KARDELEN, Tanıtım
Vücudun alevler içinde kalması ne demek, bilen var mı?
Ben bilmiyorum. Ama annemi biliyorum. Arabanın içinde sıkışıp kalmışken ellerini cama yaslayıp gözlerime bakışını biliyorum. Dilinden dökülmese de gözleriyle beni affedişini biliyorum. İnsanlara taşıyamayacağı yük verilmezmiş, derler. Annemin küle dönmüş bedenini taşımak için yeterince güçlü müyüm gerçekten? Sonrasında evimi, şehrimi, her şeyimi terkedip bir daha dönmeyecek kadar iradeli miyim? Öyleymişim. Bacaklarım zangır zangır titrerken, durdurak bilmeyen bir yağmur olmasına rağmen o ateş sönmedi. Arabayı saran alevler yağmur damlalarıyla iddialaşır gibi gökyüzüne doğru inatla yükseldi. Bedenimdeki kollar beni olduğum yerde kilitli tutarken annemle göz göze gelişimi hatırlıyorum, tekrar. İki parmağını öpüp cama koyuşunu... Ardından ruhumu yerden yere vuran ve hala geceleri beni rahat bırakmayan çığlığını duyuyorum. Halbuki nenni söylerken ne kadar da şifalıydı sesi. Bu ürpertici ve acı dolu ses ona mı ait o an sorgulamamak elde değil. Çığlığından hemen sonra tek hatrımda kalan büyük bir gürültüyle patlayan arabamız. Sonrasında değişen hayatım, her şeye sıfırdan başlayışım...
Annem Anka, hala küllerinden doğmasını beklediğim, belkide efsanelere bel bağlayışımdan kaynaklı, güzel kuşum.
Ben ise Kardelen. Annemin güzel çiçeği.










