Chapter 1 Where it all began
Hindi lahat ng love story ay nagsisimula sa pitong kulay ng bahaghari.
Ang sa kanila ay nagsimula sa pamilyar na tunog ng mga computer, sa malamig na air-conditioning ng Nexora Technologies, sa bango ng kape tuwing umaga, at sa dalawang magkakatabing desk sa Marketing Department—kung saan, sa gitna ng deadlines at pagod, madalas magkatagpo ang mga mata nina Ethan at May.
By nine in the morning, buhay na ang buong office.
Sa isang side, abala ang mga developers sa kanilang monitors. Sa kabilang bahagi naman, may project managers na nagmamadali sa meetings at employees na nakatutok sa emails, reports, product presentations, digital campaigns, at client revisions.
Sa bawat computer screen, may deadline na kailangang habulin.
Sa bawat notification, may panibagong task na kailangang gawin.
At sa gitna ng lahat ng iyon, magkatabi ang dalawang desk nina Ethan at May.
Sa una, wala namang espesyal.
Si Ethan ay tahimik at seryoso sa trabaho. Hindi siya iyong tipo ng taong mahilig makipagkuwentuhan habang office hours. He was more comfortable solving problems than talking about them. Kapag may campaign revision o presentation na kailangang ayusin, tahimik niya itong ginagawa hanggang matapos.
Si May naman ay mas expressive—madalas nakangiti, mahilig magbiro, at kahit gaano karami ang trabaho, nakakahanap pa rin ng dahilan para tumawa.
They were different in so many ways.
Pero siguro, iyon din ang dahilan kung bakit sila nag-click.
“Ethan, can you check my report? I think may mali na naman ako.”
Napalingon si Ethan sa kanya.
“Again?”
“Excuse me?” Napakunot-noo si May. “First time ko lang naman humingi ng help today.”
“Today.”
“Grabe ka.”
Napangiti si Ethan habang inaabot ang laptop.
“Let me see.”
Lumapit si May sa tabi niya. Magkatabi silang nakatingin sa screen habang sa paligid nila ay patuloy ang tunog ng keyboards at notification pings.
“You missed one thing,” sabi ni Ethan.
“Where?”
Itinuro niya ang screen.
“Here.”
“Oh.”
“Fix that, then you’re good.”
“Thank you.”
“You’re welcome.”
Tumayo na si Ethan at bumalik sa kanyang desk.
Pero bago siya tuluyang makaupo, narinig niya si May.
“Ethan?”
He looked back.
“Coffee?”
“Too sweet.”
“Hindi mo pa nga natitikman.”
“I know you.”
Napangisi si May.
“Maybe you don’t.”
Hindi niya alam kung bakit, pero napangiti rin si Ethan.
At doon nagsimula ang maliliit na bagay.
Hindi nila napansin kung kailan naging habit ang pagkuha ng kape para sa isa’t isa. Hindi nila namalayan kung kailan naging normal ang sabay na lunch break, ang pag-aabang kapag overtime, at ang simpleng pag-message ng Naka-uwi ka na? pagkatapos ng trabaho.
It was never planned.
It just happened.
At minsan, ganoon pala talaga nagsisimula ang isang love story.
Hindi sa grand gestures.
Kundi sa mga simpleng bagay na paulit-ulit mong ginagawa hanggang sa hindi mo namamalayan na naging parte na pala ng araw mo ang isang tao.
Sa Nexora Technologies, normal na ang biglaang changes sa projects.
Minsan, buong araw nilang pinag-uusapan ang isang digital campaign, tapos isang email lang mula sa client ang sapat para bumalik sila sa simula.
Can we make it more engaging?
Can we revise the headline?
The client wants another version.
Mga salitang halos kabisado na nila.
At sa tuwing nangyayari iyon, pareho silang napapatingin sa isa’t isa.
Isang tingin lang.
Isang maliit na ngiti.
Parang sinasabing:
We survived worse.
One rainy evening, silang dalawa na lang ang natira sa office.
Nasa screen pa nila ang final campaign deck na ilang oras nilang inayos. Sa pantry, wala nang natitirang tao. Tanging kalahating tasa ng kape at ilang biscuit wrappers ang naiwan sa desk.
Nang tuluyan na silang matapos, sabay silang naglakad palabas.
Biglang bumuhos ang ulan.
“Wala kang umbrella?” tanong ni Ethan.
“Wala.”
Binuksan niya ang umbrella niya.
“Come here.”
“Kasya ba tayo?”
“Kung hindi ka lalayo.”
Napangiti si May bago lumapit.
Magkatabi silang naglakad sa ilalim ng maliit na payong. Every now and then, nagkakadikit ang kanilang mga balikat, pero pareho silang tahimik.
Then May looked at him.
“Ethan?”
“Hmm?”
“Why do you always wait for me?”
Saglit siyang natahimik.
“Because I don’t like going home alone.”
May smiled.
“Liar.”
“Why?”
“Why?”
“Because you always wait for me.”
Hindi sumagot si Ethan.
Pero ngumiti siya.
And somehow, that answer was enough.
Lumipas ang mga linggo, at unti-unting naging mas malalim ang closeness nila.
Hindi na lang tungkol sa campaigns, client feedback, product launches, at deadlines ang pinag-uusapan nila.
Napag-uusapan na nila ang pamilya, childhood memories, career plans, fears, at maging ang mga pangarap na hindi nila basta-basta sinasabi sa ibang tao.
Minsan, habang naghihintay silang matapos ang rendering ng isang presentation deck, doon sila nagkukuwentuhan.
Minsan naman, sa pantry habang pareho silang may hawak na kape.
At minsan, sa tahimik na office pagkatapos umuwi ng lahat.
Hanggang sa isang gabi, habang nag-o-overtime sila, nakatulog si May sa desk niya.
Nang magising siya, may jacket na nakapatong sa kanyang balikat.
Tumingin siya kay Ethan.
“Hindi ka pa umuuwi?”
“I was waiting.”
“For me?”
Tumango siya.
“Why?”
For a moment, Ethan didn’t answer.
Then he smiled.
“Because I like being around you.”
Natahimik si May.
Simple lang ang words, pero may bigat na hindi niya maipaliwanag.
“Ethan…”
“Hmm?”
“I think…”
She smiled nervously.
“I like being around you too.”
Walang fireworks.
Walang dramatic music.
Just two people sitting in a quiet office, slowly realizing that somewhere between deadlines, coffee breaks, client revisions, and overtime, they had fallen in love.
At marahil, iyon ang pinakamagandang bahagi.
Walang biglaang confession.
Walang instant love.
They simply became important to each other before they even realized it.
