call me baby
since 16.04.2015
ปากจงอินนิ่มมาก
ไม่ได้มันวาวอะไรขนาดนั้นหรอกในเวลาที่ไม่ได้แต่งหน้า ลงเมคอัพเพื่อออกงาน หรือถ่ายทำอะไรสักอย่างหนึ่ง เขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้ดูจะเป็นฟลาวเวอร์บอยอะไรเท่าไร
จงอินเป็นผู้ชายแมนๆ
..แมนแบบที่ปาร์คชานยอลยังคงยืนยัน หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ยังยืนยันว่าปากจงอินนิ่มมาก
อย่างที่บอกว่าปากจงอินเวลาไม่ได้ลงลิปกลอสหนาๆจะไม่ได้มันวาวนัก แต่มันเป็นสีชมพูที่เข้มจนเกือบแดง ดูชุ่มฉ่ำและยากจะละสายตา
ความอวบอิ่มอาจจะดึงดูดให้มอง แต่ความนุ่มหยุ่นของมันทำให้ชานยอลอยากสัมผัส
เขาอดใจเอาไว้ไม่เคยได้ทุกครั้งที่น้องแลบลิ้นเลียมันซ้ำๆ ไม่ใช่ความบังเอิญหรอกที่เขาจะได้เห็นมันบ่อยๆ เพราะนั่นเป็นนิสัยประจำตัวจงอิน น้องมักจะรู้สึกไปเองว่าปากแห้งก็เลยแตะปลายลิ้นบนริมฝีปากเพื่อเพิ่มความชุ่มชื่น แต่เป็นเขา..คนที่ลอบมองจงอินอยู่แทบจะทุกวินาที ที่ปากแห้งขึ้นมาจริงๆ ทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น
จงอินทำให้เขาอดใจไม่ได้
ความรู้สึกจากครั้งแรกที่จูบกันยังติดตรึงอยู่ในหัวใจของเขาอยู่เลย จงอินเบียดริมฝีปากอ่อนนุ่มที่เขาหลงใหลเข้ามาชิด แนบสนิทจนไม่เหลือที่ว่าง แล้วปล่อยให้เขาบดมันย้ำซ้ำๆไปมา จงอินครางเสียงเบาแต่ไม่สั่งให้เขาหยุด
เมื่อจงอินไม่สั่ง เขาก็ไม่หยุด..
ปาร์คชานยอลคิดถึงสัมผัสนั้นทีไรเขาก็อยากจะทำมันอีกทุกที ความเนียนนุ่มที่จงอินมอบให้พร้อมกับอารมณ์สเน่หาที่ไม่เคยซ้ำแบบ บางครั้งอ่อนหวาน บางครั้งเร่าร้อน บางครั้งเนิบนาบ บางครั้งตั้งรับ บางครั้งรุกไล่
แต่ครั้งนี้..จงอินร้อนแรง..มากๆ
ชานยอลแทบจะบ้าตายกับสัมผัสหยอกล้อที่อีกฝ่ายป้อนให้ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายเริ่ม เป็นฝ่ายรุก แต่ทุกครั้งเขาจะปล่อยให้จงอินเป็นคนควบคุม ทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่จงอินต้องการ ตั้งแต่เริ่มจนกระทั่งจบ
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เริ่มที่เขายืนอยู่กลางห้องซ้อมเต้น จ้องริมฝีปากแดงฉ่ำของจงอินด้วยสายตาที่ไม่ปิดบังว่าหลงใหลเอามากๆ ไม่ได้ตั้งใจจะให้อีกฝ่ายรู้ตัว แต่เพราะอะไรบางอย่างจงอินก็เลยยกมุมปากยิ้มน้อยๆ ก้าวขาเดินตรงมาช้าๆ และหยุดยืนตรงหน้า ใกล้จนปลายเท้าชิดกัน
จงอินยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้น...ก้มหน้าลงต่ำ แล้วก้าวเท้าออกเดินต่ออีกครั้ง
โดยปราศจากความลังเลใดๆ เขาเดินตามน้องไปในทันที ไม่รู้ว่าจงอินจะนำเขาไปที่ไหนแต่ชานยอลก็ไม่สนใจ เขารู้ว่ามันจะเป็นจุดหมายที่เขาพึงพอใจ และมันก็เป็นแบบนั้นเมื่อจงอินหยุดปลายเท้าลงที่บันไดหนีไฟ หัวไหล่กลมไหวน้อยๆก่อนที่ร่างทั้งร่างจะเอนพิงราวบันไดเอาไว้
ชานยอลพร้อม..มานานแล้ว
เขาจับมือจงอินเอาไว้ข้างหนึ่ง คลึงฝ่ามือเรียวด้วยนิ้วโป้งและนิ้วชี้ ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นแตะปลายคางของน้องเอาไว้ จงอินยิ้มรับแต่ส่ายหน้าไปมา..เขาต้องอดใจรอก่อน
จงอินยืนนิ่งอยู่แบบนั้นเกือบห้านาที ท่ามกลางความว้าวุ่นใจของปาร์คชานยอลที่ทวีความอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆจนแทบจะทนไม่ไหว คิดดูเอาว่าอยู่ใกล้กันแค่นี้ ปากนิ่มๆของจงอินลอยอยู่ตรงหน้าเขาแค่นี้แต่กลับสัมผัสไม่ได้
ชานยอลไม่อยากฝืนน้อง
แม้เขาจะรู้ว่าจงอินกำลังแกล้ง แต่อย่างปาร์คชานยอลจะทำอะไรได้
ลิ้นเรียวฉ่ำน้ำแลบเลียริมฝีปากสวยอีกครั้ง เขาปวดปร่าในหัวใจจนต้องเบนสายตาออกจากบริเวณที่เฝ้ามอง แต่เขาทำไม่ได้ ทันทีที่ก้มหน้าลงมองขากางเกงตัวเอง จงอินก็ยกนิ้วชี้ขึ้นทาบลงกับริมฝีปากของเขา คิดไปเองหรือเปล่าก็ไม่รู้ว่ามันร้อนราวกับถูกลวก ชานยอลเหลือบตามองน้องในทันที
จงอินยิ้ม
แล้วตวัดปลายลิ้นผลุบกลับเข้าไปในโพรงปาก
เขาไม่ไหวแล้ว..
ยิ่งส่งสายตาอ้อนวอนมากเท่าไรจงอินยิ่งเหมือนได้ใจ ใบหน้าคมที่เขามองว่ามันดูดีเสียเหลือเกินยังจ้องมองมา จงอินสูดลมหายใจลึกก่อนจะแทรกปลายนิ้วเข้ามาในปากของเขา ชานยอลรับมันเข้าแล้วดูดดึงจนชุ่มน้ำลาย
ความกระหายอยากส่งผ่านดวงตาที่ไม่ละไปจากใบหน้าของกันและกัน
จงอินดึงนิ้วออกแล้วคล้องแขนทั้งสองข้างเข้ากับท้ายทอยของเขา เท่านั้นปาร์คชานยอลก็โน้มใบหน้าลงแนบชิด ปลายจมูกปัดผ่านกันเร็วๆก่อนที่เขาจะทาบริมฝีปากทับเรียวปากที่เขาเฝ้าคิดถึงและรอคอยจะสัมผัสมานาน
ความตะกรุมตะกรามจากจูบในช่วงแรกนั้นเขาห้ามมันไม่ได้จริงๆ ชานยอลอยากได้ ยิ่งได้ก็ยิ่งอยาก ยิ่งต้องการ ยิ่งถูกเติมเต็มก็กลับยิ่งปรารถนามากไปอีกไม่มีที่สิ้นสุด เขาบดเบียดริมฝีปากจนชิดไม่มีช่องว่าง จงอินครางฮือแต่ก็ดูดดึงริมฝีปากของเขาไม่ยอมปล่อย
เสียงครางของน้องทำให้เขาเป็นบ้า
ชานยอลจูบซ้ำจนรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ ลิ้นทาบและเลียตวัดคล้องเกี่ยวกันไปมาจนน้ำลายไหลเปรอะมุมปาก แต่ก็เหมือนจะยังไม่พอ เขาต้องการมากกว่านี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่กำลังปรารถนา เขาแค่กำลังโดนปั่นหัวจนคิดอะไรไม่ออก
จงอินกัดปากเขาแรงๆทีหนึ่ง..นั่นเป็นสัญญาณเตือน
วงแขนโอบกระชับ เคลื่อนลงต่ำจนคล้องอยู่ตรงเอวของเขา ชานยอลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะก้มมองดวงตาคู่สวยที่ช้อนขึ้นหา
จงอินกอดรัดเขาแน่นและเริ่มบดเบียดริมฝีปากเข้าหา เสียงครางอึกอักทั้งที่ตัวเองเป็นคนนำ ทำให้เขาเคลิ้มตามโดยไม่รู้ตัว ชานยอลวาดแขนกอดน้องเอาไว้ตอนที่จงอินสอดฝ่ามือผ่านชายเสื้อ ไล้ไปตามแผ่นหลังของเขา
ชานยอลอยากจะทำรุนแรงกับจงอินตรงนี้เลยด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ติดว่าจงอินกำลังสนุก
และเขาต้องตามใจน้อง ถ้าไม่อยากให้จงอินอารมณ์เสีย..
เรียวลิ้นสอดเข้ามาในปากอีกครั้ง จงอินเลียสะเปะสะปะไปจนทั่วแล้วดูดริมฝีปากของเขาซ้ำๆ บ้างใช้ฟันขบจนรู้สึกถึงคาวเลือด ชานยอลไม่เจ็บและจะไม่ห้าม เขารักเวลาที่จงอินแสดงออกว่ากำลังต้องการเขา
ชานยอลดูดลิ้นน้องจนจงอินสำลัก
แทบเป็นบ้าเมื่อต้องถอนจูบออกให้น้องหายใจ ปากแดงๆของจงอินแดงช้ำยิ่งกว่าเดิม บวมเจ่อและน่าจูบมากกว่าเมื่อครู่ร้อยเท่า ดวงตาปรือปรอยที่หลุบลงทำให้เขาคลั่ง อยากจะทำยังไงก็ได้ให้จงอินเป็นของเขาเสียตรงนี้เลย
ไม่คิดนานใบหน้าคมก็ซบลงบนลาดไหล่เล็ก แต้มรอยจูบลงบนซอกคอ กดริมฝีปากลงไปต่ำเท่าที่จะทำได้ เพราะจงอินไม่ชอบให้ใครเห็นรอย เขาจูบซ้ำอีกหลายครั้งจนน้องเชิดหน้าขึ้นเปิดโอกาสให้แนบชิดยิ่งกว่าที่เป็น
ฝ่ามือหนาสอดเข้าไปสัมผัสกับผิวเนื้ออ่อนบางสีน้ำผึ้ง จงอินงดงามจนเขาไม่สามารถประคองสติเอาไว้กับตัวได้อีก มือไต่ขึ้นเรื่อยๆจนเจอตำแหน่งที่ต้องการ
จงอินปล่อยเสียงครางฮือเมื่อเขาทำ
หัวทุยซบลงตรงบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเขา จงอินกดจูบลงกับเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมอยู่ เสียงฟันขบกันดังจนได้ยินชัด แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยเสียงครางปนสะอื้น เมื่อเขาละเลงปลายนิ้วลงกับยอดอกทั้งสองข้าง
ชานยอลไม่หยุด
เขาจะไม่มีทางหยุด
"พี่ชานยอล..อือ..จงอิน..ฮื่ออออออ..อ..อา"
ฟันคมงับลงบนต้นแขนของเขา ชานยอลยิ้มและลงแรงที่ปลายนิ้วมากขึ้นอีก ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนไหปลาร้าที่ทิ้งตัวเป็นร่องลึก จงอินผวาเข้าหาเขาทั้งตัว กอดแน่นและเกลือกใบหน้าเข้ากับอกเสื้อของเขาเพื่อระบายความรู้สึกบางอย่าง
"ไว้ ..ค..ฮื่ออ คืนนี้ ..ค่อย ทำ..นะ"
