Yarım Kalanlar

Yağmur, çatı katının küçük penceresine aralıksız vuruyordu.
Camdan süzülen damlalar, monitörün soğuk ışığını kırarak duvarlarda soluk, titrek çizgiler oluşturuyordu. Alçak tavan yılların rutubetini içine çekmişti. Odanın havasında eski ahşabın, soğumuş kahvenin ve saatlerdir dağılmadan asılı kalan sigara dumanının ağır kokusu vardı.
Masanın üzerinde neyin nerede olduğu artık belli değildi. Yarıda bırakılmış kod parçaları, içlerine sigara izmariti atılmış enerji içeceği kutuları, birbirine dolanmış kablolar ve günlerdir dokunulmamış notlar... Her şey, uzun süredir devam eden ama bir türlü sonuçlanmayan bir mücadelenin kalıntıları gibiydi.
Yeşil kapüşonlumu başıma geçirmiş, ekrana bakıyordum.
Gözlerim yanıyordu. Parmaklarım klavyenin üzerinde alışkanlıkla hareket ediyor, birkaç satır yazıyor, ardından hepsini siliyordu.
Bir daha yazıyordum.
Bir daha siliyordum.
Beni tanıyanlar muhtemelen kolay heyecanlanan ama çabuk sıkılan biri olduğumu düşünürdü. Yeni bir fikir bulduğumda nasıl canlandığımı görürlerdi çünkü. Gecenin bir yarısı, dünyanın en önemli keşfini yapmış gibi anlatmaya başladığım o anları bilirlerdi.
Ama sonrasını kimse görmezdi.
Bir fikrin başlangıçtaki kusursuz hâlinin, gerçek dünyanın ayrıntılarına çarptıkça nasıl parçalandığını... Her cevap için açılan üç yeni soruyu... Ve sonunda, başlangıçta o kadar parlak görünen şeyin, cevapsızlıkların altında yavaşça gömülmesini.
Başlamak hiçbir zaman sorun olmamıştı.
Sorun, bitirebilmekti.
Odamın karanlık köşeleri yalnızca eski eşyalarla değil, bir gün mutlaka geri döneceğime söz verdiğim fikirlerle doluydu.
Küçük bir mezarlıktı burası.
Ve ben her gece, mezar taşlarının arasına bir yenisini dikiyordum.
O gece de diğerlerinden farklı başlamamıştı.
Yalnızca odanın havasında açıklayamadığım bir ağırlık vardı.
Bunu daha önce de hissetmiştim. Genellikle bir çıkmaza girdiğimde, sorunun cevabına çok yaklaştığımı düşündüğüm ama bir türlü son adımı atamadığım anlarda ortaya çıkardı.
Önce düşüncelerim yavaşlardı. Sonra göğsümde belli belirsiz bir baskı hissederdim. Sanki birisi omuzlarıma görünmez bir ağırlık yerleştiriyor, sandalyeden kalkmamı değil, tam tersine orada kalıp düşünmekten vazgeçmemi istiyordu.
O anlarda odanın karanlığı bile değişirdi.
Monitörün ulaşamadığı köşelerdeki gölgeler, ışığın doğal sonucu olmaktan çıkmış gibiydi. Zeminde, gözümün kenarıyla yakalayabildiğim yavaş bir dalgalanma olurdu.
Başımı çevirdiğimde her şey normal görünürdü.
Uykusuzluk, derdim.
Nikotin. Kafein. Yorgunluk.
İnsan, açıklayamadığı şeyler için önce kendisini suçlamaya ne kadar da yatkındı.







![No Fixed Address [MOVING TO GALATEA SOON]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_bb13468651845544611ed7e0b605b47f.jpg?width=1920&quality=75)

