்படியானால், ஒரே நபரால் எப்படி இத்தனை பேரைக் கொல்ல முடிந்தது? அவர் பயன்படுத்திய ஆயுதம் என்ன?” என்று தீரன் அதிர்ச்சியுடன் யோசித்தார். பின்னர் அங்கிருந்த காவலர்களையும் தடயவியல் குழுவினரையும் அணுகி, ஏதாவது தடயம் கிடைத்ததா என்று கேட்டார். அவர்கள் இதுவரை பார்த்திராத வகையில் வித்தியாசமான ஒரு தோட்டாவைக் காட்டி, “சார், இந்த மாதிரியான தோட்டாவை நாங்கள் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை” என்றனர். தீரன் அந்தத் தோட்டாவை வாங்கிப் பார்த்தார். அதன் புகைப்படத்தைத் தனது கைப்பேசியில் எடுத்தார். பிறகு கூகுளில் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பயன்படுத்தித் தேடினார். ஆனால் எந்தப் பொருத்தமான தகவலும் கிடைக்கவில்லை; “இந்தப் புகைப்படத்துடன் பொருந்தும் முடிவுகள் இல்லை” என்ற பதிலே வந்தது. அந்தத் தோட்டா என்ன வகையைச் சேர்ந்தது என்பதைக் கூகுளாலும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அதன்பின், ஆயுதங்களைப் பற்றி அறிந்த தனது ராணுவ நண்பருக்கும் மற்ற பழக்கமான நிபுணர்களுக்கும் தோட்டாவின் புகைப்படத்தை அனுப்பி விசாரித்தார். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அந்தத் தோட்டாவை இதுவரை பார்த்ததில்லை என்றும், இந்தியாவில் பயன்படுத்தப்படும் அல்லது தங்களுக்குத் தெரிந்த வழக்கமான தோட்டாக்களில் இது இல்லை என்றும் தெரிவித்தனர். இதைக் கேட்ட தீரன் மேலும் அதிர்ச்சியடைந்தார். 682 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் பயன்படுத்தப்பட்ட தோட்டா இந்தியாவில் அறியப்பட்ட வகையைச் சேர்ந்ததல்ல. அப்படியானால் இந்தத் தாக்குதலை நடத்தியது யார்? இவ்வளவு பேரை எப்படிக் கொன்றார்கள்? என்ற கேள்விகள் அவரைத் துரத்தத் தொடங்கின. தடயவியல் நிபுணர்கள் சேகரித்த தோட்டாக்களும் வழக்கமான துப்பாக்கிக் குண்டுகளைப் போல இல்லை என்பது உறுதியானது. தீரன் விஞ்ஞானிகளுடனும் மூத்த தடயவியல் நிபுணருடனும் ஆலோசித்தார். இருந்தாலும், அந்தத் தோட்டாவின் தன்மை குறித்து அவர்களுக்கு எந்தத் தெளிவான பதிலும் கிடைக்கவில்லை.

தீரன் அந்தத் தோட்டாவைப் பற்றிய விசாரணையைத் தொடர்ந்து பல இடங்களுக்குச் சென்றார். தடயவியல் நிபுணர்கள், காவல்துறை அதிகாரிகள், ஆயுதங்களைப் பற்றித் தெரிந்தவர்கள் எனப் பலரிடம் விசாரித்தும், அந்தத் தோட்டாவின் அடையாளம் என்ன, அது எங்கு தயாரிக்கப்பட்டது என்பதற்கான எந்தத் தெளிவான தகவலும் கிடைக்கவில்லை. பின்னர் இந்த வழக்கு சிபிஐயிடம் மாற்றப்பட்டது. சிபிஐ அதிகாரிகள் அர்ஜுன் வர்மா மற்றும் கரண் பிரதாப் ஆகியோர் தீரனுடன் சேர்ந்து இந்த வழக்கை விசாரிக்கத் தொடங்கினர். மூவரும் பல கோணங்களில் விசாரித்தும், எங்கு தேடியும் உறுதியான தடயம் கிடைக்கவில்லை. நாட்கள் கடந்தும் அந்தத் தோட்டா எங்கிருந்து வந்தது, அதை யார் பயன்படுத்தினார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

இதற்கிடையில், உண்மையான குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிக்க முடியாததால் மக்களிடமிருந்தும் ஊடகங்களிடமிருந்தும் இந்திய அரசாங்கத்துக்கு அழுத்தம் அதிகரித்தது. தாக்குதலை நடத்தியவர்களை இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்று ஊடகங்கள் தொடர்ந்து கேள்வி எழுப்பின. மக்களைச் சமாதானப்படுத்தவும் ஊடகங்களின் அழுத்தத்தைத் தணிக்கவும் இந்திய அரசாங்கமே பத்து பேர் கொண்ட ஒரு போலியான குழுவை உருவாக்கியது. அந்தக் குழுவினர், “இந்தத் துப்பாக்கிச் சூட்டை நடத்தியது எங்கள் அமைப்புதான்,” என்று பொறுப்பேற்றுக்கொண்டு சரணடைந்தனர். இதைத் தொடர்ந்து, குற்றவாளிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டார்கள் என்று நம்பிய மக்கள் அமைதியடைந்தனர்; ஊடகங்களின் கேள்விகளும் தணிந்தன.

எங்கு தேடியும் உண்மையான குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல், தீரன் மிகுந்த குழப்பத்துடன் தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினான். வீட்டிற்கு வந்தபோது, அவனுடைய மனைவி சித்ரா அவனை வரவேற்றாள். “நம்ம பையன் துருவ் எங்கே?” என்று தீரன் கேட்டான். அதற்கு சித்ரா, “எப்பப் பார்த்தாலும் அறைக்குள்ளே உட்கார்ந்து கைப்பேசியில் கேம் விளையாடிக்கிட்டே இருக்கான். அவன் அறைக்குள்ளே போய்ப் பாருங்க,” என்றாள்.

தீரன் மகன் துருவின் அறைக்குச் சென்றான். அவனை அன்பாகக் கொஞ்சிவிட்டு, அவன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த கேமைப் பார்த்தான். திரையில் வித்தியாசமான உருவங்கள் துப்பாக்கிகளை ஏந்தி மக்களை வேகமாகச் சுட்டுக்கொண்டிருந்தன. “இது என்ன கேம்?” என்று தீரன் கேட்டான். “இது ஏலியன் கேம்பா! ஏலியன்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் நடக்கிற போர். இதில் இருக்கிற ஏலியன்கள் ரொம்ப வித்தியாசமாக இருப்பாங்க,” என்று துருவ் விளக்கினான்.

திரையில் இருந்த ஏலியன்களின் உருவங்களையும், அவை பயன்படுத்திய ஆயுதங்களையும் தீரன் உன்னிப்பாகக் கவனித்தான். அவற்றின் தோற்றம் அவன் விசாரித்துக்கொண்டிருந்த மர்மத் தோட்டாவையும் தாக்குதலையும் நினைவூட்டியது. இந்த விளையாட்டை உருவாக்கியவர் யார், இத்தகைய வித்தியாசமான ஏலியன் உருவங்களையும் ஆயுதங்களையும் எந்த அடிப்படையில் வடிவமைத்தார் என்ற சந்தேகம் தீரனுக்கு எழுந்தது. அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேட முடிவு செய்தான்.

தீரன் முதலில் அந்தக் கேமை உருவாக்கிய நிறுவனத்தின் அலுவலகத்துக்குச் சென்றான். அங்கிருந்தவர்களிடம் கேமை உருவாக்கியவர் யார் என்று விசாரித்தபோது, “சார், இந்தக் கேமை உருவாக்கியது திருவாசன் என்ற இளைஞர்தான். அவருடைய முகவரியைத் தருகிறோம்,” என்று கூறி அவருடைய முகவரியைக் கொடுத்தனர். அந்த முகவரியைப் பெற்றுக்கொண்ட தீரன், திருவாசனைச் சந்திக்கச் சென்றான். அவனைச் சந்தித்ததும், “இந்தக் கேமை எப்படி உருவாக்கினீர்கள்? என்ன யோசனையில் இதை வடிவமைத்தீர்கள்? இதில் வரும் ஏலியன்களின் உருவங்களையும் துப்பாக்கிகளையும் எங்கிருந்து எடுத்தீர்கள்?” என்று கேட்டான். திருவாசன் விளக்கத் தொடங்கினான்: “சார், அமெரிக்காவில் ஏரியா 51 என்று அழைக்கப்படும் ரகசிய இடத்தைப் பற்றிய தகவல்களையும் படங்களையும் பார்த்திருக்கிறேன். அங்கே ஏலியன்கள் இருப்பதாகவும், அவர்களுடன் தொடர்புடைய பொருட்களையும் ஆயுதங்களையும் அமெரிக்கா ரகசியமாக வைத்திருப்பதாகவும் பல தகவல்கள் சொல்லப்படுகின்றன. அந்தப் பதிவுகளில் கிடைத்த உருவங்களையும் தகவல்களையும் அடிப்படையாக வைத்துத்தான் என் கேமில் ஏலியன்களையும் அவற்றின் ஆயுதங்களையும் வடிவமைத்தேன்.”

ஏரியா 51 என்ற பெயரைக் கேட்டதும் தீரனுக்கு புதிய சந்தேகம் எழுந்தது. அவன் தேடிக்கொண்டிருந்த மர்மத் தோட்டாவுக்கும் அந்த இடத்தில் பாதுகாக்கப்படுவதாகக் கூறப்படும் ஏலியன் ஆயுதங்களுக்கும் தொடர்பு இருக்குமா என்று யோசித்தான். ஏரியா 51-ல் ஏதாவது தடயம் கிடைக்கலாம் என்று தோன்றினாலும், அந்த ரகசிய இடத்தை நேரடியாகத் தொடர்புகொள்வது எளிதான காரியமல்ல என்பதை உணர்ந்தான்.

இந்திய மத்திய அரசின் முதன்மை அறிவியல் ஆலோசகராகப் பணியாற்றி வந்தவர் பேராசிரியர் மாறன். அறிவியல் மற்றும் தேசியப் பாதுகாப்பு தொடர்பான சிக்கலான விவகாரங்களில் அமைச்சர்களுக்கும் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளுக்கும் ஆலோசனை வழங்கும் முக்கியப் பொறுப்பு அவருக்கு இருந்தது. ஏரியா 51 போன்ற மிக ரகசியமான இடத்தை அணுகுவதற்கான வழிமுறைகள் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம் என்று தீரன் நினைத்தான்.

தீரன், சிபிஐ அதிகாரிகள் அர்ஜுன் வர்மா மற்றும் கரண் பிரதாப் ஆகியோருடன் சேர்ந்து பேராசிரியர் மாறனைச் சந்தித்தான். ஏரியா 51-ஐத் தொடர்புகொண்டு, மர்மத் தோட்டாவைப் பற்றிய தகவல்களைப் பெற உதவுமாறு தீரன் கேட்டுக்கொண்டான்.

மாறன் அவர்களிடம், “இந்த வழக்கு ஏற்கெனவே மூடப்பட்டுவிட்டது. இப்போது மக்கள் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிவிட்டார்கள். உண்மையில், மக்களின் கோபத்தை அடக்குவதற்காக அரசாங்கமே பத்து பேர் கொண்ட ஒரு போலியான குழுவை உருவாக்கி, அவர்கள்தான் தாக்குதலை நடத்தியதாகக் காட்டி சரணடையச் செய்தது. அதற்குப் பிறகு மக்கள் அமைதியாகிவிட்டார்கள். இனி இந்த வழக்கை மீண்டும் கிளறாதீர்கள். உங்கள் வேலையைப் பாருங்கள்,” என்று கூறினார்.

தீரன் அதற்கு, “சார், இது ஒரு சாதாரண வழக்கு இல்லை. இதேபோல் இன்னொரு தாக்குதல் நடப்பதற்கு முன்பே உண்மையான குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அந்தத் தோட்டாவைப் பற்றிய ஒரு தடயம்கூட எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. ஏரியா 51-ஐத் தொடர்புகொள்ள நீங்கள் உதவினால், அங்கிருந்து ஏதாவது தகவல் கிடைக்கலாம்,” என்று வலியுறுத்தினான்.

ஆனால் மாறன் மறுத்துவிட்டார். “அமெரிக்காவில் இருக்கும் ஏரியா 51-ஐத் தொடர்புகொள்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. அது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லாத அளவுக்கு ரகசியமான இடம். இந்த வழக்கை மீண்டும் திறக்க முயற்சி செய்யாதீர்கள்,” என்று உறுதியாகச் சொன்னார். தீரனும் அர்ஜுன் வர்மாவும் கரண் பிரதாப்பும் பலமுறை எடுத்துச் சொல்லியும் மாறன் மனம் மாறவில்லை. உதவி கிடைக்காத ஏமாற்றத்துடன் மூவரும் அங்கிருந்து வெளியேறினர்.

மாறனின் மறுப்பு காரணமாக விசாரணை அடுத்த கட்டத்துக்குச் செல்ல முடியாமல் தடைபட்டது. உண்மையான குற்றவாளி இன்னும் பிடிபடாத நிலையில், அவர்கள் அடுத்த தாக்குதலைத் தடுக்க முடியுமா என்ற அச்சம் தீரனை வாட்டியது.

முதல் தாக்குதலின் மர்மம் விலகுவதற்குள், மெரினா கடற்கரையில் இரண்டாவது தாக்குதல் நிகழ்ந்தது. அந்தத் தாக்குதலில் 432 அப்பாவி மக்களும் குழந்தைகளும் கொல்லப்பட்டனர். சம்பவ இடத்தில் கிடைத்த தடயங்களை ஆராய்ந்த எஸ்.பி. தீரன், சிபிஐ அதிகாரிகள் அர்ஜுன் வர்மா மற்றும் கரண் பிரதாப் ஆகியோர் விசாரணையைத் தொடங்கினர்.

மெரினா கடற்கரையில் உயிரிழந்தவர்களின் உடல்கள் எங்கும் கிடந்தன. சம்பவ இடத்தை ஆய்வு செய்தபோது, மெரினாவிலிருந்து சுமார் ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த ஒரு செல்போன் கோபுரத்திலிருந்து துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்ற தகவல் கிடைத்தது. அந்தக் கோபுரத்திலிருந்து மெரினா கடற்கரையை நோக்கிச் சுட்டிருக்கிறார்கள். ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்து எப்படி ஒருவரால் இவ்வளவு துல்லியமாகச் சுட முடியும்? அந்தத் தூரத்திலிருந்து இலக்கைக் குறிவைப்பதே நம்ப முடியாததாக இருந்தது. ஒரு திறமையான ஸ்னைப்பரால்கூட இவ்வளவு தொலைவில் இருந்து இப்படிப்பட்ட தாக்குதலை நடத்துவது எளிதல்ல. இதை நினைத்துத் தீரன் மீண்டும் குழப்பமடைந்தான்.

அப்போது தடயவியல் குழுவினர் மெரினாவில் கிடைத்த தோட்டாக்களை முதல் தாக்குதலில் கிடைத்த தோட்டாக்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தனர். இரண்டிலும் ஒரே மாதிரியான மர்மத் தோட்டாக்களே இருந்தன. “முதல் தாக்குதலில் கிடைத்த தோட்டாவும் இதேதான்!” என்று தீரன் அதிர்ச்சியுடன் கூறினான். அர்ஜுன் வர்மாவும் கரண் பிரதாப்பும் அந்தத் தோட்டாக்களைப் பார்த்துவிட்டு தீரனை ஆச்சரியத்துடன் நோக்கினர். ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த கோபுரத்திலிருந்து நடந்ததாகக் கருதப்படும் துப்பாக்கிச் சூடும், முதல் தாக்குதலில் கிடைத்த அதே மர்மத் தோட்டாக்களும்—இரண்டு சம்பவங்களுக்கும் தொடர்பு இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டின. ஆனால் அந்தத் தொடர்பு என்ன, அந்தத் துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்தியது யார் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் மூவரும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தனர். “இந்த வழக்கு இன்னும் பெரிதாகும் முன் மாறனை மீண்டும் சந்தித்துப் பேசுவோம்,” என்று தீரன் கூறினான்.

மெரினாவில் இரண்டாவது தாக்குதல் நடந்த பிறகு, எஸ்.பி. தீரன், சிபிஐ அதிகாரிகள் அர்ஜுன் வர்மா மற்றும் கரண் பிரதாப் ஆகிய மூவரும் மீண்டும் பேராசிரியர் மாறனைச் சந்தித்தனர். “சார், இரண்டாவது தாக்குதலிலும் பலர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். அப்பாவிக் குழந்தைகள்கூட உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். நாங்கள் ஏற்கெனவே உங்களிடம் கேட்டதுபோல், ஏரியா 51-க்குச் செல்ல அனுமதி கிடைத்தால் இந்த மர்மத் தோட்டாவைப் பற்றி ஏதாவது துப்பு கிடைக்கலாம். அதற்கு உதவுங்கள், சார்,” என்று கேட்டனர்.

மாறன் அவர்களுக்கு உதவ ஒப்புக்கொண்டார். அவர் இந்திய அரசாங்கத்தின் மேலதிகாரிகளிடம் பேசினார். இந்திய அரசாங்கம் அமெரிக்க அரசாங்கத்திடம், “இந்தியாவில் இரண்டு மர்மத் தாக்குதல்கள் நடந்துள்ளன. இரண்டு சம்பவங்களிலும் இதுவரை அடையாளம் காண முடியாத ஒரே மாதிரியான மர்மத் தோட்டாக்கள் கிடைத்துள்ளன. இந்த வழக்கை விசாரிக்கும் எங்கள் மூன்று அதிகாரிகளான எஸ்.பி. தீரன், அர்ஜுன் வர்மா, கரண் பிரதாப் ஆகியோர் ஏரியா 51-க்குச் சென்று ஏதாவது தடயம் கிடைக்கிறதா என்று விசாரிக்க விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு அங்கு செல்ல அனுமதி வழங்க முடியுமா?” என்று கேட்டது.

அமெரிக்க அரசாங்கம் இந்தியாவில் நடந்த இரண்டு தாக்குதல்கள் மற்றும் கிடைத்த மர்மத் தோட்டாக்கள் பற்றிய தகவல்களைப் பரிசீலித்த பிறகு, மூன்று அதிகாரிகளுக்கும் ஏரியா 51-க்குச் செல்ல அனுமதி வழங்கியது. மாறன் அந்த அனுமதியைத் தீரன், அர்ஜுன் வர்மா, கரண் பிரதாப் ஆகியோரிடம் தெரிவித்து, “உங்களுக்கு அனுமதி கிடைத்துவிட்டது. ஏரியா 51-க்குச் சென்று இந்தத் தோட்டாக்களைப் பற்றிய தடயம் கிடைக்கிறதா என்று பார்த்துவிட்டு வாருங்கள்,” என்றார்.

மறுநாள் மூவரும் அமெரிக்காவை நோக்கிப் பயணித்தனர். ஏரியா 51-ஐ அடைந்ததும், நுழைவாயிலிலிருந்தே அங்குள்ள கடுமையான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் அவர்களைப் பிரமிக்க வைத்தன. பல அடுக்குச் சோதனைச் சாவடிகள், ஆயுதம் ஏந்திய காவலர்கள், கடுமையான கண்காணிப்பு என அந்த இடம் மிகவும் ரகசியமானதாகத் தோன்றியது.

உள்ளே செல்லும் வழியில், ஏலியன்கள் மற்றும் வேற்றுலகத் தொடர்புகள் குறித்த எச்சரிக்கைப் பலகைகளையும் விசித்திரமான படங்களையும் அவர்கள் பார்த்தனர். “இவையெல்லாம் வெறும் கட்டுக்கதைகள் என்று நினைத்தோம். உண்மையிலேயே ஏரியா 51-ல் ஏலியன்கள் பற்றிய ரகசியங்கள் இருக்கின்றனவா?” என்று மூவரும் வியந்தனர்.

அப்போது அவர்களை நோக்கி வந்த ஓர் அமெரிக்க அதிகாரி, “நீங்கள் இந்தியாவில் நடந்த அந்த இரண்டு தாக்குதல்களைப் பற்றித்தானே விசாரிக்க வந்திருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் தேடும் மர்மத் தோட்டாவைப் பற்றி இங்கே ஒரு முக்கியமான தகவல் இருக்கலாம்,” என்றார்.

முதல் தாக்குதலில் 682 பேர் உயிரிழந்தனர்; இரண்டாவது தாக்குதலில் 432 பேர் கொல்லப்பட்டனர். அதுவும் உலகில் இதுவரை அடையாளம் காணப்படாத தோட்டாக்கள்—மெரினாவிலிருந்து சுமார் ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த கோபுரத்திலிருந்து கடற்கரையை நோக்கிச் சுடப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தாக்குதல்! இந்தக் கொலைகளைச் செய்தது யார்? எதற்காகச் செய்தார்கள்? அந்த மர்மத் தோட்டாக்களை உருவாக்கியது யார்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் ஏரியா 51-ல் கிடைக்குமா? தீரனும் மற்ற இரு அதிகாரிகளும் தேடும் தடயம் அங்கே இருக்கிறதா—அல்லது அவர்களை இன்னும் பெரிய மர்மம் எதிர்கொள்கிறதா?

இந்த மர்மத்தின் அடுத்த கதவைத் திறக்க, அடுத்த தொடரில் சந்திப்போம்… தொடரும்