Πρόλογος
Ο αέρας έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο , τάραζε την λευκή κουρτίνα και οι νότες σε μορφή κιθάρας ακούγονταν από κάτι χαμηλά ακουστικά.
Το λευκό δέρμα γυάλιζε από σταγόνες ιδρώτα που κυλούσαν, κάτι κρυφά χέρια έκαναν βόλτες στο κορμί καθώς η ανάσα έπαιζε μουσική .
" Αχ Ναι..” του ξέφυγε ένας ήχος δυνατότερος από ότι έπρεπε και έχωσε το κεφάλι στο εσωτερικό του αγκώνα για τον καλύψει .
Οι κινήσεις συνέχισαν, το χέρι έτριβε απαλά τις θηλές κάνοντας τες να πριστουν και όλο το υπόλοιπο σώμα χόρευε στο μαξιλάρι . Μπρος πίσω προσφέροντας απόλαυση χτυποκαδια και ήχους λίγων υγρών ηδονής.
Τι μαρτύριο και αυτό; Να νιώθεις την επιθυμία να φωνάξεις και να μην μπορείς . Να μην ταραξεις την ησυχία, όσο και αν καίγεσαι μέσα σου .
“το μπουμπούκι μου θέλει να φωναξει”
Το πείραξε μια μπάσα φωνή, και γύρισε απελπισμένα Προς τον τοίχο.
“Γιατί με βασανίζεις;”
Κλαψουρισε όσο μπορούσε και ξέφυγαν δυνατοί αναστεναγμοι από τα χείλη .. σχεδόν έκλαιγε .. από ευχαρίστηση.
Το μαξιλάρι είχε γίνει ένα με το κορμί και τα υγρά το πότισαν .
Δεν άντεχε αλλο...
" Εγώ; Μόνο σου το ξεκινάς. Απλά λίγη συντροφιά σου κρατάω. Τι φταίω εγώ αν εσύ θες να παίζεις;”
Αντιμιλησε ειρωνικά, ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη του. Ήξερε ότι το μπουμπούκι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Έτσι η αλήθεια που δήλωνε η πρόταση του θα έμενε ακλόνητη.
Το μπουμπούκι έτρεμε από ηδονή. Κρατούσε το μαξιλάρι με μανία ανάμεσα στα πόδια του και έκλαιγε ακόμη.
" Έλα επιτέλους και εσύ... Σε παρακαλώ..”
Είπε ανάμεσα στις ανάσες που μόνο να φυλάξει δεν κατάφερε.
" Όχι αγάπη μου εγώ μόνο θα βλέπω ”
Απάντησε και ένα αχνό γέλιο κρυβόταν στις λέξεις του. Ήξερε πως να βασανίζει τον κόσμο ο πουστης!
" Μα θέλω! Θέλω να σε νιώθω Σε παρακαλώ!” Κλαψουρισε.
Δεν θα έρθει... Δεν θα έρθει ποτέ κοντά του το ήξερε και αυτό το απογοητευε αλλά δεν μπορούσε να κάνει Αλλιώς.
" Θα με έχεις όταν θα έρθει η ώρα αγαπημένο μου .”
Μα ... μα ... μα ...
“Μα σε θέλω τώρα!”
Έβγαλε ένα λυγμό , ένα απελπισμένο, αισθησιακό και παραπονέθηκε ενώ η ηδονή δεν είχε φύγει ακόμα.
" Θα μάθεις σύντομα και ποιος είμαι και θα μπορέσεις να με αγγίξεις.. Μέχρι τότε υπομονή Pixie..”
Ο χαρακτηριστικός ηχος απο το μεγάλο ρολόι του σαλονιού του έβγαλε την ψυχή και έπεσε από το διπλό του κρεβάτι, με το μαξιλάρι ακόμα σφιγμένο ανάμεσα στα πόδια.
Έξι η ώρα το πρωί , πόσο μισούσε το πρωί . Πόσο μισούσε που έπρεπε να τον αποχωριστεί .... Και ποιος ξέρει πότε θα έρχονταν πίσω..
Δαγκωσε την γλώσσα του για να πνίξει τον ήχο του οργασμού μα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για το σώμα που σπαρταρουσε και τα υγρά που σκέπαζαν το πάτωμα.
Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να γυρίσει το κεφαλάκι προς το μέρος του και να τον κοιτάζει καθος τελειώνε.
Μα εκείνος δεν φαινόταν πια .. Ούτε η ελάχιστη μορφή και παρουσία που συνηθίσει, είχε φύγει μαζί με την ανατολή του ήλιου ... σιχαμένο φαινόμενο.. Μα τόσο ωραίο .
Κοίταξε τα χρώματα που ελουσαν το δωμάτιο και άφησε τα δάκρυα να δραπετεύσουν από τα μάτια.
" Γιατί μου το κάνεις αυτό ;” σκέφτηκε δυνατά ” δεν θα έρθεις ποτέ ... Δεν θα σε αγγίξω ποτέ.. ”
Τον μισούσε και Ας Μην τον ήξερε.
Οι φαντασιώσεις ποτέ δεν βγαίνουν αληθινές Pixie Williams.
Το ήξερε.. όμως αυτό δεν έδινε παρηγοριά στην θλίψη.
Το ήθελε ... Γιατί να μην το έχει.
Μύρισε τα υγρά που είχαν ποτίσει το χώρο και βυθίστηκε στον ύπνο , εκεί στο ξύλινο πάτωμα με το τελευταίο δάκρυ θλίψης.
Ανατολή πόσο σε μισώ..



![Fated to My Ex- Best Friend [Moving to Galatea]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_49edb1dbf9a28b50b9c4d68d8598359b.jpg?width=1920&quality=75)






