KABANATA 1
MARILYN
Punô niya ng titi ang lalamunan ko, at muntik na akong mabulunan.
Pero hinugot niya at pinutok ang tamod niya sa mukha ko. “Tsupain mo, puta! Dilaan mo bawat patak ng tamod ko, kasi nagbayad din ako para diyan.”
Ayon sa hinihingi sa akin bilang isang sex worker na binabayaran para sa pakikipagtalik, itinulak ko pasulong ang aking mga suso at hinayaan siyang iputok ang kanyang tamod doon, habang nakalabas ang aking dila.
Dahil sa blindfold na suot ko, hindi niya nakita ang mga luha na muntik nang bumagsak mula sa aking mga mata, pati na ang pag-uyog niya ng ari niya sa aking mga pisngi.
“Grabe, ang galing mo, puta. Baka hanapin ka ulit sa susunod,” sabi niya bago pumasok sa banyo, at tinanggal ko ang piring sa bibig, talo.
Hindi mapigilang bumuhos ang luha ko, at bumagsak ako sa kama na humihikbi nang pagod. Nanakit ang puki ko, at naninilab ang suso ko dahil sa magaspang niyang pagsipsip. Wala talaga akong ibang makapagliligtas sa impyernong ito.
Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas siya ng banyo na basang-basa, at agad akong lumingon para isuot ang blindfold ko.
Pagkatapos ay nagbihis siya at naghagis ng ilang perang papel sa akin, “Nabayaran ko na sa counter, pero ’yan para sa’yo. Talented ka talagang puta.”
“Salamat,” ang tanging naibulong ko nang umalis siya.
Tinanggal ko ang blindfold at naglakad ako, sa nanginginig na mga binti, patungo sa banyo. Ang mukha ko ang tanging bagay na pinapayagan kaming panatilihin ng aming Madam. Ang tanging bagay na hindi kailanman makikita ng mga lalaki kahit gaano pa sila magbayad. Iyon ding bagay na nagligtas sa akin nang nakipagtalik ako sa matalik na kaibigan ng tatay ko noong nakaraang buwan habang siya ay umuungol na parang baka, nang hindi niya alam na ako ang babaeng dati niyang tinatawag na ‘maliit’
Sa banyo, si Dorothy McAllen—ang dati kong sarili—ay nakatitig sa akin ngayon sa salamin.
Ang nagtapos nang may first-class honors sa Oxford, anak ng isang sikat na personalidad, at ang dalagang mayroon nang lahat maliban sa isang lobo at pagmamahal ng kanyang pamilya.
“Hindi. Hindi na ako si Dorothy,” bulong ko habang binubuhusan ko ng tubig ang aking repleksyon. Ako na ngayon si Marilyn Paltan, isang puta ni Jezebel na wala nang mawawala.
Hindi ko ito pinili. Gusto ko lang maging iba sa pamilyang obsessed sa kayamanan — maging doktor sa kawanggawa, magpagaling sa mga walang-wala, pero hindi ko alam na dahil sa paghahangad ko, hahabulin ako.
Tinanggihan ng mga magulang ko at ng kapatid kong babae na iligtas ako; sa totoo lang, iniwan nila ako dahil parang mantsa ako sa reputasyon nila.
Kung alam ko lang na dito ako mapupunta, hindi na sana ako umalis ng bahay noong araw na ako’y dinukot at ipinagbili rito.
Tinawagan ko ang mga magulang ko tatlong araw matapos akong dumating dito. Umiiyak ako, nagmamakaawa, halos hindi makapagsalita dahil nawala ang pagkabirhen ko sa isang matandang lalaki.
Pero humihis si Nanay. “Sinabi ko na sa’yo, Dorothy. Ang pagiging kakaiba ay magdudulot ng gulo sa’yo, at heto ka na nga.”
“Pero Ma, ako…”
“Hindi ka na anak ko,” ang deklarasyon ni Tatay. “Kung may lobo ka sana, baka sulit kang iligtas.”
Mula noon, pinapagamot ko na lang ang mga nahawahan na ari ng babae sa halip na mga batang may sakit. Nabubuhay ako sa ilalim ng piring at pambalot sa bibig habang inaangkin ng mga estranghero ang katawan ko kapalit ng pera.
Pinagsisisihan kong iniwan ang bahay araw-araw at minsan naiisip kong wakasan na lang ang lahat, pero ano’ng silbi? Walang magmamalasakit. Kahit ang pamilya ko.
Pagkatapos maghugas, sinuot ko ang pulang seda na robe at sumali sa iba pang mga babae sa aming bakuran.
“Hoy Marilyn, kamusta ang titi niyan? May isa sa kanila ang sumigaw.
Ikiniling ko ang mata, wala ako sa mood para sa tsismis. Pero bago pa ako makatakas papunta sa kama, pumasok si Madam Diana na parang nagmamartsa, ang tono niya’y matalim na parang labaha.
“Apat na babae na sa Kuwarto 9 ngayon!”
“Tigilan mo ang pagsigaw, matanda,” singit ng isang dalaga. “Hindi maganda para sa presyon mo.”
Napakunot ang mga mata ni Madam Diana. “Mataratong ka ngayon, Fiona?” Pinitik niya ang mga daliri. “Kusa kang nagboluntaryo, kunin mo na ang pambalot-bibig mo.”
Lumiko siya para umalis, at lumapit ako sa kama, desperado para sa isang oras ng tulog.
“Marilyn!”
Nanlamig ako, “Opo, Ma’am?”
“Sumali ka rin sa kanila.”
“Ano?” hingal ko. “Kakatapos ko lang galing sa silid 4, hindi ako nakatulog buong gabi, at ang bayad ay—”
“Parang nagmamalasakit ako ba?” pinutol ako ni Madam Diana. “Humiling si Lord Lucian ng apat na babae at kailangan nating ibigay ang pinakamahusay!”
“Sinasabi mo bang hindi tayo ang pinakamahusay?” hamon ng isa pang babae.
“Bakit si Marilyn lang ang nakakakuha ng lahat ng VIP?”
“Tumahimik ka!” sigaw ni Madam Diana. “Nagbabayad ang mayayaman para sa pedigree. Kung gusto mo ang mga kliyente niya, dapat ipinanganak kang mayaman.”
Bigla siyang lumabas ng silid, iniwan akong hinamak ng mga babae.
“Ikaw lang ba ang galing sa mayamang pamilya?”
“Akala mo espesyal ka dahil mayaman ang tatay mo?”
“Pareho tayong lahat dito. May pinag-aralan man o wala.”
Pinagmulan ng pamilya ko na naman!! Alam nilang may kaya ako pero hindi nila alam kung saang pamilya ako nagmula. Sana lang malaman nila kung gaano ko kasidhi ang pagnanais na makaalis dito.
Sinubukan kong tumakas, pero nabigo ako sa bawat pagkakataon at hindi tumutulong si Madam Diana, lisensyado ang sex parlor.
Kinuha ko ang aking piring sa mata at sinundan ko ang ibang mga babae sa pasilyo.
Habang papalapit ako sa Silid 9, may gumising sa loob ko. Isang bagay na hindi ko pa naramdaman dati.
Ang lobo ko.
Sumigaw ito sa loob ko nang ipatong ko ang kamay sa hawakan, at ang sumunod kong narinig mula sa kanya ay, “Hey Dorothy, naririnig mo ba ako?”
Humagulgol ako nang may galit. Siyempre, ang unang ginawa ng lobo ko ay tawagin ako sa pangalang kinamumuhian ko.
“Umalis ka,” bulong ko.
Sa loob ng limang taon, hinihintay ko siya.
Kung dumating siya noong ako’y dalawampung taong gulang, magho-host sana ng party ang mga magulang ko at tutuparin ang hiling kong maging kung ano ang gusto ko, pero ngayon siya pa lang dumating, samantalang hindi ko na ito kailangan?
“Dori, nararamdaman ko ang ating Kapareha.”
Kapareha?
Hindi. Ayokong makinig.
Isinuot ko ang piring, yung manipis na uri na nakikita ko pa pero natatago ang mukha ko.
Ang tatlo pang babae ay nakapiring na rin at hinuhubad na ang kanilang mga damit. Ngunit ang lalaki sa dulo ng silid ay hindi sila tinitingnan; ako ang pinagmamasdan niya.
Nakatingin siya sa akin nang diretso, na para bang nakikita niya ang nasa likod ng piring sa mata, at tumitig din ako sa kanya, nagtataka kung paano ang isang lalaking mukhang kagalang-galang tulad niya ay napunta sa isang bordel.
Ngunit bakit kabilis ng tibok ng puso ko? Dahil ba lumitaw na ang lobo ko ngayon? O dahil sa lalaking ito…?
“Dori. Siya ang aming kapareha.”
