Beyaz Ölüm
Share with your friends
Customize readability

Beyaz Ölüm

All Rights Reserved ©

Summary

Farklı milletleri bünyesinde bir araya toplamış Ashelia İmparatorluğu bir savaşla sınanmak üzeredir. Ama bu sefer düşman içerdedir. Kaderleri, Ashelia veliahtının suikaste uğramasıyla birbirine bağlanacaktır. Suikastten kurtulan veliaht, buna kimin cüret ettiğini bulmaya ant içmiştir. Onun aldığı kararla, karanlıkta beyaz bir gölge belirir. Beyaz Ölüm, adalet getirmeye yemin eder. O artık geçmişte olduğu kişi değildir. Tanrıların lütfuyla ona güç bahşedilir. O zamana kadar tamamen farklı hayatlar yaşamakta olanlar bir araya gelecek, hep birikte savaş alanına sürükleneceklerdir. Çabaları bu savaşı kazanmaya yetecek midir? Hykatia.

Status
6yrs ago
Chapters
11
Rating
n/a
Age Rating
16+

Yabancı Bir Gölge

“Ihlamur ağacının altında,

Fundalıkların arasında,

Yatağımızı paylaştığımız yerde,

Hala görülebilir,

Ezilmiş çimenler ve çiçekler.

Vadideki ormanın yakınlarında

Tándaradéi!

Diye tatlı tatlı şakıdı bülbül.

Onunla buluşmaya gittim

Yeşillikler arasında:

Sevgilim benden önce gelmişti,

Orada karşıladı beni.

Kutsal Bakire!

Sonsuza kadar mutlu olacağım.

Beni öptü mü? -Binlerce kez!

Tandaradei!

Bakın dudaklarıma, kıpkırmızılar!”

Tek katlı, beyaz boyalı köy evinin ahşap penceresinin pervazına bir genç kız tüymüştü. Kanaviçesinde, beyaz mendiline bir akçaağaç işliyordu. Kestane rengi saçları, kalın bir örgü yapılmıştı ve başına kırmızı çiçeklerin işlendiği, beyaz bir örtü atmıştı. İpek gibi sesiyle eski bir aşk şarkısını mırıldanıyordu lakin sonlara doğru kendini kaptırdığından üvey annesi Anita’nın dikkatini çekmesi de çok zaman almamıştı.

Anita, elinde tahta kaşığıyla kızın kafasına sertçe vurdu. “Catina, aptal aptal şarkı söyleyeceğine kalk da ev işlerine bak! Baban ve abilerin birazdan gelir! Git kuyudan su çek ve Dumitra’dan karahindiba al. Acele et! Yemeği bir an önce hazır etmem gerek.”

Acıyla inleyen Catina, üvey annesinin sözleri üzerine kanaviçesini pencere pervazına bıraktı ve kapıya gitti. Yaz olmasına rağmen üzerine çiçek işlemeli, kalın şalını geçirip ince gömleğinin üzerini iyice kapattı ve hasır sepetini koluna taktı. Anita’nın, onun izlemediğine emin olduktan sonra çarıklarını ayağına geçirmeden dışarı fırladı. Toprağı hissetmek istiyordu.

Güzel bir yaz günüydü. Batmakta olan güneş, gökyüzünü kızıla boyarken şarkısını hafifçe mırıldanmaya devam etti. Günlerdir, evlerinin arka bahçesinden öteye gidemez olmuştu zira nişanlısı Adrian, onun ortalıkta dolanmasını istemiyordu. Catina için bu evlilik, daha düğün gerçekleşmeden bir işkenceye dönüşmüştü. Ayakları paralanana kadar çayırda koşmayı, kendilerine ait arazideki gölette üç abisiyle birlikte vakit geçirmeyi, keçileri tepelere otlatmaya götürmeyi seviyordu. Babası, nişanlısının sözlerine kulak asmasa da o yokken evin başı olan Anita, bu kurala sıkı sıkı uyuyor ve kızı, ancak bir ihtiyacı varsa dışarı yolluyordu.

On yedisine iki ay kadar vardı ve babası Mihai, kızının doğum gününün hemen ertesi günü düğünün yapılmasına onay vermişti. Dürüst olması gerekirse Catina, bu evlilikten memnun değildi zira kendini hazır hissetmiyordu. Özgürlüğünün kısıtlanmasındansa hiç hoşlanmıyordu.

Kuyu daha yakın olsa da elinde ağır kovalarla onca yolu katetmek istemediğinden önce köy cadısı Dumitra’nın evine yollandı. Dumitra’nın kocaman bir serası vardı ve orada her türlü otu, çiçeği yetiştirirdi. Köylüler, cadıyı uğursuz bulsalar da kilerleri boşaldıkça istemeye istemeye Dumitra’nın kapısını çalarlardı zira cadının otları her zaman taze ve ucuzdu.

Karanlık bastırmadan önce son şarkılarını söyleyen kuşların seslerini dinleyerek yolda yürürken huzurla ve neşeyle doldu Catina. Günlerdir yağmur yağmadığı için toprak kuruydu, ayakları toz olmuştu ama umrunda değildi. Toprağa basmayı, ayağının altında ezilen otları hissetmeyi özlemişti. Neşeyle kahkaha attı ve koşmaya başladı. Kadınlar evlerinde işten gelen kocalarını doyurmak için yemek hazırlıyor, erkekler ise bahçe ve tarlalardan dönüyorlardı. Dumitra’nın evine giden bu eski patikada kimse olmazdı bu saatte. Örtüsünü çıkardı ve saçlarını rüzgara teslim etti. Kapalı kaldığı günlerin intikamını alırcasına koşuyordu.

Dumitra’nın avlusuna geldiğinde hala neşeyle gülüyordu. Onun kahkahalarını, daha kız varmadan önce duyan Dumitra da kapıya çıkmıştı. Kızı görünce hafifçe gülümsedi. Catina da bu dostane surata gülümserken içi sımsıcak oldu. Onun ne hissettiğini en iyi Dumitra bilirdi. Anlattıklarından yola çıkılırsa cadı, istemediği bir evlilikten kaçmış ve başkente giderek cadı olmuştu. İnsanların arasında barınabilmesi için bir cadı olmasının şart olduğunu söylüyordu. Yeni dul kalmış kadınların kapısında dolanan taşra erkekleri, cadılardan uğursuz oldukları gerekçesiyle uzak dururdu. Kadınlar da cadıların dedikodusunu yapmaya çekinir, ailelerini lanetlemesinler diye çenelerini kapalı tutarlardı.

Catina’nın ne için geldiğini çoktan bilen Dumitra, verandasındaki torbalardan karahindiba çıkarırken keyifle sordu. “Bu ne hal Catina? Üvey annen ve nişanlın seni bu halde görseler kalplerine iner!”

Catina kıkırdadı. Tüm köyün huysuz diye bildiği bu cadı kendisine karşı çok kibardı. Dumitra, Catina’ya asla kötü davranmamıştı. Catina da onun bu iyi niyetini suistimal etmiyor, Dumitra’ya sevecenlikle yaklaşıyordu.

“Sadece bir ayım kaldı Dumitra. Şimdiden eve kapattılar beni. Fırsatını bulduğumda tadını çıkarmazsam içimde kalır,” dedi muzipçe gülümseyerek.

Dumitra gülümsedi. O gülümseyince Catina aslında cadının ne kadar güzel olduğunu fark etti. Kadın ellili yaşlarının sonunda olsa gerekti. Koyu mavi gözleri, lekeli ve hafifçe kırışık olsa da beyaz bir teni vardı. Yüz hatları çok kibardı. Yaşına rağmen hala kömür karası olan karmakarışık saçı, taranıp toplansa güzel dururdu aslında. Catina onun gençliğinde can yakacak kadar güzel olduğunu kestirebiliyordu. Bu güzellikle istediği adamı elde edebilecekken Dumitra köyünden kaçıp cadı olmuştu.

Catina iç geçirdi. Aklı almıyordu. Dumitra, bu zor kararı verecek neler yaşadı, merak ediyordu ancak yaşlı cadı, bu sorusunu asla yanıtlamazdı.

“Sen çok güzelsin Dumitra. Neden cadı oldun?” mırıldandı kendi kendine. Daha önce bunu çok kez sormuş olsa da Dumitra kaçak cevaplar verip dururdu. Catina, bu sefer de onun gerçekten cevap vermesini beklemiyordu ama aniden Dumitra’nın gözleri dalgınlaştı ve kızı süzdü.

Dumitra’nın dalgın bakışlarından çok şey geçiyordu. Catina, gözlerini kırpıştırarak bu bilmeceyi çözmeye çalışsa da başarısız oldu. Dumitra’nın ne düşündüğünü tahmin etmek çok zordu.

Uzun süreli bir sessizliğin ardından yaşlı yadı, Catina’yı şaşırtan bir teklifte bulundu.

“İçeri geç Catina. Sana çay koyayım.”

Catina, cadının dediğini yaparak içeri geçti ve beklemeye başladı. Çok fazla zamanı yoktu aslında lakin merakı üstün basmıştı. Dumitra’nın aniden değişen tavrının altında yatan nednei merak ediyordu. Karahindibaları ve Anita’yı çoktan unutmuştu.

Dumitra, çok geçmeden iki bardak çay getirdi ve kızın karşısına oturdu. Pencereden dışarıyı izleyerek anlatmaya başladı. Pencereden esen rüzgar, cadının alnına düşen bukleleri havalandırıyor, ona masalsı bir hava katıyordu.

“Bunu sadece sana değil, kimseye anlatmayı planlamıyordum aslında ancak istemediğini hissettiğim bir evliliğe doğru ilerlediğini görüyorum. Anlatacaklarım, sana yardımcı olmak içindir.”

Cadı, durdu ve önüne dönüp çayından bir yudum aldıktan sonra devam etti.

“Biri bana güzel demeyeli kaç sene oldu acaba? Evet, eskiden güzeldim herhalde. En azından öyle derlerdi. Beni isteyen çok olmuştu. Birine de gönlümü kaptırdım. Adı Jovan’dı. Bizim gibi Ashelialı değildi. Ashelia’nın sonradan topraklarına kattığı bir yerdendi. Lutovya olsa gerek, her neyse. Babam, çok genç olduğum bahanesiyle vermedi ona beni. Çok geçmedi ki ben gölde yüzerken derebeyinin hizmetçilerinden biri beni görmüş ve efendisine anlatmış, oğluna istediler. Otuz yaşında, çirkin yürekli bir adamdı. Kötü huyları olduğunu herkes bilirdi. Babama Jovan ile evlenmezsem kimseyle evlenmeyeceğimi söyledim.”

Dumitra’nın bakışları hüzünle doldu ve iç geçirdi.

“Lutovyalılar, bizim gibi değildi. Kadınları özgürce dolaşır, hatta ticaret yaparlardı. Jovan ile evlenirsem hem sevdiğim adam ile evlenmiş olacaktım hem de dilediğim gibi özgür olacaktım. Jovan beni çok severdi. Jovan’a kaçmayı kafama koymuştum ama bunu duyan derebeyinin oğlu onu ölümcül bir şekilde yaraladı. Kız kardeşim de tam o sırada ateşli hastalığa yakalandı, sabaha çıkmadı. Babamın derebeyin oğluyla evliliğimi oldu bittiye getireceğini anlayınca köyün cadısının yanına koştum. Bana acıdı, elime şu boynumdaki kolyeyi tutuşturdu ve bana yolculuk için bir şeyler verip köyden gizlice çıkardı. Köyden iyice uzaklaşınca bana gideceğim yolu tarif etti.”

“Başkent Isarnstat’a gidip cadıların yetiştiği Ay Kulesi’nde eğitim aldım. Oradaki cadılar biz köy cadıları gibi değillerdir... Soylulara hizmet ederler ve yeni cadılar yetiştirirler. Beni başta kabul etmeyeceklerdi ama kolyemi görünce aldılar aralarına. Başkentte hayatımın en güzel günlerini geçirdim desem yeridir. Soylular, büyü gücüne sahip insanları uğursuz bulmaz ve hatta büyü gücünü inanılmaz derece çekici bulunurlar. Her soylunun hizmetinde bir cadı ve büyücü vardır. Hatta şimdiki baş cadı bir soylu ile evli. En iyi öğrenciler başkentte kalır, soylulara hizmet ederler.”

“Eski baş cadı, onun halefi olmamı istiyordu ama olamazdım. Başkentten ayrılmam gerekti. Köyüme de dönemezdim, buraya geldim. Gülün dikeni vardır derler, buradaki insanlar beni sevmiyorlar ama yine de mutluyum. Eh, al bakalım karahindibaları artık geç oldu.”

Catina bir rüyadan uyanmışçasına silkindi. “Çok güzel, masal gibi!”

“Evet, düşününce bana da masal gibi geliyor. O kadar zaman geçti ki o günlerin üzerinden... Sanki bir başkasının anıları gibi.”

Dumitra birden dalgınlaşıp Catina’nın yüzüne baktı. Catina buraya ait değildi. Koyu kestane saçları, zümrüt yeşili büyük gözleri, güneşte esmerleşmiş, pürüzsüz bir teni vardı. Fazla uzun değildi ama vücudu güzeldi. Artık nişanlandığı için çuval gibi bol kıyafetler ve örtülerle gizlenmeye çalışıyordu güzelliği lakin bu yeterli değildi. Başkentte, soyluların arasında ziyadesiyle dikkat çekecek bir kızdı Catina. Yazık olacaktı. Adrian, iyi bir adam değildi. Şüpheli işlere bulaşarak bir servet elde etmiş, annesine ve kız kardeşlerine hayatı zindan etmiş biriydi.

“Catina, bu kolyeyi al,” dedi cadı, boynundaki kolyeyi çıkararak.

Catina şaşkındı. “Neden ki?”

“Adrian iyi bir damat adayı gibi görünebilir ama... Al bu kolyeyi. Benim aksime başkente giden yolu biliyorsun zaten. Eğer istemiyorsan zorunda değilsin kızım. Git başkente. Benim gibi bir köy cadısı olacak değilsin ya. Aklında bulunsun... Önünde koca bir ay var düşünmek için.”

Catina ne diyeceğini bilemez halde ağzı açık cadıya baktı. Anlamsızca bir şeyler geveledi. Cadının, onunla neden böyle konuştuğunu anlayamamıştı.

Onu sevmiyorsun ve kısıtlanmak istemiyorsun. Dumitra sana sadece yardım ediyor, diye bir ses yükseldi yüreğinden.

Farkında olmayarak kolyeyi aldı. Karahindibanın parasını Dumitra’nın eline sıkıştırıp yola koyuldu. Neşeyle koşarak geldiği yoldan dalgınlıkla dönüyordu. Kafasını kaldırıp gökyüzüne baktı. Babası ve abilerinin gelmesine herhalde bir yarım saat kadar vardı. Kuyudan henüz su çekmemişti ama kuyu yakındı, acele etmesine gerek yoktu.

Patikadan çıkıp ormana daldı. Dumitra’nın sözleri onu düşündürüyordu. Dumitra gibi başkasına sevdalı değildi. Adrian’la sorunu yoktu ama içten içe istemiyordu evlenmek. Dumitra’nın onun aklını çelip kendi yoluna çekiyor olmasından korktu.

Hayır, diye düşündü. Dumitra yapmazdı böyle bir şey ama belli ki kızın bilmediği bir şey biliyordu. Adrian’ın, iyi bir damat adayı gibi görünebileceğini söylemiş ve ama diye de eklemişti...

Ormanda yürürken göletin kenarına geldiğini fark etti. Zaten patikadan çıkarken amacı buraya gelmekti. Üzerindeki kıyafetler ağır gelmeye başladı. Şalını yere attıktan sonra krem rengi, uçlarına güllerin işlendiği önlüğünü, koyu kırmızı eteğini ve ince, beyaz gömleğini çıkarıp çırılçıplak kaldı. Güneşin son ışıkları, esmer tenini aydınlatırken kendini berrak suların arasına bıraktı. Gergin vücudu bir anda rahatlayıvermişti.

En fazla on dakika yüzüp sonra dönecekti eve. Planı buydu. Zaten ortalık da kararmaya, hava serinlemeye başlamıştı. Suyun üzerinde sırt üstü uzanıp elleriyle daireler çizerek yüzmeye başladı. Hava soğumasına rağmen yüzdükçe gevşiyor, suyun içinden çıkmak istemiyordu.

Sırtüstü uzanmış, gökyüzünü izlerken düşüncelere dalması, çok zamanını almadı.

Adrian...

Yirmili yaşlarının sonlarındaydı. Babasıyla kasabaya gittiklerinde pazarda gezerken Catina’yı görmüş olsa gerekti. Uzun boylu, yapılı, esmer bir adamdı. Çok çekiciydi. Köydeki kızlar, Adrian ile nişanlandığını duyunca Catina’yı kıskanmışlardı. İki kız kardeşi ve annesiyle yaşardı ama onları gören olmamıştı. Kasabalı zenginler, hanesindeki kadınları genellikle kimseyle görüştürmez, evlerinde hadım kölelerin koruduğu bir bölmeye kapatırlardı. Bundan mütevellit Adrian, söz kesildikten sonra Catina’yı gündüz vakti dışarı salmamaları için sıkı sıkı tembih etmişti. Babası karşı çıkacak gibi olmuştu ama Anita, onu susturmuştu.

Catina kendini rahatsız hissetti. Cadının neden ama dediğini anlamıştı. Ashelialı köylüler, kasabalılar kadar katı değildi ve kadınların da çalışmasına ihtiyaç duyardı. Soylular zaten ayrı bir dünyaydı ama kasabalarda yaşayanlar için durum farklıydı. Ticaretle, zanaat ile geçimini sağlayan bu kesimin, kadınların çalışmasına ihtiyacı yoktu.

Catina suya daldı. Ortalık git gide kararıyordu. Nefesini tutup suyun içinde yirmiye kadar saydı, sonra çıktı. Saçları sırılsıklam olmuş, gövdesine yapışmıştı. Her tarafından sular damlayarak göletten çıktı, kıyafetlerinin olduğu tarafa yürüdü.

Kıyafetlerinin yanına gelince uzun saçlarını tutup sıkarak suyunu akıttı ve kurdelesiyle bağladı. Kurulanmak için, evden gelirken koluna taktığı sepetin dibindeki paçavra haline gelmiş örtüyü kullandı. Tam kıyafetlerini giyecekken göleti çevreleyen çalılıklardan hışırtı sesi duydu. Donup kaldı. Burası Labiena Ailesi’nin arazisiydi. Kimse kafasına göre girip çıkamazdı. Babası Mihai Labiena, bu konuda köylülere yeterince göz dağı vermişti.

Tavşan falandır, diye kendini rahatlatmaya çalışsa da içten içe öyle olmadığını biliyordu. Acele edip kıyafetlerini giymesi gerekiyordu ancak korkudan hareket edemiyordu. Köydeki ayyaşlardan birinin sarhoş sarhoş dolanırken kendi arazilerine girmiş olmaması için dua etti.

Işık oldukça azalmıştı, bir on dakika sonra iyice kararacaktı her yer. Catina kalbinin sesini duyabiliyordu. Hışırtılar devam ederken fark etmeden suya doğru geriledi, ayağı suya deyince istemsizce irkildi. Tam o sırada bir karaltı çıktı çalılardan. Bir erkekti bu.

Catina, kedi ciyaklamasını andıran bir çığlık atıp kıyafetlerini üzerine çekti. O ana dek onun farkına bile varmamış olan adamın da böylece dikkatini çekmişti fakat beklediği gibi bir sarhoş ya da köylü değildi bu. Gözleri zar zor seçiyordu ama beyaz bir pelerini, işlemeli deriden av kıyafetleri vardı üstünde. Yüzünü seçemese de sarı saçları, karanlıkta kendini belli ediyordu. Buralardan olmadığı belliydi.

“Yardım et...” dedi adam ve yere yığıldı. Sesi, ölmek üzereymiş gibi boğuk ve cansızdı.

Ne yaptığının farkında olmayan Catina, kıyafetlerini yere atıp adama koştu. Çıplaklığını unutmuştu. Durumun ne kadar tehlikeli olabileceğini bile düşünmeden hareket ediyordu.

Adamın yanına geldiğinde onun kendisinden en fazla 2-3 yaş büyük olduğunu anladı. Beyaz pelerini kan içindeydi, sırtından oluk oluk kan akıyordu. Catina, başta onun okla vurulduğunu düşündü ama sonra sırtından yaralandığını anladı. Böyle sessiz sakin, eşkıyanın uğramadığı köylerinde bunun nasıl olduğunu aklı almıyordu.

Sakin kalmaya çalışarak önce pelerini sonra da adamın kıyafetlerini çıkarıp yüz üstü çevirdi. Yara fazla derin değildi fakat sırtı boydan boya kesilmişti ve bu da çok fazla kan kaybetmesine neden olmuştu. Herhalde sırtından bıçaklanmıştı. Kıyafetlerinden onun bir muhafız olduğunu düşündü. Bazen buralara muhafızları eşliğinde teftişe çıkmış imparatorluk denetçileri uğrardı. Eğer onlardan biriyse bile nasıl yaralanmış olabilirdi? İmparatorluk muhafızlarına dokunmaya kimsenin cesareti yoktu.

Pelerini yırtıp adamın yarasına bastırdı. Elleri kan içindeydi. Pelerinin diğer parçasıyla adamın sırtını sardı ama böyle olmazdı bu. Muhakkak yaranın dikilmesi ve merhemlenmesi, düzgünce bakılması gerekiyordu.

Gölete koşup ellerini yıkadı ve kıyafetlerini giydi. Karahindibanın olduğu sepeti kaptığı gibi eve koştu. Babasının ve abilerinin henüz gelmediğini anlayınca rahatladı. Sepeti girişe bıraktıktan sonra üvey annesine geldiğini belli etmeden babasının atölyesine koştu. Evlerinin avlusunda bulunan, barakadan hallice fakat düzenli bir yerdi burası.

Babası, bazen abileriyle ava çıkardı. Avda yaralandıkları zaman, ihtiyaçları olan şeyler ellerinin altında bulunsun diye malzemeleri toplayıp bir kutuya koymuşlardı. O kutuyu kaptığı gibi yola koştu. Yanına ayrıca koridordaki gaz lambasını da almıştı. O, avludan çıkarken üvey annesi “Nerede kaldı bu kız?” diye söyleniyordu.

Nefes nefese geri geldiğinde adam hala bıraktığı gibi duruyordu. Gaz lambasını yaktı ve o titrek ışıkta yarayı dikkatlice temizleyip dikti. Dikerken adam acı acı inlemişti ama Catina’nın yapabileceği bir şey yoktu. Yanında acıyı dindirecek sert bir içki ya da karışım bulunmuyordu.

Yarayı sardıktan sonra ne yapacağını düşündü. Adamı burada böyle bırakıp gidemezdi. Dumitra’ya götürse kadın ona bakardı ama oraya nasıl taşıyacaktı adamı? Çaresizce düşünürken aklına ortanca abisinin göletin kenarına yaptığı derme çatma sığınak geldi. Bir yaralının kalması için iyi bir yer olmasa da hiç yoktan iyiydi.

Güç bela adamı sürükleyip kuru otların üzerine yatırdı. İki ağacın arasında üstü ve üç yanı kapalı bir baraka yapmıştı abileri. Yağmurdan ya da yakıcı öğle güneşinden korunmak için yapılmıştı burası. Catina, yaralı birini burada tek başına bırakmak istemiyordu.

“Köylülerden yardım mı istesem...” diye mırıldandığı sırada adam kolunu tuttu ve “Sakın!” diye inledi.

Catina, onun dokunuşuyla korkuyla sıçradı. “K-kimsin sen?” diye sordu korkmuş bir sesle. Başına bela almış almaktan korkuyordu.

Adam acı içinde başını çevirip ona baktı. Yüzü zar zor seçiliyordu. “Bir soyluyum...” diye geveledi.

Catina başını salladı. Bu yabancıdan bir an önce uzaklaşmak istiyordu. “B-ben gitmeliyim. Sonra yine gelirim,” dedi ve koşarak uzaklaştı.

Eve döndüğünde hem korkmuştu hem de suçluluk duygusuyla doluydu. Çamurlu ayaklarıyla kapı eşiğinden içeri gireceği sırada Anita, Catina’yı kulağından yakaladı.

“Neredeydin sen? Su nerede, aptal kız?!”

“Ah, unuttum. Özür dilerim!”

“Nerede sürttün? Adrian, sana dışarı çıkmayacaksın demedi mi?!”

“Bırak kardeşimi, Anita!”

Gür, erkek sesi evin içinde yankılanırken Anita, korkuyla Catina’yı bıraktı. Catina’nın ağabeyi Nikos idi sesin sahibi. Öfkeli suratıyla kapı eşiğine dikilmiş, yeşil gözleriyle Anita’yı adeta tehdit ediyordu. Anita, Catina’dan uzaklaşıp mutfağa kaçınca Nikos, sevecen bir tavırla kız kardeşine uzandı. “Gel, acıkmışsındır. Yemek yiyelim.”

Eski ahşap masada abileri Vlad, Stefan ve babası oturmuş çorba içiyor, fırından az önce çıkmış sıcak ekmeği tane tane koparıp ağızlarında uzun uzun çiğniyorlardı. Yüzlerindeki yorgun ifadeden bugün de çok çalıştıkları belliydi.

Nikos, kız kardeşinin sandalyesini çekip onu masaya oturttuktan sonra yanına da kendisi oturdu ve önlerinde duran ekmekten iki parça kopardı. Birini Catina’nın önüne koymuş, diğerini de kendisi yemeye başlamıştı.

Nikos, Catina’nın abilerinden en sessiz olanıydı. Başından beri Catina’nın evliliğine karşıydı. Kız kardeşinin hem çok genç olduğunu düşünüyordu hem de Adrian’ın ne tür bir pislik olduğunu biliyordu. Dünyadan habersiz kardeşi Catina’ya, Adrian’ı beğenip beğenmediği sorulduğunda nişanlandığının farkında bile olmayan kız, beğendim diyerek geçiştirmişti. Nikos, o zaman kız kardeşinin olayların farkında olmadığını bildiğinden karşı çıkmak istediyse de içten pazarlıklı Anita, Adrian’ın onları nasıl zenginleştireceğiyle Mihai’nin kafasını doldurarak Nikos’un susmasını sağlamıştı.

Nikos, Anita’dan nefret ediyor, onun varlığının annesinin hatırasına saygısızlık olduğunu düşünüyordu. Bu evlilik yüzünden babasıyla arası iyi değildi. Kavgalı ya da küs değillerdi ama Nikos çok gerekmedikçe onunla konuşmuyor, varlığını çoğu zaman yok sayıyordu. Zaten normalde de bir yanardağı gibiydi Nikos, sessiz sessiz durur bir anda patlardı.

“Catina,” dedi sert bir sesle, masadan kalkarken. “Git, ne zaman istiyorsan gez dışarda. Nişanlı da olsan hala bizim ailemizin bir üyesisin. Adrian rahatsız olursa nişanı atar gider. Kimse bize ne yapacağımızı söyleyemez.”

Nikos’un sözlerini duyan Anita’nın yüzünde öfkeli bir bakış belirdi ama bir saniyelik bir olaydı bu, kimse fark etmedi. İmalı bakışlarla kocasına baktı fakat adam yemeğini yemeye devam ediyordu.

Nikos’un aksine deli dolu olan ve duygularını dışa vurmaktan çekinmeyen abileri Vlad da katıldı onun sözlerine. “Nikos haklı baba. Rahatsız olursa atar nişanı. Köyümüzde kime yan gözle bakılmış da Adrian, Catina’yı eve kapatıyor? Bir sıkıntı olursa senin üç tane oğlun var.”

Babaları Mihai, yemeğini bitirmişti. Karısına bakmadan oğullarına sordu. “Çocuklar, madem böyle bir fikriniz vardı neden söz kesilirken konuşmadınız?”

O zamana kadar sessiz kalıp konuşmaları yarım bir gülümsemeyle dinleyen, oğlanların en küçüğü Stefan yapmacık bir sesle “Ama babacığım,” dedi. Ardından imalı imalı görüş açısına Anita’yı da alarak “Siz bize fikrimizi sordunuz mu? Ne zaman sesimizi çıkaracak gibi olsak, ailemiz zenginleşecek, tarlalarımız olacak, hayvanlarımız artacak, diye bastırdı sevgili karınız. Yoksa Anita, Catina üzerinden pazarlık yaparken Vlad ve Nikos, Adrian’ın kafasını parçalayacaktı da ben durdurdum onu. Bahçemiz de hayvanlarımız da bize fazlasıyla yetiyor. Catina’yı koyun gibi satmaya mı muhtacız? Benim kardeşim, annemin soyuna çekmiş. Onun gibi bir kızı, Adrian gibi hödük birine mi vereceksin?”

Anita’nın yüzü mosmor oldu. Stefan kurnaz tilkinin tekiydi, lafını da asla sakınmazdı. Kim bilir kaç gün bu sözleri sarf etmek için yer kollamıştı. Anita’nın bu nişan olayını da oldu bittiye getirip kimseye söz açmaması bundandı. Fırsat verecek olsa oğlanlar, Adrian’ı bir güzel döver ve yollarlardı. Anita da amacına ulaşamazdı. Adrian’la, köye yakın kocaman bir çiftliği, tarlaları ve çiftliğin kölelerini vermesi karşılığı anlaşmıştı. Catina gibi aptal bir köylü kızı bunlara karşılık neydi ki? Ama şimdi Nikos tam da korktuğu gibi patlamış, Vlad deli dana gibi gerekirse Adrian’ı döveceklerini ima etmiş, kurnaz Stefan da ateşe körükle gitmişti.

Ah, nasıl da nefret ediyordu Stefan’dan Anita! Nikos’tan ettiğinden çok daha nefret ediyordu hem de! Mihai ile evleneceği zaman Vlad ortalığı kavga gürültü ayağa kaldırırken Nikos tepki olarak evi terk etmiş, Stefan ise abilerinin aksine sakin sakin oturduğu yerden saman altından su yürütmüştü. Anita’nın dışlanmış bir cadıya -bunlar kendilerine toplumda bir yer bulamaz ve para uğruna kara büyü yaparlardı- aşk büyüsü yaptırdığını, eski kocasını zehirleyip mallarının üstüne konduğunu, çıkarları uğruna eski köyünde hali vakti yerinde adamları ayarttığını yaymıştı. Anita, bunları yalanlamış, masumiyetini ilan etmişti. Gerçekten de ortada Anita’nın bunları yaptığına dair bir kanıt yoktu ama bu dedikodular, köylülerin Anita’dan soğumasına, uzak durmasına neden olmuştu. Diğer kadınlar nehir kenarında çamaşır yıkarken Anita’yı aralarına almazlar, topandıkları zaman çağırmazlardı. Anita sinirini Catina’dan çıkarıyordu ama köylü kadınlar bunu fark edince Catina’yı aralarına almışlar, Anita’ya göz açtırmamışlardı.

Ateş olmayan yerden duman çıkmazdı tabii, herkes de bunun farkındaydı. Stefan da Anita da bu dedikodulardan bazılarının doğru olduğunu biliyordu. Stefan’ın kanıtlamak yolunda bir çabası olmamıştı tabii, o istediğini almıştı. Mihai’ye ulaşınca bu dedikodular, adam Anita’ya açık bir şekilde bu tür davranışları olursa onu anında boşayacağını söylemişti. Stefan, babasının evlenmesini engelleyemese de bu kadarıyla yetinmişti.

Anita, yan gözle kocasına baktı. Mihai gözü tok bir adamdı, öyle çiftliğe falan tav olmazdı, şimdi oğulları böyle üzerine gidince Anita onun nişanı bozmasından korktu.

Mihai boğazını temizledi. “Evet haklısınız oğullarım. Catina istediği yere gidebilir. Zaten kızım ya Dumitra’ya gider ya evin az ötesindeki gölete gider ya da köylü kadınlarla evde toplanır kanaviçesini işler. Catina’yı pazara göndermeyiz olur biter. Adrian ile ben konuşurum. Çok rahatsız olursa nişanı atarız dediğiniz gibi.”

Anita huzursuzca kıpırdandıysa da sesini çıkarmadı, şimdilik güvendeydi. Mihai’yi sonra ikna edebilirdi.

Konuşmanın ardından herkes sessizce masadan kalktı. Catina da masayı toplayıp ailesine çay yapmaya başladı. Sinirleri gerilen Anita, bir şey söylemeden halı dokumak için odasına çekilmişti. Semaver kaynarken abileri ve babası fısır fısır konuşuyorlardı. Catina, zar zor da olsa onların sesini duyabiliyordu, kulak kesildi.

“Bir gölge bir anda belirdi ve adam yere yığıldı diyorlar. Kimse yüzünü, kim olduğunu görmemiş.”

“Ölen adam kimmiş öğrendin mi?”

“Radu, ölenin bir köle olduğundan emin ama kimin kölesi? Buraya yakın bir Adrian’ın çiftliği var, herhalde oradan geldi. Zavallı adam! Gün yüzü görmemiştir... Bir de böyle ölmek...”

“Baba! Sana diyorum bu Adrian’da bir şeyler var. Anita’yı boşver. Vermeyelim Catina’yı.”

“Vlad haklı baba. Korucular, katil kimse yaralamayı başarmışlar kaçmadan önce. Belli ki buraları bilmiyor. Yoksa kendini yakalatmazdı öyle biri. Adamı gündüz vakti kimse farkına varmadan tek kılıç darbesiyle ikiye ayırdı. Onu yaralayan korucu, Radu’ya demiş ki, bu katil her kimse bir soylu göndermiş olmalı. Başkentten bile olabilir. Üzerindeki kıyafetler, kullandığı silahlar bırak köyü, kasabalarda ve küçük şehirlerde imkanı yok bulunmaz. Adrian bir soylunun öfkesini üzerine çekecek ne yaptı acaba?”

“Her ne yaptıysa bizi ilgilendirmez. Kardeşimin bu adamla evlenmesini istemiyorum! Köyümüzde böyle bir olayın yaşandığı nerde görülmüş? Korucular düne kadar ayyaş geziyordu, şimdi titizlikle katili arıyorlar. Derebeyine haber götürdüler. Karışacak buralar.”

Çay hazırdı. Catina, bembeyaz bir yüzle tepsiye fincanları ve çörekleri dizdi. Çöreklerden bazılarını önlüğüne saklarken korku içindeydi. Farkında olmadan bir katile yardım etmiş olmaktan korkuyordu.

Bir şey belli etmemeye çalışarak çayı götürdü. Ardından babasının karşısına dikilerek “Yıkanmaya gidebilir miyim baba?” diye sordu.

Babası şaşırdı. “Bu saatte mi?”

Catina ağlamaklı bir sesle cevapladı. “Ne olur baba. Anita ahırı temizletti bugün. Yatağa böyle giremem.”

Nikos, hiç huyu olmadığı halde araya girdi. “Bırak baba. Gölet iki adım ötesi sayılır. Bizden başka da kimse bilmiyor. Bir şey olursa duyar koşarız.”

Stefan haylazca gülümsedi. “Leş gibi kokuyor zaten...”

“Stefan!” diye bağırdı babaları. “Tamam, Catina. Git ama bir şey olursa bağır. Ben sana güveniyorum.”

Catina, teşekkür ederek odasına koştu. Çantasına bir gaz lambası, mum, sargı bezi olarak kullanabileceği bezler, iki çarşaf ve abilerinden birine ait temiz kıyafetler koydu.

Çıkmadan önce gizlice mutfaktan ayrıca merhem ve içki de aşırdı. Aldığı merhem işe yarar mıydı bilmiyordu gerçi.

“Ben çıkıyorum baba, çok geçmeden gelirim!” diye seslendi kapıdan çıkarken.

Anita, kafasını odasının kapısından dışarı uzatıp sordu. “Nereye bu saatte?”

Nikos, sinirle bağırdı. “Kendi işine bak, Anita!”

“Ne haliniz varsa görün,” diye söylenen Anita, sertçe kapıyı kapattı. O sırada Catina, çoktan dışarı fırlamıştı.

Anita’nın onu pencereden izlemediğine emin olan Catina, yine babasının atölyesine koştu. Bir geceyi çıkaracak kadar kömürü bir torbaya doldurup yanına çakmak taşı aldı. Atölyenin arka odasına kullanmadıkları eşyaları koyarlardı. Oradan eski bir hasır, battaniye ve ufak bir yastık aldı. Bu kadar şeyi tek başına taşımak zor olacaktı. Hem de bir katil için yapacaktı bunu ama Catina, onun Adrian ile bağlantısını kesinlikle öğrenmeliydi.

Ağır yüküyle elinden geldiğince hızlı gölete ulaştı. Adam hala bıraktığı gibi duruyordu ve önceden getirdiği gaz lambası da sönmüştü.

Catina’nın eli hızlıydı. Hızlıca iki gaz lambasını da yakıp hasırı yere örttü. Üstüne de getirdiği çarşaflardan birini serdi. Ardından uydurduğu bu yatağın yanına ufak bir çukur kazarak bulduğu iri taşları çevresine dizdi, kömürü oraya döküp yaktı. Yaz aylarındaydılar fakat gece hava soğuk olurdu. Ardından tekrar yaralının başına gitti. Yaralı, yarı baygın onu izliyordu.

Adam, önünde yarı çıplak uzanıyordu ve üşüdüğü de belliydi. Catina, ona üstünü giydirmeden önce yarayı tekrardan inceledi. İyi dikiş atmıştı doğrusu. Abileri Vlad, ava çıktıklarında bir keresinde yanlışlıkla Nikos’u vurmuştu. Nikos ise bir süre kolunu oynatamamış, iyileşince de ondan beklenmeyecek bir hareketle Vlad’ı hayvan gübresi yığının içine atıvermişti. Abileri birbirlerini yaraladı mı Catina yetişiyordu yaralarına. Dumitra’nın yanında kala kala yaralara, hastalıklara ne iyi gelir öğrenmişti.

Yarayı tekrar temizleyip merhemledikten sonra temiz bezlerle yarayı bir daha sardı. Ardından yaraya değdirmemeye özen göstererek ıslak bir bezle adamın gövdesindeki kuru kanı temizledi ve abisinin temiz gömleğini giydirdi. İşi bittiğinde zar zor adamı sürükleyerek hasırın üstüne yatırdı. Eski püskü tozlu battaniyeyi üzerine örttükten sonra yapabileceği başka bir şey kalmıyordu.

Catina, bir süre yaralıyı izledi. Lambanın titrek ışığında sarı saçları parlıyordu. Bir yabancıya benziyordu. Gerçekten de bir soylu olup olmadığını merak etti. Aklında birçok soru vardı, onunla konuşmaya çalışmaya karar verdi.

“Uyanık mısın?”

Adamdan cevap olarak bir hırıltı geldi. Canı konuşamayacak kadar acıyor olmalıydı.

Catina yanında getirdiği çörekleri ve içkiyi çıkardı. Çörekleri adama yedirmeye çalıştı ama adam çiğneyemeyecek kadar halsizdi. Bunun üzerine Catina tiksinse de önce çörekleri kendi çiğnedi, sonra da adamı bir kuş gibi besledi. Adam, bunun hoşuna gitmediğini belirterek homurdansa da Catina, geri çekilmedi. Gücünü toplaması için yemesi gerekiyordu.

Şarap tulumunu adamın dudaklarına dayadığında adam sanki canlandı ve hepsini içip bitirdi. Catina onun bir iki yudum içip bırakmasını beklemişti oysa. Evdekilerin, eksilen şarabı fark etmemesini umdu.

Şarabı içtikten sonra adam biraz daha iyiydi. Catina, biraz sorgulamadan zarar çıkmayacağını düşündü.

“Köyde bir adam öldürülmüş. Katilini de korucular yaralamış ve arıyorlar şimdi. Sen de pek buralılara benzemiyorsun.”

Adam hırıltılı bir sesle cevapladı. “Ele mi vereceksin beni?”

Catina kafasını salladı. “Hayır. Sana sormak istediğim şeyler var. Neden adamı öldürdün?”

“Neden öğrenmek istiyorsun bunu? İşbirlikçi misin sen?”

Catina işbirlikçinin ne demek olduğunu bile bilmiyordu. “Hayır. Neden bahsediyorsun? Öğrenmem gerek çünkü... Benimle ilişkili biri olabilir. Önemli benim için.”

“Seninle ilişkili demek...”

“Adrian ile bir alakası var mı?”

Adrian lafını duyan yabancı kaşlarını çattı. “Senin onunla ne ilişkin var?”

Catina söyleyip söylememek arasında kalıp bir şeyler geveledi ama bunun üzerine adam sinirlendi. “Söyle dedim!”

“Nişanlım.”

“Nişanlısısın demek. Seni kaçırsam Adrian ne tepki verirdi acaba?”

“Bu halinle mi kaçıracaksın?”

“Ertesi sabaha toplanırım.”

Catina istemsizce güldü. “Sırtındaki yara derin değil ama sırtını neredeyse boydan boya kesmişler ve çok kan kaybetmişsin. Baygın olmaman mucize. Beni tehdit edeceğin yerde bana şükret! Ben olmasam ölmüştün.”

Adam huzursuzca kıpırdandı ama bunun canını yaktığını anlayınca vazgeçti. “Bana at bulabilir misin?”

Catina sinirlendi. “Bir katile yardım ettiğimi duyurmak istemiyorum! At bulmak burada çok zordur, insanlara ne diyeceğim?”

“Bak,” dedi adam ikna edici bir sesle konuşmaya çalışarak. “Ben kötü bir şey yapmadım. Eğer bana yardım edersen de seni müfakatlandırırım.”

Catina bu konuşmalardan hoşlanmamıştı. Adamın aksanı, konuşma biçimi çok farklıydı. Bazı kelimeleri Catina zar zor çıkarabiliyordu aksanından. Hem müfakatlandırmak kelimesinden de hoşlanmamıştı. Birkaç altın vererek bu işten sıyrılamazdı.

“Beni yanlış anlama,” dedi Catina, başını dikleştirerek. “Ama hayatın benim ellerimde ve bana doğruları anlatman gerek ki kötü bir şey yapıp yapmadığına karar vereyim. Şu ana kadar gözüme bir katil ve şüpheli biri olarak göründün.”

Adam ofladı. “Ne bilmek istiyorsun?” diye sordu gergince. Sesinden hiç hoşnut olmadığı belli oluyordu.

“Adın ne?”

“Ne yapacaksın adımı?”

Catina şaşkınca bağırdı. “Ne demek ne yapacağım?! İnsan insana adıyla seslenir! Ne değerli adın varmış...”

Adam sıkıntıyla ona baktı. “Adım Laenian,” dedi. Sesinden, ismini söylemekten hiç hoşlanmadığı belli oluyordu.

“Nasıl?” dedi Catina. Böyle bir isim daha önce duymamıştı. Buralarda erkeklerin ismi genelde abilerininki gibi kısa olurdu: Stefan, Vlad, Andru, Luca...

“Anlamaman normal. Köylüler böyle isimler koymaz çocuklarına.”

Catina köylü diye aşağılanmasına sinirlenmişti. “Senin isminin ne olduğunu bile anlamadım daha. En azından bizim isimlerimizi hatırlamak kolay.”

“Belki öyledir. Bana fazla basit geliyor. Senin adın ne?”

Catina onun aksine tereddütsüz cevapladı. “Catina.”

“Catina...” diye tekrarladı adam. “Teşekkür ederim.”

Catina onun teşekkür etmesini beklemiyordu. Eğer dediği gibi gerçekten bir soyluysa teşekkür etmeyi bile bilmiyor olmasını beklerdi. Yanakları kızardı.

“O köleyi neden öldürdün? Adrian... O, kötü biri mi?”

“Nişanlını tanımıyor musun cidden?”

“Onu sadece bir kere gördüm. Kasabalı o, buralara fazla uğramaz.”

“Ve seni doğru dürüst tanımadığın biri ile evlendiriyorlar. Köylülerin işini anlamak zor. Başkentte çıkar evlilikleri de az rastlanmayan bir şey olsa da insanlar genelde kafalarının uyuştuğu biriyle evlenmeyi tercih eder.”

“Sen başkentten mi geliyorsun?”

Bir pot kırdığının farkına varan Laenian, istemeye istemeye cevapladı. “Evet.”

“Korucular senin başkentten bir soylunun gönderdiği katil olduğunu söylüyor. Babam ve abilerim konuşurken duydum.”

Laenian güldü. “İyi tahmin yürütmüşler.”

“Kıyafetlerinden...” dedi kız dalgınca. “Buranın insanları fakir değildir ama bu tür kaliteli şeyleri alacak güçleri de yoktur. İşlemeli deri zırh ve ipek gömlek görmemiştim daha önce.”

Bir sessizlik oluştu ve ikisi de çekinerek birbirlerine baktılar. Göz göze geldiklerinde Catina, utanarak bakışlarını kaçırdı.

Genç kız, huzursuzca kıpırdandı. Hala Adrian’ın alakasını anlayamamıştı. “Adrian’ın alakasını ve köleyi neden öldürdüğünü anlatmadın hala.”

Laenian bir süre sessiz kaldı. Kafasında bir şeyleri ölçüp tarttığı belliydi. Kızın yardımına muhtaçtı. Onun sayesinde yarası temizlenip dikilmiş, kötü de olsa geceyi geçirebileceği bir yer bulmuştu. Kendi başına olsa, kızın da dediği gibi baygınlık geçirir ve korucular onu kolayca bulurdu. Eğer yakalansa korucular anlatacaklarına inanmaz, bu tanrının unuttuğu yerde pisi pisine ölürdü. İnansalar bile olay duyulduğunda başkentte korkunç bir skandal patlardı ve sürgüne kadar yolu vardı.

Öte yandan, kız Adrian ile nişanlı olduğuna göre bilmesinde fayda vardı. Belli ki görücü usulü evlendiriliyordu. Adamla samimi olsa herhalde şimdiye dek koruculara haber vermişti bile ama görünen o ki kızın da aklında soru işaretleri vardı. Sessiz kalmayı tercih etmesi de, konuşması da riskliydi fakat belki anlatacakları, kızın Adrian’dan soğumasına ve ona yardım etmeye devam etmesini sağlardı. Fazla riske girmemek için ayrıntıya girmeden anlatmaya karar verdi.

“Sana anlatacağım ama adın ve ataların üzerine yemin etmeni istiyorum.”

Catina kaşlarını çattı, garip bir yemindi.

“Hiç böyle bir şey duymadım,” diye mırıldandı.

“Yeminlerin en büyüklerindendir. İlk kez kurucu atamız Renweard Büyük Savaş’tan sonra anlaşma imzalanırken kullanmış. Büyücü Haromir ise sözlerini büyüleyerek sağlama almış. Adın ve ataların adına yemin edersen yemini bozduğunda adını kaybedersin. Kim olduğunu hatırlamaz, dünya üzerinde silik bir gölgeye dönüşürsün ve öldüğünde ataların, seni öbür dünyada aralarına almazlar. Kim olduğunu bilmeden öbür dünyanın verimsiz tarlalarında dolaşır durursun.”

Catina, bu tür şeylere hiç aşina değildi. Laenian’ın bahsettiği Renweard, Haromir gibi isimleri de bilmiyordu. Çok da eğitimli olmayan bir kızdı sonuçta. Belki onun aksine eğitim alan abileri gibi bu isimlere aşina olsa korkar, böyle bir yemin etmezdi ama o an, bunda bir zarar görmedi. Adrian’ın ne işler peşinde olduğunu bilmek daha önemliydi şu an onun için.

“Adım ve atalarım adına seni ele vermeyeceğime ve sırrını kimseyle paylaşmayacağıma yemin ederim.”

Sert bir rüzgar esip geçti. Öyle ki tüm ağaçlar gürültüyle hışırdamış, uykularından uyanan kuşlar huzursuzca ötmüşlerdi. Yaz mevsiminde olur şey değildi aslında lakin birbirlerine odaklanmış olan Catina ve Laenian da farkına varmamıştı. Laenian anlatmaya başladı.

“O adam bir köle değil, bir suçluydu. Kaçtığı için resmi olarak tutuklanmadı. Ayrıca sorgulanmadı ve suçunu inkar da edebilir ama sırf buraya kaçması bile başlı başına bir kanıttır. Her neyse, artık öldüğüne göre bir sıkıntı yok. Adrian’ın alakasını ise ben bile yeni öğrendim sayılır. O bitten önemsiz, şu fare deliğinde yaşayan adamın böyle bir şeye kalkışacağını senelerce düşünsem akıl edemezdim! Hep bunun gibi haddini bilmeden şan peşinde olanlar zaten karıştırır ortalığı. O kim... O böcek kim ki... Ahh!”

Laenian acıyla inledi. Catina ona doğru atılıp ne olduğuna baktı. Konuşurken aniden sinirlenmiş bu da canını yakmıştı. O sakinleşene kadar ne yapacağını bilemeden kafasını kucağına yatırdı. Yaralı oldukça terlemiş, saçları alnına yapışmıştı. Catina, önlüğünden çıkardığı bezle yaralının alnını sildi. Laenian’ın sanki biraz ateşi var gibiydi. Öyle olmaması için dua etti. Ateşi çıkarsa nasıl tedavi edebileceğini bilmiyordu. Hele de böyle bir yerde yatarken imkanı yoktu iyileşmesinin.

“Sakin ol, kendine zarar veriyorsun. Neden böyle sinirlendin?”

“Çünkü onun gibi haddini bilmez böceklerin açtığı sorunları çözmek çok zor... İşte Adrian bu suçluya yardım ve yataklık etti. Onu öldüreceğimizi biliyordu ki utanmadan buraya gelip bir köle kılığına girdi. Soysuz herif!”

Catina tekrardan, “Sakin ol,” dedi. “Yani Adrian kötü biri, öyle mi?”

“Öyle tabii!” dedi Laenian, hiddetle. “O böcek kim ki bir prense suikast düzenleyen adamı kaçırıp koruyor? Kaçabileceğini, bunu becerebileceğini düşünmesi bile hata!”

Catina’nın bu işe aklı yatmıyordu bir türlü. “Adrian sadece sıradan, kasabalı bir tüccar. Çok zeki biri de değil bence.”

“İşte böyle sıradan dediğin insanlar, kirli oyunların arkasındakiler oluyor Catina. Eğer becerebilseydim Adrian’ı da öldürecektim ama aptal korucular peşime takıldılar ve beni yaralamaya cüret ettiler. Başkentte yanıma bile yaklaşamayacak insanlar beni yaraladı işte.”

Laenian ironiye güldü. Abisinin sözünü dinlemeliydi belki de.

"Bu işi yapmak için bizzat gitmene gerek yok, " demişti abisi. ”Başka birini gönder. Senin gitmen çok riskli."

Laenian reddetmişti. Başkasına bırakamazdı bu işi.

Ama yaralanınca pişman olmamış da değildi işte. Yaralanmış olması canını sıkıyordu. Eve geç dönecek, başta abisi olmak üzere herkesi endişelendirecekti. Yokluğu fark edilince dedikoduları durdurmak kolay olmayacaktı. En azından o adam artık ölmüştü. Bununla teselli etti kendini.

“Bana yardım edecek misin?” diye sordu gergince.

Catina gülümsedi. Yüzünü bile düzgünce görmediği, henüz tanıştığı, birini öldürmüş olan ve oldukça şüpheli bu adama yardım edecek miydi? Üstelik söz konusu nişanlısı idi. Onu hakkı olmadığı halde eve hapsetmiş, onu tanıma zahmetine bile girmemiş nişanlısı. Üstelik Dumitra ve abilerinin nişandan hoşnut olmaması da Adrian’ı korumak istemeyeceği bir konuma sokuyordu.

“Sana zaten yardım edecektim. Babamların konuşmasını duymasam bunları bana anlatmanı istemeyecektim bile. Tamam, sana yardım edeceğim ama sen de Adrian suçluysa onun suçunu ortaya çıkaracaksın. Suçunu kanıtlamazsan onunla evlenirim ve kim bilir, anlattığın gibi gerçekten suçluysa kendimi tehlikeye sokmuş olurum. Zaten seni böyle ölüme terk edersem kendimi suçlu hissederim.”

Laenian gülümsedi, aldığı riske değmişti.

“Bana bir at bulursan yarın gitmiş olurum. Bana yardım ettiğini kimsenin ruhu duymaz, söz veriyorum. Adrian’a gelince... Onunla evlenmek zorunda değilsin. İstersen sana başkentin en zenginleri arasından koca bulurum.”

Catina itiraz etti. “Ben koca istemiyorum! Ben köyümü seviyorum hem, başkenti napayım? Ve dediğim gibi, at bulmak çok zor. Kadın başıma nasıl bulacağım?”

Laenian ofladı. At bulunacak, saklanacak o kadar yer varken bu lanet, ufak köye düşmüştü. Kız haklıydı. Göze batacak en ufak hareket ikisinin de sonu demekti.

“Ayrıca Laenian, bu yarayla yarın yola çıkmaya çalışman ölüm demek. Yaran açılabilir, ateşin çıkabilir ve yola yığılıp kalırsan kimse sana yardım etmez. Buradan kasabaya kadar olan yol ıssızdır.”

Laenian küfretti. Catina onun ne dediğini anlamamıştı çünkü başka bir dildi bu. Gözlerini kırpıştırdı fakat üzerinde de durmadı. Artık eve dönmesi gerekiyordu. Eğer biraz daha kalırsa evdekilerin dikkatini çekerdi. Belki Anita ya da abileri kontrol etmeye gelirdi.

“Ben artık gitmeliyim,” diyerek Laenian’ın kafasını dikkatlice yastığa geri koydu.

O ayağa kalktığında Laenian onun ayak bileğini tuttu. “Beni burada yalnız bırakma.”

“Gitmek zorundayım. Aileme gölette yıkanacağımı söyledim. Uzun süre dönmezsem merak edip kontrol etmeye gelirler. Sabah tekrar geleceğim. Merak etme, buralarda vahşi hayvan olmaz. Korucular bizim evin oradan geçmeden buraya gelemezler. Gelirlerse ben gönderirim onları.”

Laenian ürperdi. Kızın anlattıkları rahatlatmamıştı onu. Risk riskti ve ayrıca tüm geceyi dışarda tek başına geçirme fikrinden korkuyordu. Başkentin güvenli surları arkasında, kalelerin, şatoların emniyetine, rahatlığına alışmıştı o. Hayatında zor duruma daha önce de düşse de hiç böyle yaralı halde açık havada tek başına geceyi geçirmemişti. Savaş alanının ortasında her an bir saldırı bekleyerek çadırda kalmak bile daha iyiydi bu durumdan.

“Kılıcımı şu çalıların oraya düşürdüm. En azından kılıcımı getir de kendimi rahat hissedeyim,” dedi huzursuzca.

Catina, onun dediği yere yöneldi. Evet, orada gerçekten de bir kılıç vardı ama ne kılıç! Görkemli bir kılıfı, mücevherli, altın işlemeli bir kabzası vardı. Catina, siyah kılıca dokunduğunda ürperdi. Tarif edemeyeceği kadar garip hissettirmişti. Kirli, pas içinde, uğursuz bir nesneye dokunmak gibiydi.

Laenian kılıcına kavuşunca eliyle sıkı sıkı kabzasını salladı. Dövüşecek durumda değildi ama hayatı tehlikeye girerse böyle yatarak ölemezdi.

“Tekrardan teşekkür ederim Catina,” dedi.

Catina utangaçlıkla gülümseyip kafasını yere eğdi ama karanlıkta Laenian fark etmemişti bunu.

“Gaz lambalarını götürüyorum. Şu mumu yakacağım biri gelirse üfleyip söndürürsün.”

Laenian kafasını salladı. Gaz lambalarını söndürüp mumu yakan Catina gitmeye hazırdı artık.

Göletin yanından geçerken Catina buraya gelmek için söylediği yalanı hatırladı. Oflayarak kıyafetlerini çıkardı. Laenian’ın görüş açısındaydı aslında ama karanlığa güvendi. Onu göremezdi fakat yanılıyordu. Başını kaldırmış olan Laenian, meraklı gözlerle onu izliyor, kızın amacını anlamaya çalışıyordu.

Catina birkaç kez kafasını suya daldırıp çıkardı ve vücudunu ovaladı. İşi bitince aceleyle sudan çıktı. Her yerinden su damlıyordu. Titrek mum ışığında net olmasa da Laenian, onun çıplak siluetini görebiliyordu. Güzel bir kızdı doğrusu.

Catina yanında getirdiği ikinci çarşafla hızlıca kurulanıp kıyafetlerini giydi. Tam gitmeye hazırlanıyordu ki Laenian’ın onu izlediğini fark etti. “Hain!” diye çığlık atarak koşarak yola çıktı. Evin avlusuna varana kadar da koştu.

Laenian ise can acısıyla gülüyordu onun arkasından. Kıza ilk rastladığında da onun çıplak olduğunu anımsadı. Sudan yeni çıkan kız onu görünce kaçacağı yerde onu doğru koşup yardım etmişti. Laenian, o an farkına varacak durumda değildi gerçi ama yaralı olmasa onun o halinin keyfini çıkarırdı herhalde.

Ardından kızın adımlarının sesi de duyulmaz olunca tekrardan ürperdi. Uzun, korkunç, yalnız bir gece başlamıştı onun için. Savunmasız halde, etrafını çevreleyen levha ve ahşap parçalarının arasında kurbanlık koyun gibi bekliyordu.

“Gece uzun, karanlık ve yalnızız kötülüğün çevrelediği gökkürenin altında...”

Geçen sene, ”En Uzun Gece Duası" sırasında rahibin ettiği bu sözler geldi aklına ve korkuyla kıpırdandı. Güneşin doğuşunu görebilecek miydi acaba? Huzursuzca gözlerini kapatıp uyumaya çalıştı. Bu düşüncelerin sonu yoktu. Düşündükçe daha da korkacak, çekilmez hal alacaktı.

Catina ise evin avlusuna ulaştığında nefes nefeseydi. Ardından nefesi düzene girene kadar bekledi. Kıpkırmızı olmuştu. Karanlığa güvenmişti ama Laenian, yine de onu fark etmiş bir de arkasından gülmüştü. Anita bir zamanlar, erkekler ne halde olursa olsunlar tek bir şeyi düşünürler, demişti. İstemeye istemeye ona hak verdi.

Nefesi düzelince sessizce eve girdi. Sadece mutfağın ışığı yanıyordu. Evdekiler yatmış olmalıydı. Eve girdiğinde babasının mutfak penceresinin kenarına oturmuş onu beklediğini gördü. Neyse ki pencere diğer tarafa bakıyordu da babası onun koşarak geldiğini görmemişti.

“Nerde kaldın?” dedi babası esneyerek.

“Uzun süredir gölete gitmemiştim. Zamanın nasıl geçtiğini fark etmemişim.”

Babası kafasını salladı. Yorgun bir gün geçirmişti. “Haydi yatalım,” dedi. Bugüne kadar babasına asla yalan söylememişti Catina. Sözlerinden şüphe duyulmuyordu.

Kız, kafasını salladı ve koşarak odasına girip soyundu, geceliğini giyindi. Ardından yatağına girip örtüsünü gözünün altına kadar çekti. Durgun hayatında asla unutamayacağı kadar hareketli, gerçek dışı bir gün geçirmişti. Uzun süre yaşananları düşünerek uyumakta zorlandı. Laenian’ı orada bıraktığı için suçluluk duyuyordu ama yapabileceği başka bir şey de yoktu.

Odasının beyaz duvarlarını renklendirmek için astığı, kanaviçesinde renkli çiçekler işlediği mendillerini izlemeye başladı. Çiçek, kuş, güneş, ay, nehir desenlerini izlerken gözleri yavaş yavaş kapanıyordu.

Nihayet uykuya daldığında kabuslar görmeye başladı. Adrian onu kovalıyor, Catina arkasına bakmadan ağlayarak kaçıyordu. Laenian ölüyor, cesedi göletin içinde kayboluyordu. Sabaha kadar rüyasında şu sözler yankılandı:

“Adım ve atalarım adına seni ele vermeyeceğime ve sırrını kimseyle paylaşmayacağıma yemin ederim.”


25.02.2020

Baştaki şarkı, eski bir Alman halk şarkısı olup Orta Yüksek Almanca’dır. Orjinal metinle çeviri arasında, çevirinin doğası gereğince farklılıklar olabilir. Çeviri, tarafımca yapılmış olup izinsiz kullanılmamalıdır.

Hykatia.

Let Serra know what you thought about this chapter!

Deleted User
Deleted User

selam selam selam

6 years
1
veyl02
veyl02

satır arası yorum getir inkitt

6 years
2
slncylnx
slncylnx

mazi canlanır gözümde... ay, göl diyecektim

6 years
1

Further Recommendations

The Alpha's Exiled Mate (ON HOLD)

Catherineb83: Story good just would have liked her not to wear a mask

Read Now
Mystic Wolf

Teresa: The book is well done, brilliant in fact! Z

Read Now
Bear Shifter Secrets

tatianne Ingrid: Adorei cada capitulo! parabens

Read Now
Going For The Goalie

S.TYTECA: I really enjoyed reading this book! The story was engaging and kept me interested throughout. There were a few minor spelling errors here and there, and some parts felt a little drawn out for my personal taste, but that’s purely subjective. Overall, it was a lovely read, and I genuinely enjoyed the ...

Read Now
The Grumpy Next Door

mmurphy1008: This book had my attention from the very first chapter! It has romance and humor and just enough tension to keep it moving along. Can’t wait to read more from this author.

Read Now
Bloodlines

Read4Free16: Fantastic development of characters and story line

Read Now
Shattered Steel

laraivanic: This is completely stunning book, lots of heat and emotions and finally love with two different people who needs to earn and learn to be as one. Very great indeed!! Thank you for this, sincerely ♥️♥️

Read Now
The Contract Wife

waiy: I genuinely loved reading The Contract Wife! The storyline is engaging and keeps you interested, making you want to continue reading and discover what happens next.One of my favourite moments was when she discovered that she was pregnant in Chapter 23. Interestingly, I had already started suspecting...

Read Now
SECRET BILLIONAIRE

Katherine Ables: This was feel good short story, and quite an enjoyable read. The plot contains elements of a typical “recipe”: evil step-sister, cruel step-mother, detached father. But the nice twists were compelling: billionaire disguised as a common man who falls in love with the poor protagonist because of her k...

Read Now