ULDUZ TOXUYUCU: GÖY ÜZÜNÜN SON İPİ

İnsanlar elə bilirlər ki, ulduzlar sadəcə gecələr göy üzündə parıldayan soyuq və cansız daşlardır. Onlar yanılırlar. Böyük və qaranlıq kosmosda parıldayan hər bir ulduz, əslində yer üzündə yaşayan bir insanın içindəki ən təmiz xəyal, ən böyük ümid və taleyin özüdür. İnsanlar xəyal qurduqca o ulduzlar daha parlaq yanır, ümidlərini itirəndə isə sönüb gedirlər. Və o ulduzlar göy üzündə öz-özünə asılı qalmırlar...

Buludların tam arxasında, insanların gözlərindən və teleskoplarından uzaqda, gümüşü parıltılı nəhəng bir krallıq var idi. Bura Ulduz Toxuyucularının vətəni idi. Hər gecə şəhərlər yuxuya gedəndə, bu krallıqda yalnız bir səs eşidilirdi: sehrli gümüş iynələrin fısıltısı və neon rəngli ipək sapların toxunma sədaları.

Celeste, krallığın ən hündür bulud qülləsində, nəhəng göy xəritəsinin qarşısında dayanmışdı. Onun uzun, gümüşü saçları hərəkət etdikcə ətrafa incə ulduz tozları saçırdı. Gözləri isə göy üzünün dərinlikləri kimi bənövşəyi rəngdə parıldayırdı. O, hələ çox gənc və təcrübəsiz bir toxuyucu idi. Əlində bədənindən demək olar ki, iki dəfə böyük olan qədim, üzəri naxışlı gümüş bir iynə tutmuşdu.

"Yaxşı, Celeste, sən bunu bacararsan," – deyə o, öz-özünə pıçıldadı. "Müdrik Toxucu bu gecə mənə güvəndi. Sadəcə diqqətli olmalıyam."

Tam onun ayaqlarının yanında isə, bədəni ağ pambıq bulud tək yumşaq, uzun quyruğu isə neon-mavi rəngdə parıldayan sehrli pişik Pip mırıldayaraq yatırdı. Pip hər dəfə nəfəs alanda quyruğundan xırda qığılcımlar ətrafa yayılırdı.

Celeste əlindəki iynəyə bənövşəyi rəngli parlaq bir ip keçirdi və qüllənin pəncərəsindən aşağıya, sonsuz görünən ulduz dənizinə baxdı. Onun işi, bir-birinə bənzəyən insanların xəyallarını bürclər şəklində toxuyaraq yer üzünə ümid enerjisi ötürmək idi. İynəsini xəbərsizcə havada süzdürdü və bir ulduzu digərinə bağlamağa başladı. Hər şey mükəmməl gedirdi.

Lakin qəfildən, göy xəritəsinin cənub tərəfində qorxulu bir şey baş verdi. Nəhəng, qızılı rəngdə olan çox önəmli bir ulduz titrəməyə başladı. Onun ətrafındakı işıq yavaş-yavaş qaralır, sanki daxildən sönürdü.

Xəritəyə yaxınlaşıb baxanda ulduzun sahibinin adını gördü: Cole. Yer üzündə yaşayan gənc bir oğlan idi. Cole daxilində elə bir kədər yaşayırdı ki, xəyal qurmağı tamamilə dayandırmışdı və onun qəlbi qaraldıqca, göydəki o möhtəşəm qızılı ulduz da can verirdi. Əgər o ulduz tam sönərsə, Cole ömürlük ümidsizliyə məhkum olacaqdı.

"Onu xilas etməliyəm!" – Celeste həyəcanla qışqırdı.

O, tələsik irəli atıldı, lakin həyəcandandır, yoxsa təcrübəsizliyindən, yerdə dolaşan neon sapları görmədi. Ayağı qəfildən uzun bənövşəyi ipə ilişdi. Celeste müvazinətini itirdi və irəli yıxıldı. Yıxılarkən əlindəki o nəhəng sehrli gümüş iynə Cole-un titrəyən qızılı ulduzuna dəydi.

XAAART!

Böyük bir qığılcım qopdu. Cole-un ulduzu göy üzündən qoparaq böyük bir sürətlə aşağıya doğru düşməyə başladı. Ən pisi isə o idi ki, Celeste-in canından çox qoruduğu gümüş iynə de onun əlindən çıxıb ulduzun ardınca buludların arasından qaranlığa qərq oldu.

"Mənim iynəm! Cole-un ulduzu!" – Celeste dəhşət içində qışqırdı və pəncərənin kənarına qaçdı.

O, aşağıya boylanarkən buludun kənarı sürüşdü. Celeste fəryad qopararaq sonsuz boşluğa, insanların dünyasına doğru yıxılmağa başladı. O, rəsmən göydən düşürdü!

Tam bu vaxt, Celeste-in qışqırığına yuxudan diksinən balaca pişik Pip gözlərini açdı. Sahibinin buludların arasından yox olduğunu görən şirin pişik heç düşünmədən irəli atıldı, pəncərədən tullandı və havada süzülərək Celeste-in çantasının içinə girdi.

Göy üzünün parıldayan krallığı geridə qalırdı. Ön tərəfdə isə gecənin qaranlığına bürünmüş, milyonlarla süni işığı yanan nəhəng və soyuq bir insan şəhəri görünürdü. Celeste və Pip, sürətlə yer kürəsinə doğru enirdilər...

Celeste və bulud pişiyi Pip buludların arasından böyük bir sürətlə aşağıya doğru yuvarlanırdılar. Rəngarəng neon saplar göy üzündə bir quyruqlu ulduz kimi parıldayırdı. Celeste gözlərini bərk-bərk yummuşdu. Külək onun gümüşi saçlarını havada uçurdurdu.

"PİİİP! Çantamdan yapış!" – Celeste qışqırdı.

Balaca pişik Pip pəncələri ilə çantanın kənarlarından sıxca tutmuşdu, quyruğundan qorxudan mavi qığılcımlar saçırdı. Aşağıda isə müasir, nəhəng və milyonlarla işığı yanan insan şəhəri getdikcə yaxınlaşırdı. Bu, Celeste-in göy qülləsindən izlədiyi o sakit dünyaya heç bənzəmirdi; bura səs-küylü, bir az soyuq və çox böyük idi.

PAAAHHH!

Böyük və yumşaq bir səs eşidildi. Celeste və Pip göydən düz çoxmərtəbəli bir binanın damındakı böyük, yaşıl yarpaqlı bitkilərin və dibçəklərin içərisinə düşdülər. Şanslarından, bulud pəriləri çok yüngül olduqları üçün onlara heç bir şey olmamışdı. Celeste üst-başındakı ulduz tozlarını çırparaq ayağa qalxdı və ətrafa baxdı. Bura hündür bir binanın geniş eyvanı idi.

"Biz... biz yer üzündəyik, Pip," – Celeste pıçıldadı. Gözləri heyrətdən böyümüşdü. İlk dəfə idi ki, insan əşyalarına toxunurdu. Amma ən pisi o idi ki, onun sehrli gümüş iynəsi və Cole-un qızılı ulduzu yaxınlıqda görünmürdü.

Birdən Pip qorxu ilə fısıldadı və Celeste-in ayağının arxasında gizləndi. Eyvanın qapısı yavaşca açıldı və oradan əynində qara kapüşonlu sviter olan gənc bir oğlan çıxdı. Bu, Cole idi. Onun qulağında böyük qulaqlıqlar var idi və əlində köhnə bir rəsm dəftəri tutmuşdu. Cole-un üzündə dərin bir kədər və bədbinlik var idi. O, eyvanın kənarına yaxınlaşıb qaranlıq göy üzü istiqamətinə baxdı, dərindən ah çəkdi. Onun xəyalları o qədər sönmüşdü ki, göydəki ulduzunun yox olduğunu belə hiss etməmişdi.

Celeste nəfəsini daxilində tutdu. İndi onun sehrini geri qazanmaq və göyə qayıtmaq üçün yeganə şansı bu kədərli oğlanın qəlbində yenidən xəyal qurmaq ümidini oyatmaq idi.

Cole qulaqlığını boynuna saldı və rəsm dəftərini açdı. O, kömür qələmlə qaranlıq, rəngsiz bir şəhər şəkli çəkməyə başladı. Onun daxilindəki bu ümidsizlik ətrafdakı qaranlıq dumanları hərəkətə gətirirdi. Celeste bitkilərin arxasından yavaşca çıxıb ona yaxınlaşmaq istəyəndə, balaca pişik Pip təsadüfən yerdəki boş bir dibçəyi yerindən oynatdı.

TAQQQ!

Cole dərhal başını səsin gəldiyi tərəfə çevirdi: "Kim var orada?" – diye soruşdu. Səsi soyuq və şübhəli idi.

Celeste gizlənməyə macal tapmadı. Cole gözlərini qıyaraq bitkilərin arasındakı qəribə qıza baxdı. Celeste-in gümüşi saçları və bənövşəyi gözləri qaranlıqda zəif də olsa parıldayırdı. Cole belə bir insanı ömründə görməmişdi.

"Sən... sən kimsən? Bura necə girmisən?" – Cole bir addım geriyə atılaraq soruşdu.

Celeste dərindən nəfəs alıb irəli çıxdı. "Mənim adım Celeste-dir. Və mən... mən göydən düşmüşəm, Cole. Sənin ulduzunu xilas etmək üçün."

Cole acı bir şəkildə gülümsədi və başını buladı. "Göydən düşmüsən? Ulduz? Bu nə axmaq zarafatdır? Dünyada sehr deyə bir şey yoxdur, ulduzlar isə sadəcə kosmosdakı daşlardır. Mənim vaxtımı alma," – deyib dəftərini bağladı və içəri girmək istədi. O, sehrə inanmağı çoxdan tərk etmişdi.

Tam bu vaxt, bitkilərin arasından neon-mavi quyruğu parıldayan Pip çıxdı və Cole-un ayağına yaxınlaşıb şirin bir şəkildə mırıldadı. Pip-in quyruğundan çıxan xırda mavi işıqlar Cole-un ayaqqabısının üzərinə töküləndə, oğlan heyrətdən donub qaldı. O, yavaşca yerə çökdü və sehrli pişiyə baxdı.

"Bu... bu ola bilməz," – Cole pıçıldadı.

Celeste ona yaxınlaşdı və dedi: "Sən xəyal qurmağı dayandıranda göydəki ulduzun söndü, Cole. Əgər mənə inanmasan və daxilindəki o gizli rəngləri yenidən tapmasan, həm mən ömürlük burada qalacam, həm də sənin dünyan tamamilə qaranlığa qərq olacaq. Çünki qaranlıq quşlar artıq sənin sönən ulduzunun qoxusunu alıblar..."

Cole yerə çöküb sehrli pişik Pip-in neon-mavi parıltılı quyruğuna baxarkən nəfəs almağı unutmuşdu. Barmaqlarının ucuna toxunan xırda işıq zərrəcikləri havada süzülərək yox oldu. O, ömründə belə bir canlı görməmişdi. Başını yavaşca qaldırıb qarşısında dayanan gümüşü saçlı, bənövşəyi gözlü sehrli qıza — Celeste-ə baxdı. İçindəki o illərdir daşlaşmış bədbinlik divarı ilk dəfə bir az çatlamışdı.

Birdən küçədən gələn maşın səsləri Cole-u reallığa qaytardı. Qonşuların və ya evdəkilərin bu qəribə qızı görməsi heç də yaxşı fikir deyildi.

"Tez ol, içəri keçin," — Cole ayağa qalxıb astadan, amma tələsik bir səslə dedi.

Eyvanın şüşə qapısını tam açaraq Celeste və qucağına atılan Pip-i içəri buraxdı, ardınca qapını bərk-bərk bağlayıb pərdələri çəkdi. Cole-un otağı tamamilə onun daxili dünyasını əks etdirirdi: divarlarda qaranlıq, kömürlə çəkilmiş şəhər rəsmləri, masanın üzərində dağınıq qələmlər və küncdə köhnə bir musiqi aləti.

Celeste heyranlıqla ətrafa baxdı. İnsan əşyaları, kitablar, divardakı şəkillər onun üçün tamamilə yeni aləm idi. Pip isə dərhal masanın üzərinə tullanıb qələmləri qoxulamağa başladı.

Cole qollarını çarpazlayıb Celeste-ə baxdı: "Yaxşı, indi mənə tam izah et. Göydən düşmək, ulduzlar... bunlar nə deməkdir? Mənim ulduzum niyə sönsün ki?"

Celeste dərindən nəfəs aldı və masanın üzərindəki boş bir vərəqi götürüb qarşısına qoydu. "İnsanlar xəyal quranda, onların qəlbində böyük bir işıq yaranır, Cole. Biz göy üzündə o işığı ulduz kimi görürük. Sən rəssam olmaq, bəlkə də dünyanı rəngləmək istəyirdin, elə deyilmi? Amma ümidini itirəndə ulduzun sönməyə başladı. Mən onu xilas etmək istəyərkən saplara ilişdim və sehrli gümüş iynəmlə birlikdə bura düşdüm. Əgər iynəmi tapmasaq və sən yenidən xəyal qurmağa başlamasan, göy üzü bir daha heç vaxt eyni olmayacaq."

Cole başını aşağı saldı. Divardakı rəsmlərinə baxdı. Celeste haqlı idi; o, artıq uzun müddət idi ki, sadəcə qaranlıq rənglərdən istifadə edirdi, çünki xəyal qurmağın mənasız olduğunu düşünürdü.

Onlar danışarkən qəfildən otağın havası buz kimi soyudu. Pəncərənin arxasındakı küçə fənərlərinin işığı zəiflədi və otağa qaranlıq, qəribə bir kölgə düşdü.

Pip birdən masanın üzərində ayağa qalxıb tüklərini qabartdı. Onun neon-mavi quyruğu qorxu və gərginlikdən sürətlə parıldamağa başladı, otağın divarlarına mavi işıqlar saçdı.

*QIRRRRCHHH!*

Pəncərənin şüşəsinə nəyinsə kəskin pəncələri toxundu. Cole qorxu ilə geriyə çəkildi. Pəncərənin arxasında, qaranlıq dumanlardan ibarət, gözləri qırmızı rəngdə parıldayan nəhəng, qorxulu bir quş kölgəsi dayanmışdı. Bu, Kölgə Quşu idi!

"O buradadır!" — Celeste qışqırdı. "Sənin sönən ulduzunun ümidsizlik qoxusunu alıb, Cole!"

Kölgə Quşu qanadlarını bərk-bərk şüşəyə vurdu. Şüşədə çatlar yarandı. Cole dondurucu qorxunun içində irəli atıldı, masanın üstündəki ağır bir metal çırağı götürüb pəncərənin qarşısına keçdi. O, qorxurdu, amma Celeste və bu kiçik pişiyi qorumaq instinkti onda oyanmışdı.

*ŞAATTT!*

Şüşə tamamilə sındı və qaranlıq duman otağa doldu. Kölgə Quşu otağın içində fırlanaraq birbaşa Celeste-in üzərinə şığıdı. O, göy pərisinin daxili işığını udmaq istəyirdi. Celeste əlləri ilə üzünü qapadı, lakin tam o saniyə balaca pişik Pip havaya tullandı! Pip quyruğundakı bütün neon-mavi işıq enerjisini böyük bir dalğa kimi qaranlıq quşun üzərinə fışqırtdı.

Mavi işıq dumanı yandıranda Kölgə Quşu acı bir fəryad qopardı. Cole da fürsətdən istifadə edib çırağı quşun dumanlı bədəninə doğru yellədi. İki tərəfli zərbədən qorxan Kölgə Quşu otaqdan geriyə çəkildi və sındırdığı pəncərədən çıxıb şəhərin qaranlıq göylərinə doğru uçaraq gözdən itdi.

Otaqda dərin bir səssizlik yarandı. Hər yer şüşə qırıqları və qara tüstü ilə dolu idi. Cole əlindəki çırağı yerə qoydu, ürəyi sürətlə döyünürdü. O, yavaşca Celeste-ə baxdı: "Bu... bu dəlilikdir. Amma artıq sənə inanıram."

Səhər açılarkən Cole və Celeste otaqdakı sındırılmış şüşə qırıqlarını və Kölgə Quşunun buraxdığı qara duman izlərini təmizləmişdilər. İndi ən böyük problem yer üzünə düşən sehrli gümüş iynəni tapmaq idi. Vaxt sürətlə azalırdı; Celeste-in yer üzündə cəmi 30 günü var idi, yoxsa daxili parıltısını tamamilə itirib adi bir insana çevriləcək, göy üzü isə həmişəlik qaranlığa qərq olacaqdı.

Cole masanın üzərinə böyük bir şəhər xəritəsi sərdi. "Əgər göydən bura doğru düşmüsünüzsə," — Cole karandaşla xəritədə uzun bir xətt çəkdi, "küləyin sürətini və düşmə bucağını hesablasaq, o nəhəng gümüş iynə şəhərin mərkəzindəki qədim, tərk edilmiş saat qülləsinin yaxınlığına düşməli idi."

Celeste heyrətlə gülümsədi: "Sən əla bir detektivsən, Cole!"

"Sadəcə məntiqlə düşünürəm," — Cole bir az utanaraq kapüşonunu başına çəkdi.

Plan hazır idi. Sehrli pişik Pip-i kimsə görməsin deyə onu Cole-un geniş idman çantasının içinə yerləşdirdilər. Pip çantadakı kiçik deşikdən burnunu çıxarıb ətrafı maraqla iyləyirdi. Celeste isə onun gümüşü parıldayan saçlarını gizlətmək üçün Cole-un ona verdiyi böyük, qara rəngli bir papaq geyindi.

Binadan çıxıb şəhərin səs-küylü, insanlarla dolu küçələrinə addımlayanda Celeste hər şeyə uşaq kimi heyrətlə baxırdı: sürətlə keçən maşınlar, rəngli vitrinlər, küçə satıcıları... Cole isə uzun müddətdən sonra ilk dəfə idi ki, şəhərə rəngsiz bir həbsxana kimi deyil, böyük bir macəra meydanı kimi baxırdı. Onun daxildəki xəyal qığılcımı yenidən alovlanırdı.

Lakin onlar bilmirdilər ki, binaların uzun kölgələrində qara dumanlar hələ də onları izləyirdi. Kölgə Quşu geri qayıtmaq üçün gizli bir fürsət gözləyirdi...

⏳ 7-ci Fəsil: Saat Qülləsinin Sırrı

Onlar şəhərin mərkəzində ucalan, ətrafı qədim ağaclarla örtülmüş tərk edilmiş saat qülləsinin qarşısına çatdılar. Qüllə çox köhnə idi və qapısı böyük bir qıfılla bağlanmışdı. Lakin qüllənin təpəsinə baxanda hər ikisinin gözləri heyrətdən böyüdü.

Nəhəng saatın tam mərkəzinə, əqrəblərin arasına parlaq, gümüşü bir əşya sancılmışdı. Bu, Celeste-in gümüş iynəsi idi! İynə elə bir güclə sancılmışdı ki, nəhəng saatın əqrəblərini tamaimilə dayandırmışdı.

"O oradadır! Mənim iynəm!" — Celeste həyəcanla irəli atıldı.

"Dayan, bir az sakit ol," — Cole onu qolundan tutub saxladı. "Qapı kilidlidir. Amma mən buraları yaxşı tanıyıram." Cole qüllənin arxa tərəfinə keçdi və köhnə, çürümüş taxta pəncərəni güclə itələyərək açdı. "Buradan girə bilərik."

İlk olaraq çantadakı Pip pəncərədən içəri tullandı, ardınca isə Cole və Celeste qüllənin qaranlıq, tozlu daxilinə addım atdılar. İçəridə nəhəng çarxlar, paslanmış dişlilər və yuxarıya doğru ucalan köhnə taxta pilləkənlər var idi. Hər tərəf çox sakit idi, sanki zaman bura heç uğramamışdı.

Onlar yuxarıya doğru dırmaşmağa başladılar. Hər addımda taxta pilləkənlər qorxulu şəkildə cırıldayırdı. Tam qüllənin zirvəsinə, saatın mexanizminin olduğu otağa çatanda qəfildən arxalarındakı pəncərələr böyük bir güclə çırpılaraq bağlandı!

Otağın künclərindən qaranlıq dumanlar süzülməyə başladı. Kölgə Quşu onlardan daha tez hərəkət etmişdi və iynənin ətrafını qaranlıq, keçilməz bir duman qalxanı ilə mühasirəyə almışdı. Quşun qırmızı gözləri qaranlıqda parıldadı və o, Celeste ilə Cole-un üzərinə doğru qəzəblə fəryad qopardı. İynəyə çatmaq üçün bu qaranlıq tələni daxildən sındırmaq lazım idi...

Saat qülləsinin zirvəsindəki otaq dondurucu bir qaranlığa qərq olmuşdu. Kölgə Quşunun qanadlarından yayılan qara tüstü, Celeste-in gümüş iynəsinin ətrafını keçilməz bir divar kimi bürümüşdü. Quşun qırmızı, qəzəb dolu gözləri birbaşa Cole-un üzərinə zilləndi. Çünki bu qaranlıq varlıq gücünü məhz Cole-un içindəki ümidsizlikdən və kədərdən alırdı.

"Cole, mən iynəyə doğru qaçmalıyam! Amma bu duman məni yandırır!" — Celeste qışqırdı. Onun gümüşü saçlarının parıltısı bu qatı qaranlıqda yavaş-yavaş sönürdü. Vaxtları tükənirdi.

PSSSST!

Pişik Pip idman çantasından bayıra tullandı. Onun neon-mavi quyruğu hirsindən qabarmışdı. Pip havaya sıçrayaraq qaranlıq dumanın içərinə doğru mavi işıq dalğaları fışqırtdı. Lakin bu dəfə Kölgə Quşu daha güclü idi; qanadının bircə zərbəsi ilə Pip-in sehrli işığını boğdu və balaca pişiyi küncə doğru fırlatdı. Pip acı bir səslə miyavlayaraq yerə düşdü, quyruğunun parıltısı zəiflədi.

Cole qorxu və çarəsizlik içində ətrafa baxdı. Əlində heç bir silah yox idi. Amma o, Celeste-in solğunlaşan üzünü və Pip-in yerdə uzandığını görəndə içində qəribə bir hirs, ardınca isə böyük bir qorumaq istəyi baş qaldırdı. O, ömründə ilk dəfə idi ki, özünü düşünmürdü; başqalarını xilas etmək istəyirdi.

"Mən sənə imkan vermərəm!" — Cole qışqırdı. O, çantasından kömür qələmini və rəsm dəftərini çıxardı. Kağızın üzərinə sürətlə, bütün qəlbi ilə parıldayan, nəhəng bir Günəş şəkli çəkməyə başladı. O, rəsmi çəkdikcə, içində illərdir gizlətdiyi o rəssamlıq sevgisi və xəyalları yenidən alovlandı.

İnanılmaz bir şey baş verdi: Cole-un dəftərindən ətrafa həqiqi, gözqamaşdırıcı qızılı rəngdə bir işıq yayılmağa başladı! Bu, onun yenidən doğulan xəyallarının enerjisi idi. Qızılı işıq qüllənin daxilində parlayanda, Kölgə Quşu dəhşətli bir fəryad qopardı. Qaranlıq duman divarı qızılı işığın qarşısında yavaş-yavaş əriməyə və geri çəkilməyə başladı.

"İndidir, Celeste! Qaç!" — Cole əlindəki parıldayan dəftəri quşa doğru tutaraq qışqırdı.

Celeste fürsəti əldən vermədi. O, irəli atıldı, paslanmış çarxların üzərindən cəldliklə tullandı və nəhəng saatın əqrəblərinin tam mərkəzinə çatdı. Əllərini uzadıb gümüş iynənin naxışlı gövdəsindən bərk-bərk yapışdı. Bütün gücünü toplayaraq iynəni saatın mexanizmindən darmadağın edib çıxardı!

KLİİİKKK!

İynə çıxan an, illərdir dayanmış qədim saat böyük bir gurultu ilə yenidən işləməyə başladı. Tik-tak, tik-tak... Zaman şəhərdə yenidən axırdı. İynənin sərbəst qalması ilə Celeste-in bədəninə göy üzünün bütün sehrli enerjisi geri döndü. Onun saçları qaranlıq otağı bənövşəyi və gümüşü işıqla doldurdu.

Celeste əlindəki iynəyə çantasından qalan son neon ipi sürətlə keçirdi. İynəni havada süzdürərək, Cole-un dəftərindən çıxan qızılı işıq selini o ipə bağladı. Bu, göy üzünün son ipi idi — insan xəyalı ilə pəri sehrinin birləşdiyi an.

Celeste iynəni havada fırladıb Kölgə Quşuna tərəf yönəltdi. İynənin ucundan çıxan işıqdan toxunmuş nəhəng bir şəbəkə Kölgə Quşunu tamamilə mühasirəyə aldı. Qaranlıq quş bu sehrli ipin içində çapaladı, bədəni yavaş-yavaş işıq zərrəciklərinə çevrilərək tamamilə yox oldu. Otaqdakı o dondurucu qaranlıq duman tamamilə dağıldı və pəncərələrdən içəri səhərin ilk təmiz günəş şüaları daxil oldu.

Pip yerdən qalxıb sevinclə mırıldandı, onun quyruğu indi əvvəlkindən də parlaq yanırdı. Cole dərin bir nəfəs alıb yerə oturdu, dəftərindəki o qızılı günəş rəsminə baxdı. O, artıq bədbin deyildi.

Celeste onun yanına gəldi, əlindəki gümüş iynə bərq vururdu. "Biz bunu bacardıq, Cole. Sənin xəyalların quşu məğlub etdi. Amma mən qayıtmalıyam..." Celeste başını qaldırıb pəncərədən göy üzünə baxdı, "Ulduzunu geri qaytarmaq və mənim evə qayıtmaq vaxtı gəldi."

İçəri daxil olan payız mehinin ardınca otağın havası birdən-birə neon-bənövşəyi ulduz tozları ilə doldu. Cole heyranlıqla başını qaldırdı. Qapının ağzında uzun, gümüşü saçları parıldayan, əynində ağ buludlardan tikilmiş zərif bir libas olan gözəl bir qız dayanmışdı. Bu, Celeste idi! Onun tam ayaqlarının yanında ise neon-mavi quyruğunu sevinclə yelləyən pişik Pip dayanıb mırıldayırdı.

"Mən geri döndüm, Cole," — Celeste göz yaşları içində gülümsədi. "Müdrik Toxucu yer üzündə göstərdiyimiz o böyük cəsarətə görə məni mükafatlandırdı. Artıq mən göy üzünün deyil, sənin dünyandakı xəyalların toxuyucusuyam. Ömürlük..."

Cole əlindəki fırçanı yerə saldı. O, heç düşünmədən irəli atıldı və Celeste-i qolları arasına alaraq bərk-bərk qucaqladı. İşıq və kölgə, göy və yer rəsmləri tamamilə bir-birinə qovuşmuşdu. Pip isə onların ətrafında fırlanaraq sevinc qığılcımları saçırdı.

Cəmi bir neçə ay sonra, həmin o qədim və sehrli saat qülləsinin həyətində şəhər tarixinin ən qeyri-adi, ən rəngarəng toyu keçirildi. Toyda bütbün binalar, ağaclar və göy üzü rəngbərəng neon saplarla bəzədilmişdi. Celeste gəlinlik libasında olanda onun gümüşü saçlarının arasından tökülən ulduz tozları qonaqların üzərinə bir möcüzə kimi yağırdı. Cole isə onun barmağına ulduz bəbəyindən hazırlanmış parıldayan gümüşü bir üzük taxdı.

Onlar evləndikləri o gecə, göy üzündəki bütün bürclər sanki göy üzünün son ipi ilə bir-birinə bağlanaraq rəqs edir və yer üzündəki bu böyük sevgini alqışlayırdılar. Cole və Celeste ömürlərinin sonuna qədər bir-birlərinin xəyallarını toxuyaraq, xoşbəxt və sehrli bir ömür yaşadılar.

- S O N -