Chapter 1
This is a work of fiction. Name, character's, businesses, places, event and incidents are either the products of the author's imagination or used in fictitious manner. Any resemblance to actual person's, living or dead , or actual event's is purely coincidental.
Errors Ahead. Not proofread
~start~
I took a deep breath bago tumingin ulit sa kalawakan. I smiled, the moon looks good together with the star. Sana ganyan din ako pag wala na ako noh? I want to be the moon, together with the Stars beside me. Titignan namin lahat ng tao, we will listen to their problems when no one can't. I always talk to the moon every night. Telling him about my day, how stressful it is and so on. Sa buwan ako umiiyak, the moon became my euphoria and i can't wait to be one.
“Mona, come here!” Suminghap ako ng narinig ang tinig ni mommy.
“Sa tingin mo, ano na naman kaya ang sasabihin nya?” Tanong ko sa buwan. I smiled when it move the time i did.
I know that the moon aren't following me but I want to think other way around. Pinag pagan ko ang aking damit tsaka tumakbo pababa. I slow down when I reach our dining area.
“I want you to attend to any singing contest.”
“Ma, hindi naman po ako magaling kumanta.”
“Wala akong paki. Sumali ka, palagi mo nalang pinapahiya ang pangalan natin. Tignan mo nga ang anak nina Athena oh, ”
“Sige po, mommy, sabihin nyo lang sa akin if meron na pong contest.”
“Good, oh I forgot, dadating pala ngayon ang anak ng kaibigan ko. Umayos ka.”
I smiled, nag-paalam na ako sa kanya na papasok na muna sa Kwarto. Imbes na magbihis ay pinili ko na lamang na humiga. Wala lang din naman sense kung magbibihis ako ng maganda. Mommy will still compliment how bad my taste are. For me my taste aren't bad. Magka iba lang talaga kami ng taste when it comes to fashion or should i say sa lahat ng bagay.
Naalimpungatan ako ng marinig ang tinig ni mommy. Andito na ang bisita nya. Nag-inat muna ako bago nagpalit ng black cycling short and hoodie meron syang print na “Luna.” Inayos ko ang takas ng aking buhok tsaka bumaba. The Maids are busy preparing the table.
Pag baba ko agad nag tama ang mata namin ng lalaki. He's wearing all black outfit, sa shirt, belt, jeans and shoes. All black, bagay din naman sa kanya dahil maputi sya. I smiled, he remain emotionless.
“Eto na ba ang anak mo? Grave ang laki mo na ah, ” The girl then approach me, looking at me from head to toe. I remain my friendly smile. “Ang ganda, pwede ka nang mag-artista, iha. Teka, may boyfriend ka na ba?”
Naging plastic ang ngiti ko sa kanya. I never imagine my self having a boyfriend. Strict si mommy, ayaw nyang may ka relasyon ako. I'm fine about it, pero ngayon na tinanong nya ako, i feel like she wanted me to say yes. I look at her son, trying to divert my attention, he look at me badly.
“Solly, wag mo nang tanongin yan. Itataya ko buhay ko, tatanda yang mag-isa.” tawang sabi ni mommy. Tinignan nya ulit ako bago tumingin sa anak nya.
“Same pala kayo ng anak ko iha, wala nang ibang ginawa kundi ang mag-laro ng mobile games. Hindi na nga nakaka kain to eh. ”
“Ma,” The boy groaned.
“What? Totoo naman, gusto mo na atang umakyat sa langit eh.” Pout na sabi ng babae.
Mommy ask them to sit dahil Kakain na. Nasa harap ko lang ang lalaki, wala pa ring emotion habang tumitingin sa pagkain nya. Mommy and her mom continue talking some random stuff. Hindi nila napansin na kapwa hindi pa kami nakakain dalawa. We can eat but the both of us look at the food as if it will walk and enter our mouth.
“Girls are so loud.” nagulat ako ng biglang mag salita ang lalaki. Suminghap ako, getting the spoon and fork.
“Others are not.” I answered, my voice was like a whisper.
“I don't think so.” He said like he is sure about his statement. I shrug, that's his opinion anyways.
The boy look at mommy then shifted his gaze to me. I feel a little bit awkward. Pagkatapos akong tignan, he smirked and started to eat. Ako naman ay hirap nang kumain. I want to look at the moon right now.
“Mona, alagaan mo ng mabuti yan si Hyzler, habang wala kami ng mama nya.”
Ha? Aalis sila?
“Ah, opo, mommy.” Agad kong bawi. The boy smirk at my action. Nag pout ako.
Nilagay na sa lalagyan ang kutsara at tinidor. Mukhang hahaba pa ang usapan nila mommy, I excuse my self, they agreed but mommy ask me to tour the boy around.
“Malakas ba Internet connection nyo dito?”
“Ahm,”
“Hindi mo Alam?” He ask, making me feel dumb.
I usually don't use the Internet, mas pipiliin ko pang magbasa ng libro o tignan ang buwan. Naglakad na ako papuntang kusina namin. Nasa likod ko sya, alam kong naka ngiti pa din sya.
“May Internet ba kayo dito?” can he just stop asking me about Internet?
“Meron.”
“Ganyan ka ba talaga mag salita? Ang liit ng boses mo.” is he making fun of me?
“Here, eto ang kitchen. You can eat everything na nasa ref.” sabi ko. I don't know if needed pa bang sabihin yun but,
“Question lang, Anong full name mo?” I stopped walking. This is the first time someone ask my name.
“Maurine Latisha Matteo.”
“Owh, pang mayaman na mayaman ang pangalan. Next question, anong password ng wifi nyo?” Tinignan ko lang sya, he ask our wifi password cutely. Ahm, let me revise what i was saying hindi sya cute aghhh.
“Wait, let me check.” I excuse my self, para pumunta sa taas.
Yung wifi sa office ni mommy sana ang ibibigay ko but i remember mahilig mag games ang lalaki kaya yung sa Kwarto ko nalang ang ibibigay ko.
“Kwarto mo to?” He look amazed, wala naman masyadong design ang room ko kaya hindi ko alam anong kina-amaze nya sa room ko. “Grave, bahay na eto sa amin.”
Lumapit sya sa bed, he touch it before aiming to jump.
“Woahhh, tarpaulin to bes? Ang lambot, sarap na sarap siguro ka habang natutulog dito.” nginitian ko lang sya, I think mas loud pa sya keysa kay mommy.
Lumapit na ako sa wifi para tignan ang password. 1021luna
“Sino nag set ng password nyo?” Tanong na naman nya, feel ko, hinding-hindi sya matatapos sa pagtatanong.
“Me,Mommy ask me to.” dumiretso ako sa study table.
“Ah, Anong meaning ng password mo?”
Meaning? Need ba ng meaning pag naglalagay ka ng password? Ako kasi nag password lang ng kahit ano, basta memorise mo, OK na.
“Wala naman.” Inayos ko ang mga papers sa table. Napa tingin lang ulit ako sa kanya ng kunin nya ang laptop ko.
“1021luna, Akala ko talaga may meaning lahat ng password, pag may crush kasi ako, pangalan nya ang password, pero hindi nagtatagal bago na naman ang crush ko. Everyweek ata nagpapalit ako ng password.”
“Ah,”
“Hindi mo din ginagamit ang laptop mo no?”
“I use it sometimes, pag may kailangan na gawing power point. ” Tumango-tango sya.
“Hindi halatang mahilig ka sa buwan, hulaan ko, password ng wifi mo, password din ng laptop mo?” Ngumiti lang ako, he chukled. Nanatili lang ako sa chair, watching him operate my laptop.
“Hindi mo ako titignan?” I got confused, tinitignan ko naman talaga sya dito.
“I'm looking at you though,”
“ibig ko kasi sabihin, hindi mo titignan ano ang ginagawa ko sa laptop mo. Wag ka baka mamaya may pinaki alaman akong files dito.”
“Wala akong important files dyan, wala din akong secret na nilagay so you can freely open it.”
Mga two hours din akong naghintay na matapos sya. He downloaded a lot of games sa laptop ko. I can't understand yung iba nyang nilaro. Minsan nga hindi ko masundan ang galaw ng mga kamay nya sa sobrang bilis neto. Actually, eto ang first time na may ibang guy akong pinapasok sa room. Palagi kong iniisip na my room is my private place, hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko to let him in. Well he look friendly kahit emotionless sya kanina.
“Woahhh, saya! bukas hiramin ko naman ang laptop mo ha!” He ask my permission loudly causing me to cover my ears.
“Yeah, you can bring it with you.”
“We? Sure ka? Naku, mamaya nalang pag close na close na tayo. Plastikin muna kita bago ko dalhin.”
I chukled, for some reasons gusto ko yung awra nya. Ang honest nya kasi, like some would say “naku nakakahiya naman. Wag nalang.” but his response are so honest. I bid my goodbye ng lumabas na sya sa room. Inayos ko muna ang bed sheets bago lumabas papuntang terrace. I look at the moon again. I feel sorry for him, palagi ko kasi syang iniistorbo.
“May nakilala akong lalaki ngayon, at first hindi ko sya maka usap ng maayos. Wala kasi syang emotion nung makita ko sya but then mommy ask me to tour him around. Alam mo ba, ang saya nya kausap. Tsaka ang honest nya pa. Best, sa tingin mo pwede ko syang maging kaibigan?”
Never kasi ako nagka roon ng friends. Sa school other tried to communicate but later on nakakahanap din sila ng new set of friends. I'm not lonely but ayaw ko din ipilit ang sarili ko sa iba. Nakita ko kasi sa na masaya sila dahil maraming kaibigan but they don't know they was backstab by the person they trusted the most. Other girls said na try ko daw gumala or mag level up, sinubukan ko, but I stopped ng ma realize, I was acting as somebody and if they really want to be friends with me. They will take me as I am.
“Good night best.”
Hihiga na sana ako ng meron akong nakitang sticky note.
1|25|life
Laugh more to live long.
Kinuha ko ang dalawang empty jar sa ibabaw ng drawer. One for the sticky note and one for my responses.
1|26|Life
Paano ako tatawa? There's nothing to laugh at,
I am about to turn my lamp off, when someone knock. Sure akong hindi eto si mommy. I was shock upon seeing him, smiling bringing some chocolate bar.
“Kain ka?” I look at him then sa chocolate bar.
“I want to but diabetic ako.” I answered sadly.
“Ang sad naman. Ako rin bawal sa sweets pero ang liit lang ng buhay kaya Kakain ako.” proud pa sya ah.
“You're reducing your life.”
“Ngayon lang naman ako kakain ng chocolate. Sayang, baka kasi ma expire.” He then started to eat.
Lumunok ako habang tinitignan sya, he smiled, kumuha sya ng maliit na piraso bago tinapat sa baba ko.
“Mommy might get mad.”
“Ako bahala sa'yo. Mag toothbrush ka nalang pag tapos.”
Ngayon lang naman eto. Binuka ko ang aking bibig, he gently put the chocolate inside my mouth.
“Nakikinig ka ba ng music pag natutulog?” Tanong nya ng isara ko ang pinto.
“Hindi eh. Bakit?”
“Try mo, maganda yun. Madali kang makakatulog.”
“Next time nalang siguro.”
“Ikaw bahala. Good night na. Wag mong sabihin kumain ako neto ha!” bulong nya, this boy!
Weird but i am smiling kahit naka pikit na ako.










