Prologue
"Mrs.Gomez I'll be honest with you.Hindi biro ang sakit mo.You have some heart problems.I'm sorry to tell you this but we need to abort the child for you to have a heart transplant." Sabi ng doktor sakin.
Kinabahan ako sa sinabi ng doktor.
Bumalik na rin pala uli ang sakit ko?
Ngumiti lang ako ng mapait sa kaniya,"My descision is final Doc.I will not abort my child.May chance pa naman ako para buhayin siya diba?"
Umaasa ako.
Wala ng silbi ang buhay ko.Wala ng nagmamahal sakin.Para saan pa kung mabubuhay ako?
I'd rather sacrifice myself for my child.Wala na akong pake kahit ikamatay ko pa ito.
"We don't know yet about this Mrs.Gomez.Lalong lalo na't hindi ka pwedeng uminom ng gamot mo dahil maaaring maapektuhan ang bata na nasa sinapupunan mo."
Di ko alam kong ano ang dapat kong gawin.Natatakot ako para sa anak ko lalo na't ang hina na ng puso ko.
"Please Doc.Tell me what should I do?N-nagmamakaawa ako sainyo.K-kailangan ako ng anak ko." Hindi ko narin maiwasang ipalabas ang emosyon ko.Trinatraydor na ako ng mga mata ko na may namumuong luha na roon.
Pero nabuhayan naman ako ng binigyan ako ng assuring smile ni doktora.
"Yes Mrs.Gomez, Just don't get yourself to be stress.Wag kang magpadala sa iyong emosyon especially not too much happiness or sadness.You need also to have a healthy lifestyle.Iwasan mo rin ang magpagod.Your sickness was a dangerous one Mrs. so you need to be more extra careful and have a proper check up." Sabi nito sakin
Tinanguhan ko lamang ito bilang sagot.
__________________
Halos kinabahan naman ako ng may nakita akong kotse na nakaparada sa bahay.
Dumating na ang asawa ko.
Bigla akong kinabahan lalo na't hindi ako nagpaalam ng umalis ako.Mas gugustuhin niya pa akong ikulong dito at pinagbabawal niya akong palabasin.
I was scared.Not just for me but also for my child.
Baka kung ano ang gawin niya sakin.
Madilim ang bahay.Nang binuksan ko ang ilaw ay ang asawa ko na ang bumungad sakin na nagpupuyos na sa galit.
"Where did you go?" Mabangis na sabi nito sa akin.
Wala man lang akong nasabi nang dahil sa takot ko dahilan para marahas niyang hilain ang aking buhok.
Mas lalo akong napaiyak ng dahil sa takot.
Pero ang mas nagpamanhid sakin ay nung sinampal niya ako ng pagkakalakas.
Marahas at mahigpit niyang hinila ang aking buhok,"Ano?Hindi ka magsasalita?!"Sabi nito sa akin.Hinila niya ako habang hawak hawak niya ang aking buhok.
Masakit.Masakit yung ginagawa niya sakin pero sanay na ako.Manhid na ata ang katawan ko sa pananakit niya sakin.
Kahit ano pang gawin niya sakin ay hindi ko parin siya iniwan.Mahal na mahal ko ang lalaking ito.
Nang makarating na kami sa kwarto ay marahas niya akong hinalikan.
"P-please Mar hmm co!H-huwag please!" Pigil ko sa kaniya
Tumigil nga siya tulad ng inaasahan ko.At sabay nun ay may nalasahan akong parang bakal sa bibig ko.Alam kong dinudugo na ang mga labi ko dahil sa marahas at madiin niyang paghalik sakin.
"So you don't want me now?Then you'll regret stopping me!" Agad niyang pinunit ang aking damit ng hindi man lang nahihirapan.
Napakalakas niya.Tinulak niya naman ako ng malakas sa kama at sabay nun ay ang pagtama ng ulo ko sa headboard ng kama.
Malabo man ang paningin ko pero kitang kita ko kung paano ako babuyin ng sarili kong asawa.
Iyak ako ng iyak.
He became a monster because of one lie.
Mas minabuti pa niyang paniwalaan ang iba kesa sa sakin.Ang sakit sakit lang dahil ang lalaking pinakamamahal ko ay hindi man lang kayang magtiwala sakin.
Pero bakit ganun?Hindi nabawasan ang pagmamahal ko sa kaniya.
"You're useless.You're just good at making me bored.Ano?Yan lang ba ang kaya mo?"Sabi nito at umalis sakin.
Bago niya isuot ang sinturon niya ay hinampas niya sakin ito.Halos lahat ng parte ng katawan ko ay wala siyang ipinapalampas.
Kahit masakit na ang mga kamay ko ay nagawa ko paring protektahan ang tiyan ko kung saan nandoon naninirahan ang aming supling.
"Sige!Ipagtanggol mo pa yang bastardo mong anak!Dahil isang maling galaw mo lang ay baka mapatay ko pa kayong dalawa!Fuck."Pagkatapos nun ay nilisan niya na ang kwarto.
Iniwan niya lang ako na parang basahan.Hindi pa ba sapat ang pananakit niya sakin?
"Baby ko.Pasensiya na anak kong umiiyak na naman si nanay.Wag mong isipin ang ginawa ng papa mo huh?Hindi yun totoo.Dahil Mahal na Mahal ka namin anak.Ikaw ang nagiisang anghel sa buhay namin." Sabi ko habang hinihimas ang tiyan ko.
Ang sinungaling ko.
Wala pa man siyang umbok pero alam kong nararamdaman niya ako.
"Anak wag mo munang iiwan si nanay ngayon ha?Magpakalakas ka diyan.Dahil gagawin ko ang lahat para makita mo ang napakagandang mundo.Ganoon ko kayo kamahal ng papa mo anak.I love you my baby." Nakangiting sabi ko habang patuloy ang pag agos ng aking luha.
Pipilitin kong mabuhay para sainyong dalawa ng anak natin Marco.
Wag kang magalala hubby ko.Papakawalan rin naman kita tulad ng gusto mo.
Pero wag ngayon.Nais ko pa kasi kayong makasama kahit sa huling hininga ng buhay ko.
I love you Moon.You will always be in my heart no matter what.










