Bölüm 1
Her şey o nükleer saldırılar ile başlamıştı. Kaza eseri ülkemize düşen nükleer bomba milyonlarca kişinin ölümüne sebep oldu.
“Herkes acilen barınaklara... barınak...barınak..czzz”
------‐‐-------------------------------------------------------------------------
İnsanoğlu tüketiyordu kendini
Kendi kendini yok ediyordu
Kendi yok oluşlarını izliyordu adeta
Umursamadan gözlerini kapatıyordu gerçeklere
Umursamadan bekliyordu bu dünyadan göçüp gitmeyi
Kapatıyordu zihnini tüm bu karanlığa
Sesini çıkartmıyor konuşmuyordu
Söylenenleri kabul etmiyordu
Gerçeklere kavuşmak istemiyordu
Hayal dünyasında kalıp zalim dünyaya
Zalim insanlara dur demek istemiyordu
Yok oluyordu yine kendi kendine
Sonu bilinmeyen bir yolda buluyordu kendini
Etrafta kimseler kalmamış
Koca bir boşluk olmuş dünya
Çığlık atıyor
Çığlık atıyor ki biri gelip ona yardım etsin
O an anlıyor ki gözlerini yumduğu o gerçekler
Onu esir etmiş
Onu yalnızlığa ve yok oluşa itmiş
Tekrar tekrar çığlık atıyor ama ne fayda
Zihnini kapattığı umursamadığı o dünya artık onu umursamıyor....
---------------------------------------------------------------‐----------------
Bedenim yanıyordu adeta gözlerimi açtığımda etrafımda binlerce ağlayan insan doluydu. Kafam sanki patlayacakmış gibi ağrıyordu. Ayağa kalkmaya çalıştığımda bir el buna engel oldu. “Dur. Biraz daha dinlenmelisin bu halde ayağa kalkamazsın.”
Kafam çok karışıktı. “Neden buradayız neden herkes ağlıyor. Bir dakika ben... Benim adım ne?”
Yanımdaki adamın yüzü daha da asıldı. “Nasıl desem bilemiyorum. Bir anda seni dehşete düşürmek istemiyorum ama bunu söylemem gerek, tüm ülkeler gruplaştı ve birbirlerine nükleer savaş açtı. Bizim ülkemiz her ne kadar savaş yanlısı olmasa da ülkemize kazara nükleer bomba atan ülke ile savaşa girmek zorunda kaldı. Çünkü insanlar kayıplarının intikamını istiyordu. İntikam... Zaten insanoğlu bu şekilde yok oluşa sürükleniyor. İsmin konusuna gelirsek... Bilmiyorum galiba bomba düşmeden önce barınağa koşarken yere düşünce kafanı çarpmış olmalısın. Seni öyle görünce sürükleyerek barınağa doğru çektim.”
“Aaaa...” Gözlerimden sanki bir şimşek geçmiş gibiydi.
Telefon çaldı. İnce ve zarif bir ses vardı kulaklarımda “Barınağa doğru koş beni merak etme annenlerle birlikte bizde barınağa geçiyor...” Hat kesilmişti artık sadece etraftaki siren sesleri ve çığlıklar duyuluyordu.
“Sen biraz daha dinlen ben yine seni kontrole geleceğim.” Gözlerimi kapattım...
