Gidiş.
Anlatmak istediklerim var. Bağırmak istediklerim. Korkmadan ve de çekinmeden. Şimdi burada, kelimelerin utanmaz diyarında bütün her şeyi tüm çıplaklığı ile dökeceğim satırlara. Beni lütfen yargılama...
İçimde filizlenen intihar tohumlarını anlatmadım sana. Hayatımdan zevk almıyordum. Sen yanımda olsan dahi, evin bir köşesinden bana göz kırpan meşeden pencere, aklımı kurcalıyor, dikkatimi yaşamın bütününden çekip ölümün eksikliğine katıyordu. Bunun için bana kızmamalısın. Zihnimin kontrolü hiçbir zaman kalbimden geçmedi.
Arkamda bırakacaklarım o kadar da umrumda değildi. Parçaları dört bir yana savrulmuş, temellerinden yıkık bir aile, monoton ve sıkılgan bir hayat, sevginin kollarının yetişemediği bir ruh bunalımı.. Bunların hepsi içimde kasırgalar yaratıp yaratıp yine içimi zedeliyordu. Ben bile sonradan fark ettim. Çok sonradan.
Bana bu mektubu yazdıran, gitmeden önce son bir buseyi de mürekkeplerce harcamama sebep olan sensin sevgilim.. Benimle olduğun her an için teşekkür ederim. Aklımı bir türlü intiharlardan çekememem senin suçun da değildi, kendine yüklenme gidişim ile.. Sen, sahip olabileceğim en iyi eş, en iyi dost, en iyi sırdaştın. Boktan, uyduruk masallarıma, sebebini henüz yeni öğrendiğin gözyaşlarıma katlandığın için teşekkür ederim.
Bilirsin. İnsanlara güvenmekte hep sorun yaşarım. Bu benim için zirvesi görünmeyen duvarlara tırmanmaktan çok daha zordur. İlk tavizimi senin gözlerin için verdim. İlk tırmanışlarım, çabalarım belki de hayatım boyunca gösterdiğim tek kıymet senin içindi. Temkinliydim. Vücudum ve benliğim bıçak uçlarına, dedikodulara ve de hasetlik akan bakışlara maruz kalmaktan o kadar yıpranmıştı ki senin doğaüstü ilgin beni hayata döndürmeye çalıştığında el mecbur kabul ettim. Kayboluşlarım çok öncesindendi.
Beni sevdiğine sahiden inandım, inanıyorum. Beni seven tek kişiydin. Ancak aşkımızın gidişimle bir ilgisi yok.
Neden, diye sordun değil mi? Toprağa karışmış kanıma, çirkin manzarama bakarken sormuş olmalısın bu soruyu. Cevabını duymak için can atmıştır kulakların. Kepçe kulaklı Yoda.. Geride bıraktığıma üzüleceğim tek parçamsın, bensin. Etrafıma bulaşmış kanlardan, görmesem bile ben dahi iğrendim. Biliyor musun, hayatım boyunca güzel olmayı önemsediğim sayılı anlar vardır.
Çoğusu senin nefesin ensemde hayat bulurken, her şeyden kıymetli tuttuğum o anlarda ya da pencere pervazımızda yetiştirdiğimiz orkidenin yapraklarının her birine isim bulurken geçirdiğimiz saatlerde... Özleyeceğim. Günahlarımın en kirlileri bile bu anların ağırlığı yüzünden boyun eğecek o çok bahsedilen aydınlığa. Öleceğim anı hissedebilirim Chanyeol. İşaret parmağıma bulaşan tükenmez kalem mürekkebine attığım o kısa bakışta bile hissederim ölümümü. Çünkü senden gitmemden çok önce, kendimden gitmiştim.
Uçuktum, kaçıktım, deliydim, sapıktım belki de. Bazen çok konuşur, bazen sessiz kalır; bazen kahkahalar atar, bazen hıçkırıklarda boğulurdum. Dengesizdim yani. Yaprağı kırık papatyalara, kedilerden korkan çocuklara, balonunu kaçırmış sevdalılara ağlayacak kadar dengesizim hem de. Hissediyor musun? Balon ellerimde, balon gökyüzünde.
Yine de hiçbir şey ama hiçbir şey, hayatımı boka çevirmelerine sebep değildi. Beni kırmalarına, kırıklarımın üstüne basarak yüzüme gülmelerine sebep değildi. Kimseden beni anlasınlar diye ilgi dilenmedim, arkadaşım olsun diye millete yalakalık etmedim. Suçsuzdum. Tanrıya göre günahkarlar günahkarı olsam da suçsuzdum ben Chanyeol.
Arkamdan ne diyorlar acaba.. Benim hakkımda bir kelime bile konuşulsun istemiyorum. Hayır, bunu istemiyorum.
Sevdim diye yediğim dayaklar, itilip kakılmalar, çocukluğuma prangalar atan o ağza alınmayacak hakaretler.. Beni aşardı Chanyeol. Hak etmedim. Unutmak istesem de unutamadım. Oysaki aradan belki de yirmi sene geçmiş. İlk günki gibi parlak, ilk günkü kadar net duruyor o anılar zihnimin bir köşesinde. Zihnim ne dolu...
Yara bere içindeyim. Duyun sesimi artık! Kanım size bulaşmadan çok önce öldüm ben! Kurtarın beni!
Hanginiz duydu çığlıklarımı? Özür dilerim sevgilim ancak sen dahi görmedin.. Bir kez olsun, neden pencereme bu denli hasretle baktığımı sormadın. Niçin doktordan hap aldığımda elime tonlarcasını döküp hepsine teker teker dokunarak onları tanıdığımı, neden bıçakların gümüşi parlaklıklarının beni huzurlu hissettirdiğini sormadın(ız).
İyiymiş gibi olduğum ve böyle olmaktan nefret ettiğim dönemlerden de geçtim. Soğuk, yavan gülümseyişlerimi ruhsuz insanlara yutturabildiğim dönemler... Asla bitmediler. Artık ne gülmek istiyorum ne de ağlamak. İstemiyorum hiçbir şeyi.
Ben kırılırım Chanyeol. O-bu ne der, ne hisseder bilmem ama ben kırılırım. Artık beni kırmayın.
Gözlerin satırlarımı kırmasın.
İtiraf ediyorum sonunda: Yoruldum.
Sevmekten, olsun’lardan, bu da geçer’lerden, paradan, mutluluktan, ağlamaktan, sorulardan-cevaplardan, hayattan ve de hayatın getirdiklerinden... Bulutlar üstüme geliyor. Yağmur yakıyor tenimi. Acı içindeyim. Yalnızca kapalı bir kutuda koyun olmak istiyorum hepsi bu...
Ben gidiyorum. Arkamdan kim ne der diye düşünmeden.. Ağlayanım da olmasın. İstemiyorum yalancı gözyaşları...
Tüm bunların haricinde.. Sana deliler gibi aşığım Chanyeol. Yanaklarım ıslak, kalbim bu denli hızlı atıyorsa sebebi sensin. Ölecek olmam değil.
Senin gülüşlerin, senin tenin, senin kokun. Benim dünyam sendin.
Ölmek istemiyorum Chanyeol. Bana yaşamak için sebepler verin. Gitmek için erken gibi. Bir ses kal diyor. Gitme. Bırakma peşinde olduğun her şeyi.. Ancak gücüm yok. Ben yokum. Beni suçlamayın.
Her şey çok fazla, her şey çok kalabalık. Kalabalığın içinde yalnız seni seviyorum.
Rüyalarında görüşelim sevgilim.
Pencerem açık. Perdeler rüzgardan içeri doluşmuş, yüzümde meltem esintisi.. Ne huzurlu. Ez de sıcak.
Zamanı geldi.
Gidişlerimde sen yazılı.. Seni seviyorum. Ayrılıklarımıza sevgilim...
Baekhyun
-SWEEK FAN FICTION BİRİNCİSİ-
[Başlangıç Tarihi: 5 Kasım Pazar 2017]
[Bitiş Tarihi: 5 Kasım Pazar 2017]



![Take the reins [MOVING TO GALATEA]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_af218bf3152f61f4bbc715c0aa6b26a5.jpg?width=1920&quality=75)






