Lanca
Share with your friends
Customize readability

Lanca

All Rights Reserved ©

Summary

Iga, ratowniczka medyczna znana kolegom jako „Lanca", nie należy do kobiet, które łatwo przyznają się do słabości. Po wypadku karetki zostaje jednak zmuszona do czegoś, czego nie potrafi znieść najbardziej. Do zatrzymania się. Na dwa miesiące wyjeżdża na Roztocze, do niewielkiej wsi, w której życie toczy się według zupełnie innych zasad niż to, które znała. Tutaj wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich a cisza ma swoje znaczenie. I właśnie tutaj Iga poznaje Grzegorza Tomczyka. Leśniczego, który zdecydowanie zbyt często pojawia się tam, gdzie ona akurat jest. On nie jest szczególnie rozmowny. Ona również nie zamierza ułatwiać mu życia. Problem polega na tym, że im bardziej próbują trzymać się od siebie z daleka, tym częściej los stawia ich sobie na drodze a niewinne kłamstwo przyjaciółki zaczyna żyć własnym życiem i jest przyczyną wielu zabawnych sytuacji. Co czeka Igę pośród lasów Roztocza? Czy po raz pierwszy od dawna zwolni i zacznie chcieć żyć inaczej? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedź w kolejnych rozdziałach lekkiego romansu na lato!

Status
3mo ago
Chapters
5
Rating
n/a
Age Rating
13+

Prolog


Iga obudziła się gwałtownie, z sercem bijącym tak mocno, że przez chwilę była przekonana, że nadal siedzi przypięta pasami w kabinie karetki, a wszystko, co wydarzyło się po uderzeniu, jest tylko kolejną częścią snu. Przez kilka sekund nie potrafiła rozpoznać własnego pokoju. Ciemność za oknem, ciężki oddech i zapach potu na skórze mieszały się jeszcze z obrazami, które przed chwilą były snem.

Drzewo było tak blisko. Pamiętała jego pień, szeroki i ciemny, pamiętała światła odbijające się od mokrej kory i tę krótką, absurdalną myśl, że nie ma już żadnej możliwości, żeby je ominąć. Potem wszystko wydarzyło się jednocześnie, chociaż w rzeczywistości musiało trwać zaledwie kilka sekund: gwałtowne hamowanie, szarpnięcie samochodu, czyjś krzyk, odgłos zgniatanego metalu i uderzenie, które przeszło przez całe ciało.

Iga usiadła na łóżku i przez chwilę siedziała bez ruchu, próbując odnaleźć rytm własnego oddechu. Była w domu. Nie w karetce, nie na poboczu, nie pod drzewem, tylko w swoim mieszkaniu i w swojej sypialni w dodatku w środku nocy.

Przetarła twarz dłońmi i spojrzała na zegarek stojący na stoliku nocnym. Trzecia siedemnaście. Westchnęła cicho. Świetnie. Do rana zostało jeszcze kilka godzin, a ona już wiedziała, że raczej nie zaśnie.

Sięgnęła po szklankę wody i wypiła kilka łyków, choć woda była letnia i miała lekko metaliczny smak. Odstawiła szklankę, po czym oparła łokcie na kolanach i przez chwilę wpatrywała się w podłogę. Nie chciała wracać do tego snu. Nie chciała również przyznać przed samą sobą, że coraz częściej śni jej się wypadek.

Od dnia, kiedy karetka wypadła z drogi, minęło zaledwie kilka tygodni, ale dla Igi czas zaczął zachowywać się dziwnie. W ciągu dnia potrafiła funkcjonować niemal normalnie, rozmawiać z ludźmi, robić zakupy, odbierać telefony, a nawet żartować z kolegami, natomiast nocą wszystko wracało do niej w zupełnie innej postaci. Czasami śniła o drzewie, czasami we śnie słyszała huk. Kiedy indziej budziła się przekonana, że ktoś krzyczy jej imię. Najgorsze były jednak noce takie jak ta, kiedy nie potrafiła już powiedzieć, który wypadek właściwie jej się śnił.

Pod obrazem rozbitej karetki pojawiały się inne obrazy, starsze i bardziej rozmyte, które nie powinny mieć z tym nic wspólnego. Droga. Słońce. Ciepło samochodowego wnętrza. Radio grające gdzieś w tle. Męska dłoń na kierownicy. Potem nagłe hamowanie. I znowu drzewo.

Iga zamknęła oczy, ale natychmiast je otworzyła. Nie. Nie teraz. Przez chwilę próbowała wmówić sobie, że to tylko zmęczenie, zwykła reakcja organizmu po wypadku i nic więcej, ale gdzieś głęboko wiedziała, że nie jest to cała prawda. Nie wiedziała tylko, jaka jest ta druga część.

Pamięć podsuwała jej pojedyncze obrazy, nigdy całe wydarzenie, jakby ktoś pociął film na małe kawałki i wymieszał je ze sobą. Przednia szyba. Światło. Czyjś głos. Pasy bezpieczeństwa. Znów krzyk. Czyjaś ręka. Szkło. A potem znowu była w karetce.

Iga otworzyła oczy i spojrzała w stronę okna. Za szybą panowała zupełna ciemność. Wstała i podeszła do niego, a chłód szkła przyjemnie otrzeźwił jej rozgrzane czoło. Na ulicy nie było nikogo, tylko pojedyncze światła latarni odbijały się w mokrym asfalcie, tworząc długie, rozmazane smugi. Przez chwilę patrzyła na nie bezmyślnie, aż nagle jedna z nich przypomniała jej światła samochodu z tamtej nocy. Mrugnęła. Obraz zniknął.

— Przestań — powiedziała cicho.

Nie wiedziała, czy mówi do siebie, czy do tego co podsuwa jej wyobraźnia.

Wróciła do łóżka, i wtedy usłyszała ciche miauknięcie. Odwróciła głowę. Frycek siedział na środku kołdry i patrzył na nią z wyraźnym wyrzutem, jakby to ona ponosiła odpowiedzialność za zakłócenie jego snu.

— Co? — zapytała.

Kot odpowiedział krótkim miauknięciem.

— Wiem, że cię obudziłam.

Frycek zamrugał powoli.

— Nie zrobiłam tego specjalnie.

Kot zeskoczył z łóżka, przeciągnął się i podszedł do niej, po czym otarł się o jej łydkę. Iga spojrzała na niego z góry.

— Nie dostaniesz jedzenia.

Frycek ponownie miauknął.

— Jest trzecia w nocy.

Kot spojrzał na nią tak, jakby godzina nie miała dla niego najmniejszego znaczenia.

— Poza tym masz jeszcze pół miski.

Frycek odwrócił się demonstracyjnie.

— Obrażalski.

Kot wskoczył z powrotem na łóżko i ułożył się obok niej. Iga usiadła, a po chwili pogładziła go po grzbiecie.

— Wiesz, że jutro mam rozmowę z dyrektorem?

Frycek zaczął mruczeć.

— Podejrzewam, że wiem, co powie.

Mruczenie stało się głośniejsze.

— Dwa miesiące.

Iga pokręciła głową.

— Dwa miesiące przymusowego urlopu, bo podobno muszę odpocząć.

Frycek przymknął oczy.

— Nie potrzebuję odpoczynku.

Kot milczał.

— Naprawdę.

Iga spojrzała na niego, jakby oczekiwała potwierdzenia, ale Frycek najwyraźniej nie zamierzał angażować się w dyskusję.

— Ty przynajmniej niczego ode mnie nie oczekujesz.

Kot otworzył jedno oko.

— No dobrze, poza jedzeniem.

Iga uśmiechnęła się lekko. Był to pierwszy uśmiech od chwili, kiedy się obudziła.

Wzięła szklankę ze stolika i napiła się jeszcze raz, a Frycek zainteresował się wodą i próbował podejść bliżej.

— Nie.

Kot wyciągnął szyję.

— Powiedziałam nie.

Frycek spojrzał na nią obrażony.

— Masz swoją miskę.

Kot usiadł i zaczął myć łapę.

— Właśnie.

Iga odłożyła szklankę i położyła się z powrotem. Frycek, jakby tylko na to czekał, przesunął się bliżej i ułożył przy jej brzuchu.

Przez kilka minut Iga głaskała go powoli, czując pod dłonią ciepłe, miękkie futro i spokojny ruch jego ciała. Mruczenie kota było jednostajne i monotonne, ale właśnie tego potrzebowała, ponieważ zagłuszało wszystkie inne dźwięki, które jej wyobraźnia próbowała wyciągnąć z ciemności.

Zamknęła oczy. Przez moment widziała tylko ciemność. Potem pojawiło się światło. Nie wiedziała, skąd. Było jasne, niemal białe, a za nim pojawiła się droga, której nie potrafiła rozpoznać. Samochód jechał szybko, choć nie wiedziała, kto siedział za kierownicą. Słyszała czyjś głos, ale słowa były niewyraźne, jakby dochodziły do niej spod wody.

Potem zobaczyła rękę. Dłoń zaciśniętą na kierownicy. A może na jej ramieniu. Nie była pewna.

Następny obraz był zupełnie inny. Kawałki szkła na siedzeniu. Czerwona kontrolka. Czyjeś włosy. Zapach rozgrzanego materiału. Pisk hamulców. I znowu drzewo.

Iga otworzyła oczy. Leżała nieruchomo, patrząc w sufit. Frycek nadal spał obok niej.

— Przepraszam — szepnęła.

Kot nie odpowiedział.

Po chwili Iga znowu zamknęła oczy, tym razem tylko na kilka sekund, ale sen nie chciał przyjść. Zamiast niego pojawiały się pojedyncze obrazy, które nie miały początku ani końca i których nie potrafiła przypisać do żadnego konkretnego dnia. Czasami była dzieckiem, czasami siedziała w karetce, czasami patrzyła przez szybę samochodu, a czasami była jednocześnie we wszystkich tych miejscach.

Najbardziej przerażające było to, że jej ciało nie widziało różnicy. Za każdym razem reagowało tak samo: napięciem mięśni, przyspieszonym oddechem, sercem, które nagle zaczynało bić za szybko.

Iga przekręciła się na bok i przyciągnęła kołdrę pod brodę. Próbowała zasnąć. Naprawdę próbowała. Oddech spokojny, powolny, myślenie o czymś przyjemnym. Nic.

Otworzyła oczy. Spojrzała na zegarek. 3:58. Minęło zaledwie czterdzieści minut.

Westchnęła i pogładziła Frycka po głowie.

— Jeszcze trochę — powiedziała cicho. — Może jednak zasnę.

Kot poruszył uszami, ale nawet nie podniósł głowy.

Iga przymknęła oczy. Tym razem nie pojawiły się żadne obrazy. Tylko pustka.

Przez kilka minut pozostawała na granicy snu, zapadając się w niego na krótkie chwile i natychmiast z niego wypływając, jakby nie potrafiła znaleźć miejsca, w którym mogłaby bezpiecznie się zatrzymać. Raz wydawało jej się, że słyszy deszcz, innym razem syrenę, potem głos, którego nie potrafiła rozpoznać. A później znowu była cisza.

Kiedy otworzyła oczy, za oknem było już odrobinę jaśniej. Niebo nadal było ciężkie i szare, ale czerń nocy zaczynała powoli ustępować. Iga spojrzała na zegarek. 5:21. Frycek spał spokojnie. Ona nadal nie.

Leżała więc nieruchomo, z dłonią opartą na jego grzbiecie, słuchając jego cichego mruczenia i obserwując, jak szarość za oknem powoli wypełnia pokój. Nie próbowała już walczyć ze snem. Nie próbowała też wracać do wspomnień. Po prostu leżała i czekała. Na świt. Na rozmowę z dyrektorem. Na dzień, którego wcale nie chciała zaczynać.

Za oknem noc ustępowała miejsca porankowi, a niebo z minuty na minutę stawało się coraz jaśniejsze. Iga nadal miała zamknięte oczy, ale nie spała.

Jeszcze nie.

Let Stefanski1 know what you thought about this chapter!

Further Recommendations

The Alpha's Exiled Mate (ON HOLD)

Catherineb83: Story good just would have liked her not to wear a mask

Read Now
Bear Shifter Secrets

tatianne Ingrid: Adorei cada capitulo! parabens

Read Now
The zatorian

lunaartsoul___: I loved the way your story unfolds. The emotional depth and structure made it feel very engaging, almost cinematic at times.I’m someone who enjoys both reading and visual storytelling, and your work really stood out to me. If you’re open to chatting about creative ideas someday, I’d love that.

Read Now
My Blacksmith Savior

apolloavr04: I love it. It's a great story.

Read Now
Going For The Goalie

S.TYTECA: I really enjoyed reading this book! The story was engaging and kept me interested throughout. There were a few minor spelling errors here and there, and some parts felt a little drawn out for my personal taste, but that’s purely subjective. Overall, it was a lovely read, and I genuinely enjoyed the ...

Read Now
Ruthless Lord

susiebear2012: Realy enjoyed this so looking forward to more.great story line hope they can achieve getting away from the kings burden. Truly amazing well written well done.

Read Now
Hit and Run

ZaraPearl: I truly love the story, very intersting and lovely.Sebastian is a great character and yoda ..., all of it , though I expected more at the endingi5 would've been great

Read Now
Rebuilding After Betrayal

Lynne: Very enjoyable short story good characters and they all found love n honesty.

Read Now
The Easter Bunny

Talia Kendrick : Honestly I love the book. Here is how I feel about each character: Detective Kayla is an Idiot, I can't stand this lady and I feel so bad for braelyn and Phoenix because after everything they have been through it makes me angry that they have to go through this again. Sure Phoenix doesn't know about...

Read Now