BABA
Kızımın odasına kapısını çalmadan girmem.
Bunu önemli bir şeymiş gibi söyleme nedenim; kapıyı çalmayı, kızımla senelerce bağ kurabilmenin altın kuralı sanıyor olmamdı. Ne zaman içeri girmek için izin istesem, onun sınırlarına saygı duyduğumu bilmesini istedim her zaman.
O çarşamba gecesi kapıya üç kere vurdum. Cevap gelmedi. Dördüncüsünü vurmadım. Üçüncü vuruştan sonra durmak da sınırlarına saygı duymakmış gibi geldi. Ya da yine bana öyle geldi. Zaten her şey bana hep başka bir şeymiş gibi geldiğinden, konu da biraz… şey.
Kim olduğumun pek önemi yok ama 40’larının ortasında, evden çalışan bir yazılımcıyım. Trafiğe çıkmam. Keyifle kahvemi yapar, güne stres olmadan başlarım. Öğle yemeğini evde yer, kızım okuldan gelince yüzünü görürüm.
Kızım 14 yaşında ve sekizinci sınıfta bu sene. Evet. Sınav senesi. Biliyorum. Evet.
Benim çocukluğumda da sınavlar vardı elbette; ama bir çocuğun hangi liseye gideceğinin evdeki havayı değiştirdiğini hiç hatırlamam. 90’lı yılların liseye giriş sınavına girdiğimdeki tek heyecanım, babamın Acıbadem’de sınava gireceğim okulun tam karşısında olan ve çok sevdiğim kebapçıya sınav çıkışında götürme sözü olmuştu. Şimdi ise denemeler, özel yayın setleri, online yardımcı siteler, konu eksikleri, kazanımlar, netler, yüzdelikler havada uçuşuyor. Alelade bir sohbette bile ağzımdan bu kelimelerden biri çıkmaya görsün, kızımın yüzü ve omuzları düşmek için yarışıyor adeta.
Önce uyku saatlerini düzenlemeyi düşündüm. Ardından dersleri, yemekleri, araları... Hepsini bir kâğıda sığdırabileceğimi fark edince işe koyuldum.
Pazartesi sabahı erkenden kalkıp, açık mavi renkli bir kâğıda haftalık program hazırladım. Ders saatleriyle başlamadım. Uyku, yemek, telefon, kitap, gitar, spor; hepsine yer açtım. Bir saatlik serbest zaman bile koydum. Kızımın çantasındakilere benzeyen renkli gülen yüz mıknatıslarıyla buzdolabına tutturdum. O kâğıda bakınca kendimle gurur duymuştum. Başka babalar yalnızca çalış derken ben dinlenmesini de düşünmüştüm.
Eşim kahvaltı masasından baktı.
“Bunu onunla konuştun mu?” dedi.
“Üzerinden konuşacağız.”
“Önce hazırlayıp sonra konuşmak biraz dayatmak olmuyor mu?”
“Bir yerden başlamak gerekiyor.”
Bu cümleyi çok sık kullanıyorum. Söyledikten sonra karşımdakinin cevap verebileceği alan kalmıyor. Başlamak iyi bir şeydir; kim itiraz edebilir?
Kızım programı dikkatle inceledi. Dudaklarını büzdü; bunu yaparken çenesinde annesininkiyle aynı küçük çizgi oluşur. “Boş zaman da saatli” dedi.
“Onu özellikle koydum. Kendine ayır diye.”
“Canım o saatte bir şey yapmak istemezse?”
“Yerini değiştiririz.”
Bunu söylerken, yerlerini değiştirmenin programı nasıl etkileyeceğini geçiriyordum zihnimden.
Kızım büyüdükçe onun hakkında öğrendiğim her şey gecikmeye başladı. Küçükken bir sorunu olduğunda hemen sorardı. Şimdi saatlerce odasında kalıyor, sonra normalmiş gibi sofraya oturabiliyor. Ne düşündüğünü bilmiyorum. Bilmemek korkutuyor beni. Gözümün önünde büyüyen birine ulaşamamaktan korkuyorum.
Bunun daha eski bir sebebi var.
Çocukluğumun büyük kısmında babam yerine üç tane dayım vardı yanımda. Biri bana resim yaptırır, diğeri bana gitar çalar, en büyüğü de çok komik fıkralar anlatırdı. Harika zamanlardı gerçekten, babasız.
Evden çalışmaya başlayınca kızımın yanında olmak için daha çok fırsatım olacağını düşündüm. Eskiden sabahları okula bırakır, çıkışında karşılar, gününü sorardım. Hangi arkadaşıyla arasının iyi olduğunu, hangi öğretmenini sevdiğini öğrenmeye devam ettim. Ama odasının kapısı daha sık kapanınca bana anlatmadığı şeyleri de tahmin etmeye başladım.
Eşim, kızımın da artık öğrencisi olduğu bir okulda matematik öğretmeni. Sabah birlikte evden çıkıyor, yine birlikte eve dönüyorlar. Veli görüşmeleri, toplantılar, soru hazırlıkları, sınav okumaları, bazen de etütler. Öğretmenliğin zil çalınca bittiğini, bütün yaz yan geldiklerini düşünen insanlar görüyorum. Ne şanslılar, çekirdek ailesinde öğretmen olanı yok demek ki!
Eşim gerçekten çok iyi bir öğretmen. Bunu başkalarından duyuyorum. Özel dersleri için ona bir web sitesi hazırlarken, çok farklı okullardaki öğrencilerden gelen referans videolarında “Sizin sayenizde matematikten korkmamayı öğrendim.”, “Sayenizde şurayı kazandım”, “En sevdiğim dert ortağım” gibi yorumları dinlediğimde elbette çok sevinip gururlandım ama içimde ilk başta açıklayamadığım bir sızı oluştu. Sonradan bu sızı büyüyecek ve “Başkalarının çocukları için bu kadar şey başarırken, kızımızın onunla geçirdiği zaman neden sadece ödev kontrolünden ibaret?” olacaktı.
Bunu ona ilk söylediğim günlerde, sesim çoğunlukla sorar gibi değildi.
“Biraz da kızınla mı ilgilensen,” diyordum.
O da “İlgilenmiyor muyum?!” diyordu.
“O anlamda değil.” Oysa cümle çoktan söylenmiş olurdu. Neyi kastettiğimi anlatmaya çalıştıkça sesim daha da sertleşirdi.
Çarşamba sabahı eşimin okulda bir semineri vardı. Konusu, yanlış hatırlamıyorsam, “Akran İletişiminde Güvenli Alanlar”dı. Çocuklar arasında dışlanmayı, yetişkinlerin dinleme biçimlerini, arkadaşlığın baskı altında nasıl değiştiğini anlatacaktı. Günlerdir hazırlık yapıyordu ve sunumunda kullanacağı slaytları hazırlamada yardım etmiştim. Aramızdaki ilişkinin iyi olduğu zamanlardan kalma küçük bir görev paylaşımı gibi gelmişti. Birimize ait bir işi birlikte de bitirebiliyorduk bir zamanlar.
O sabah kızım arkada ayakkabılarını giyerken eşim yaklaşıp, “Bugün biraz geç çıkacağım, seminer var biliyorsun,” dedi.
“Tamam,” dedim. “Kızının akşam yedideki matematik çalışması programına yetişiyorsun”
Eşim gözlerini devirerek çantasının fermuarını kapattı. “Bari bugün şu takvimi biraz esnet.”
“Her gün bir sebep çıkıyor.”
“Kızın yanında tartışmayalım,” dedi eşim.
“Ben tartışmıyorum, neyse...”
“Neyse,” deyip tartışmayı kapattım ama aklım hâlâ programdaydı. Hızlıca mutfağa gidip, buzdolabı üzerindeki mıknatısları yere düşürerek haftalık programı aldım ve kapıya koşarak kızıma seslendim. Arkasına baktı ve “tamam” dedi; tek ayakla yükselip kafasını kapıdan uzatırken, çenesinin altında mavi renkli haftalık programı sallayan babasına.
İçeri girdim, rahatladım. Sözümü dinliyordu.
Şimdi o kelimeyi düşündükçe kendi kendime soruyorum: Bir çocuğun “tamam” demesi, gerçekten kabul ettiği anlamına mı gelir, yoksa yetişkinlerin konuşmayı bitirebilmesi için öğrendiği en kısa kelime midir?
Akşam üzeri 7 gibi kapı çaldı, eşim ve kızım gelmişti. Sabahki havayı yumuşatmak için kapıyı açar açmaz reverans yaparak içeri davet ettim onları.
Kızım sessizce içeri girdi. Tepki vermedi.
Belli ki yorgundu. Çantasını omzundan indirirken de saçına takıldı. Yardım etmek için elimi uzattım, istemedi. Büyüdüğü için böyle yaptığını düşündüm. Bana ihtiyaç duymadığı bir yaşa gelmesini bu kadar erken beklemediğim için, bir yandan da buna içerledim.
Eşim ise ayakkabılarını çıkarmadan mutfağa yöneldi. Elinde seminerden kalan dosyalar vardı. “Çok yoruldum,” dedi.
“Nasıl geçti?” diye sordum.
“İyi.”
“Güzel.” dedim.
Yemekte seminerin nasıl geçtiğini tekrar sordum, birkaç kez gülümsedim. Ama gözüm sürekli saate kayıyordu. Her şeyin bir zamanı vardı ve hiçbirimiz ona yetişemiyorduk.
Dayanamayıp, “Matematiğe başlarsınız, değil mi?” dedim.
“Yarım saat yeter, çünkü...” diye ekleyecekken, kızımın çatalı tabağa biraz sert değdi. Küçük bir ses çıktı.
“Bugün okulda...” diye başladı.
Eşim sözünü kesti. “Seminer olduğunu biliyorsun, yarına alsaydın hem şart mı bugün olması?”
Ben bunu bana söylediğini sanarak “O yüzden yarım saate düşürmüştüm, geldiğinde programa baksaydın keşke” dedim.
“Keşke, ah keşke…”
Kızım yeniden konuşacak gibi olmuşken eşim bana dönüp, “Senin için evde her şey programlı olmalı” dedi.
“Okulda da senin için her şey programlı ama evinin aksine orada herkes memnun.”
Eşim sustu; sustuğunda gözlerini kaçırır. Ben de sustum. Haklı çıkmanın verdiği o berbat birkaç saniyelik üstünlükle.
Kızım sandalyesini geriye itti. “Ben odama gidiyorum.”
“Önce tabağını...” diyecektim.
Eşim bir bakış attı. Cümleyi bitirmedim.
Odadan kapı sesi geldi ama sert çarpmadı. Kapılar çarpmadığında insan her şeyin hâlâ kontrol altında olduğunu zannedebiliyor.
Eşim masada bir süre oturdu. Sonra tabakları toplamaya başladı. “Yardım edeyim” dedim, “Bırak” dedi. Sesinin tonu, alıştığımız kavga tonundan farklıydı. Çok yorgun birinin artık açıklama yapmak istememesi gibi biraz eksik, biraz yarım.
Sakince ayağa kalkıp buzdolabının önüne geldim. Kızım okuldan geldikten sonra değiştirmeye karar vererek; haftalık programda, çarşamba günü saat 7’deki Matematiğin üstünü çizip; üzerinde “Aile sohbeti?” diye yazdığım satırın karşısında öylece duruyordum.
Üzgün şekilde kızımın kapısına gittim. Üç kez vurdum.
İçeriden bir ses geldiğini sandım, belki de yatağın gıcırtısıydı. “Uyudun mu?” dedim.
Yanıt gelmedi. O akşam odasına girmedim.
Koridorda uzun süre bekledim. Kendimi sorguladım.
Aşkla evlendiği eşini anlayamayan ve canından çok sevdiği kızını bıktıran biri olarak.

![Fated to My Ex- Best Friend [Moving to Galatea]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_49edb1dbf9a28b50b9c4d68d8598359b.jpg?width=1920&quality=75)







