21 KASIM 1993
21 KASIM 1993
22:37
Yağmur giderek şiddetini arttırırken küçük çocuk üzerindeki kısa kolluyla donmak üzereydi. Kafasını kaldırarak üzerinde kalın kürküyle sokak direğine yaslanmış, sigarasını içen annesine baktı. “Anne,” diye fısıldadı titrek bir sesle. “Üşüyorum.” Kadın, şöyle bir çocuğa bakıp tekrar sigarasını çekti içine.
“Bana ne?” Annesinin bu sözleri havadan daha soğuktu. Çocuk daha çok üşüdüğünü hissetti. Kollarını göğsünün altında birleştirdi kafasını yere eğdi ve ağzından çıkan dumanın soğuk havada bıraktığı izleri izledi. “Birisini bekliyoruz. Onunla gideceksin.”
Küçük çocuk kafasını kaldırıp annesine baktı. “Babam mı gelecek anne? Sen gelmeyecek misin bizimle?” Kadın, sinirlerinin bozulduğunu hissetti. Küçük çocuğun kollarından tutup sarsmaya başladı.
“Sana kaç kere diyeceğim senin baban yok diye?! Sen bir piçsin!” Küçük çocuk, daha anlamını bile bilmediği kelimeyi sürekli annesinden duymaya alışkındı. Ama elleri, kollarındaki yanık izlerine bastırdığından canı çok acıyordu.
“Canım acıyor, anne.” Hâlâ kendisine anne demesi genç kadını kahkahalara boğdu. Bu çocuğa kaç kere demişti ona artık anne dememesini? Çocuğun kollarını bir hışımla bırakıp onu kaldırıma itti ve bağırdı. “Seni doğurduğum güne lanet olsun!”
Küçük çocuk, soğuk kaldırıma düştüğünde ağlamaya başladı. Annesinin ona neden böyle davrandığını anlamıyordu. Gözyaşlarını durdurmaya yeltenmedi. Çünkü bu soğukta onu biraz olsun ısıtan şey gözyaşlarıydı. Ellerini silkeleyip ayağa kalktı ve yine kollarını göğsünün altında birleştirdi. Çok geçmeden pahalı bir araba önlerinde durdu. Arabanın farları gözünü yaksa da üşüdüğü için kollarını kaldırıp ışığı gizleyemiyordu. Onun yerine kafasını eğdi.
Arabadan yirmili yaşlarının sonunda ceketiyle bir adam indi ve kadına baktı. “Bu mu?” kadın, kafasını sallayarak evet dediğinde adam çocuğun bir kolunu tutup arabaya sürükledi. Korkudan ne yapacağını bilmeyen çocuk çareyi annesine bağırmakta buldu. “Anne!” ne kadar bağırırsa bağırsın annesi ona bakmıyordu. Çoktan arkasını dönüp uzaklaşmaya başlamıştı bile.
Arabanın arka kısmına onu bindiren adam yanına oturup şoföre evin adresini verdi ve çocuğa döndü.
“Adın ne senin?” Küçük çocuk korkudan ne yapacağını bilmiyordu. “Korkma. Ben kötü birisi değilim.” Külliyen yalandı. Elini çocuğun koluna götürdüğünde buz gibi oluğunu fark etti ve şoföre seslendi. “Klimayı aç.”
İçerisi ısınmaya başlarken çocuk mayışmaya başlamıştı ama adam uyumasına izin vermedi. “Uyuma sakın! Adın ne hadi söyle.” Küçük çocuk adını söylemedi.
“Nereye gidiyoruz?” titrek ve korkak sesiyle anca bunları sorabilmişti. Annem nerede, demek istiyordu. Bana ne yapacaksın?
“Adını söylersen, söylerim.” Küçük çocuk başını sallayıp cevap verdi.
“Benim adım Adem. Anlamını bilmiyorum ama annem benim için özel olarak seçmiş. Öyle demişti. Senin adın ne?”
“Ben, Zafer. Tanıştığımıza memnum oldum. Ve eve gidiyoruz.” Meraklı bakışlarla Zafer’e baktı Adem.
“Niye ki?” Zafer, cevap vermedi ve yolun bitmesini bekledi.
Eve geldikleri zaman, Ademi hızlıca odasına getirdi ve pis dişleriyle gülümsedi. Adem, odaya baktı. Bir sürü oyuncak vardı ama büyükler içindi, ne olduğunu küçük aklıyla anlamamıştı. Zafer çocuğun üstüne çıkarmaya başladı. “Şimdi seninle bir oyun oynayacağız...” dedi pis dişlerini gösterecek şekilde gülerken. “Zafer abi, ne yapıyorsun?” küçük çocuk korkmuştu. “Oyun oynuyoruz canım, korkma.” dedi büyük adam. Ama bu sözler çocuğun daha çok korkmasına neden olmaktan başka hiçbir işe yaramamıştı.
Ne çocuk engel olabilmişti üstündeki koca cüsseli adama, ne de bir başkası duymuştu acı haykırışlarını.
Çarşaf Adem’in kanıyla boyandı*, İstanbul Adem’in çığlıklarıyla süslendi ama kimse duymadı.
Adem’im gözyaşları, İstanbul’un yağmuru bir oldu sanki, bir ritim tuttu.
O gecenin müziği, Adem’in çığlıkları oldu.
////////////////////////
*Adem kız değil, erkek. Kan dediğim için yanlış anlaşılmasın.
Bu arada Adem’in kelime anlamı; Hiçlik, yokluk, yok oluş′ tur.










