Wszystkich Świętych
1 listopad. Ciemność rozświetlają lampy uliczne i płomienie zniczy. Pełno ludzi. Pełno grobów. Pełno zmarłych.
Przeszliśmy na starszą część cmentarza. Pomnikom nie było końca, to zwiastowało płacz. Innych obecnych też, głównie chodzi mi o moją siostrę. Potrafi płakać o wszystko i nad wszystkim. Niestety tak też się stało. Z jej oczu popłynęły słone łzy.
- Dlaczego tu jest tak dużo grobów?- chlipała. - Dlaczego? To jest takie przykre!
Zazwyczaj w tym czasie jestem obecna tylko ciałem, moje myśli błądzą gdzie tylko się da, z dala od tej przytłaczającej ilości ŻYWYCH. Lecz to, co powiedziała, sprowadziło mnie na ziemię.
Ponieważ, tak, prawdą jest, iż to, że tyle ludzi tu spoczywa. Ale Śmierć codziennie zbiera duże żniwa. Rodzimy się po to by życie dało nam w ryj, a potem umieramy. Zatrważające jest to, ile tych bliskich, rodzin, znajomych, przychodzi na te wszystkie cmentarzyska by “wspominać” tylko w ten jeden dzień. Tylko w listopadzie. Tylko na Wszystkich Świętych. Ile z nich przychodzi tu przynajmniej raz w miesiącu? Ile z nich tak NAPRAWDĘ ich pamięta? Ile z nich za nimi tęskni? Za tymi wszystkimi zimnymi, rozkładającymi się ciałami, białymi kośćmi, które nawet nie zdają sobie z tego sprawy?










