PROLOUGE
Hindi ko alam kung ano ang nangyari.
Ang natatandaan ko lang ay ang lamig ng punyal sa palad ko, at ang init ng dugong dahan-dahang umaagos sa aking pulsuhan. Pula sa puting marmol. Pula sa gilid ng aking daliri. Pula, na parang kulay ng alak na hindi ko na natapos inumin.
Sa kung saan, may tumutugtog na piano. Mahina. Pabulong. Isang piyesang paulit-ulit na lumulutang sa hangin, na para bang ang bawat nota ay patak ng ulan sa salamin ng bintana. Gabi iyon, o baka umaga na. Hindi ko na matiyak. Basta ang alam ko, bago ako nilamon ng dilim, iyon ang huling bagay na narinig ko.
Tapos, wala.
Walang sakit. Walang takot. Walang kahit ano.
Nang magmulat ako, hindi na akin ang mga matang iyon.
Maliit ang mga kamay na nakita ko. Maputi, makinis, at may bahid pa ng pulbos sa mga kuko. Nang dumaan ako sa harap ng malaking salamin sa silid, isang batang binabae ang tumingin pabalik sa akin, nanlalaki ang mga mata, nanginginig ang mga labi.
Kilala ko ang mukhang iyon.
Si Bien.
Minsan ko na siyang nakilala sa buhay ko, sa isang panahong akala ko ay wala namang halaga. Hindi ko inakalang darating ang araw na ako mismo ang magsusuot ng kanyang balat, ng kanyang pangalan, ng kanyang mga lihim.
At sa labas ng silid, sa ibabang palapag ng malaking bahay na iyon, tumutugtog pa rin ang piano.
Iisang piyesa. Iisang himig.
Ang parehong himig na narinig ko bago ako namatay.
Hindi ako baliw. Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang sarili kong pulso, hinahanap ang sugat na wala na roon.
May mga alaala akong hindi dapat nawawala.
Ang huling araw ko. Ang mahabang pasilyo patungo sa silid naming mag-asawa. Ang bahagyang nakabukas na pinto. Ang liwanag na kumikislap mula sa chandelier, at ang mga boses na kilalang-kilala ko, mga boses na pinagkatiwalaan ko nang higit sa sinuman.
Ang asawa ko.
At ang sarili kong kapatid.
Hindi ko na sasabihin kung ano ang nakita ko. Sapat nang malaman mong may mga bagay na hindi na kayang kalimutan ng mata, kahit pa ipikit mo nang tuluyan. May mga larawang kumakapit sa kaluluwa na parang mantsa sa mamahaling tela. Hindi na natatanggal, gaano man kalakas ang pagkuskos.
Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay may nabasag sa loob ko. Tahimik. Walang ingay. Gaya ng pagkabasag ng kristal sa gitna ng isang malawak na bulwagan.
Pagkatapos noon, malabo na ang lahat.
May punyal.
May dugo.
May piano.
At dilim.
Ngayon, narito ako, nakakulong sa katawan ng isang batang halos hindi ko kilala nang lubusan, sa loob ng isang bahay na mukhang punong-puno ng ginto at larawan at katahimikang may itinatago.
At may isang tanong na hindi ako tinatantanan, kahit isara ko ang aking mga tainga sa musika.
Pinatay ko nga ba ang sarili ko, dahil sa sakit na hindi ko na kayang pasanin?
O may kamay na gumabay sa punyal na iyon, isang kamay na ayaw nang marinig ang aking mga tanong?
At kung may gumawa nito sa akin, bakit ako nagising sa katawan ni Bien?
Bakit siya?
Sa ibaba, patuloy ang piano. Mas mabagal na ngayon. Mas malungkot.
Parang may nakaaalam na gising na ako.










