Umagang Harana
An AU where Erudite and Seren swapped personalities.
“Good morning, Seren!” Ngumiti si Eru no’ng nakita niya si Seren sa hallway. May dala-dala itong ukulele. “Gusto mo bang kantahan kita bago ka maging busy sa school?”
Umagang-umaga, ang gustong gawin ni Erudite ay bigyan si Seren ng harana.
Seren’s face remained serious. “Huh?”
Nanatiling malawak ang ngiti ni Erudite. “Pampaganda lang ng araw! Tingnan mo rin itong ukulele ko, oh! Bagong pintura. Color pink!”
“Uh yeah?” Despite Seren’s dry reply, deep inside he found it adorable.
“Do you want me to sing? Crushie kita kaya bibigyan kita ng harana!”
Mabilis na umiwas ng tingin si Seren para itago ang pamumula ng mukha. Napatingin din siya sa kaniyang relo. Male-late na siya sa kasunod niyang klase. Plus, terror pa ’yong teacher niya kaya posibleng mas maapektuhan pa ang grades nito.
But since Erudite would be happy to sing him a song, he only answered, “Take your time, Erudite. I’ll listen,” in a low voice.
Eru’s eyes twinkled, and she did what she’s told, her honeyed voice flowed into the chilly morning air while she sang an OPM song: Hanggang Kailan by Orange and Lemons. She strummed the ukulele strings with her gentle fingers, wearing a bright smile.
"Labis na naiinip...nayayamot sa bawat saglit..." Eru started singing with a passionate smile on her face... Napapikit pa siya habang dinadama ang bawat liriko... Kay sarap pakinggan...
Parang tumigil ang mundo.
"Kapag naaalala ka... wala naman akong magawa..."
Hindi makahinga si Seren habang pinapanood siya. Nanlaki pa ang mga seryosong mata nito. Nababaliw na ang puso dahil sa nakikita... naririnig... nararamdaman.
Hindi niya alam kung nagsisisi ba siyang pumayag sa nais ni Erudite. Kung alam niya lang na ganito ka-sakit ’yong sensasyon na darating sa kaniya mula sa nakakabighani niyang boses, sana tumanggi na lang siya.
Masyado siyang kamahal-mahal, na tipong imposible nang bumangon muli pagkatapos mabagsak. Iyon ang kinakatakot ni Seren...
Ngunit...
Mas gusto niyang hayaan ang mga nararamdaman.
Mas gusto niyang mahulog na lang.
"Umuwi ka na, baby... hindi na ako sanay ng wala ka..." Sa paraan ng pag-awit ni Erudite, tila ba nanghehele siya sa pagtulog, o kaya nagbabahagi ng kwento. Nanatili siyang nakangiti, nasisiyahan sa kaniyang pag-awit.
At minulat niyang muli ang mga mata para habulin ang mga mata ni Seren. She stared at him deeply while singing him a song, the eye contact loving and unbreakable.
“Mahirap ang mag-isa...” Ngiting-ngiti si Erudite habang nakatitig kay Seren. Kahit sa paraan ng pagkalabit niya sa ukulele, may mensahe na gustong iparating. She strummed it so passionately... speaking the language of love. ”At sa gabi’y hinahanap-hanap kita..."
Napapikit si Seren at malalim na bumuntong-hininga. Gusto na lang niyang mapamura dahil sa mariing paghuramentado ng sistema.
“Eru...” Seren stopped Eru by touching her hand strumming the strings. Napatigil si Erudite, nanigas ang katawan noong naramdaman ang kamay ng taong hinahangaan niya na dumampi sa balat niya, walang magawa.
Seren’s face was painted red but it remained stern. Mukha siyang nilalagnat dahil sa pagkapula. Naramdaman ni Erudite ang pagkabalisa ni Seren mula sa malamig nitong kamay. He even held to her fingers, squeezing it gently. Lalong bumilis ang puso ni Erudite. Si Seren ganoon din.
Their hearts beat in synch... and sang a tender song that only them would understand...
“You can stop, Erudite. I...” Seren murmured weakly. “I’ll go to my class now. You should go to yours, too.”
Kumunot ang noo ni Erudite at niyakap ang pink niyang ukulele sa may tagiliran nito. “P-Pero teka... may problema ka ba? Mukha kang nanghihina! Health mo muna ang uunahin ko!”
Seren sighed. “I just forgot to eat my kapnudols today... that’s why. It’s a small matter,” he drawled lazily.
“Oh! Kapnudols! Favorite mo nga pala ’yon!” Bumalik muli ang ngiti ni Erudite. “Gusto mo bang ilibre kita pagkatapos ng klase? Para bumalik energy mo!”
“No, it’s okay. I still have a lot to do. You don’t have to,” Seren said in a serious yet polite tone. “Sige. I’ll go now.”
“Okay! Thank you for listening to my song!” Eru beamed. “I hope I brightened up your day, crushie!”
“No problem.” Seren coldly turned his back on her... feeling the every manic fragment of his beating heart.
The next day, Seren hummed a familiar song that quickly grew on him. He was fixing his locker while he’s at it, silent voice thrumming in tranquil whispers.
"Labis na naiinip..." Seren sang under his breath, not knowingly. Wala siya sa sariling nag-aayos ng locker. ”Nayayamot sa bawat saglit...”
“Anong kanta ’yan, Kuya?” tanong ni Salome, ’yong kapatid niya. Nakakunot ang noo nito habang iniinom ang milk tea.
Seren looked at her, his face void of emotion. Nakatingala si Salome sa kaniya na katabi nito. “What song?”
Lalong kumunot ang noo ni Salome. “Ako ’yung dapat magtanong sa’yo niya, Kuya! Kumakanta ka kaya!”
Seren was left dumbfounded. “Huh...?”
Gusto na lang ni Salome magdabog. Ang tali-talino ng kuya niya pero walang self-awareness?!
“Kuya, you’re humming something! Hay nako. Bahala ka na nga.” Naglakad na si Salome palayo habang padarag na dinala ’yong Hello Kitty niyang payong.
“Salome! Your umbrella! Baka madapa ka n’yan!” paalala ni Seren. Noong hindi na siya nilingon ng kapatid, napabuntong-hininga na lang ito.
Sinarado niya ang locker pagkatapos itong ayusin. Suddenly, he felt his heart hurting so good again... hearing a warm lovely voice in his head...
"Umuwi ka na, baby... hindi na ako sanay ng wala ka..." Erudite's beautiful image flashed in his mind, vivid and starlike. Naalala niya ulit kumpaano kuminang ang mga mata ni Eru. Naalala niya ulit kumpaano siya umawit habang binubuhos ang buong kaluluwa. Naalala pa rin ni Seren ang lahat tungkol sa kaniya at niyakap ang bawat gunita.
Napahawak siya sa dibdib niya at dinama ang nababaliw na kalabog ng puso. A little smile made a breakthrough on his serious expression.
"Parang baliw, Seren," he muttered to himself. Napailing siya habang may ngiti pa rin sa labi. "But I guess that's my favorite song now."










