Soon.
“Seth.” He called in her room one afternoon. Sabi kasi nito masama ang pakiramdam niya. Katatapos lang ng ilang interviews niya at tamang tama, makakadaan siya sa bahay ng nobya. “Nandito ang gamot.” Katok niyang muli. Nagbukas ng pintuan ang maayos na itsura na Sethiel.
“Kung hindi ko pa ba sasabihin na nilalagnat ako, hindi ka pupunta?” She said as she went to the kitchen. Napatiim bagang si Ethan sa narinig. “Why? Galit ka?” Tanong niya at kumuha ng tubig. “It’s so weird, ikaw na ang may kasalanan yet ikaw ang galit.”
Napabuntung hiningang nilapag ni Ethan ang gamot sa lamesa. “I was just busy. I am sorry.” He said and sat on the chair.
Seth scoffed. “The last time you were busy, may taong kang pinagkakaabalahan.” Napatingin si Ethan sa kaniya. He could see the anger.
“Sethiel, I am sorry.” Bulong niya. His voice broke and cried silently in front of her.
Lumapit si Sethiel at niyakap si Ethan. Napayakap ito sa bewang niya. “Pasalamat ka, mahal na mahal kita.”
