THE SINNER'S PLACE

Ang mundong ginagalawan natin ay hindi lang basta puno ng mga halaman, ulap,dagat at buwan na nagsisilbing ilaw tuwing gabi. Pabago bago ang henerasyon simula sa sinaunang panahon at ngayon, na kung saan ang hirap manahimik sa nagdurugtong na langit at impyerno.

Ngayon ay kasalukuyan akong nakatayo sa itaas ng stage namin at nais ang tumalon, ibinato ang krus na nakasukbit sa aking leeg pagkatapos ay nagpatihulog ako.

Bumagsak ako sa isang lupa na puro lamang dahon at matatanaw mo ang gubat na kulay abo at kakaunti lamang ang mga buhay na dahon at ang sanga nito ay tusok-tusok.

Tahimik at wala kang maririnig na hayop, kahit mga ibong ka hali-halina ang tunog tuwing umaga.

“Nasa langit na ba ako?” sabi ko sa aking sarili na hindi ma wari kung nasaang mundo akonapadpad, tanging ang pakiramdam ko lamang ang aking pinagkakatiwalaan sa araw na ito.

Sinubukan kong magpasikot sikot sa tahimik na gubat at nakakita ako ng pamilyar na damit suot-suot ng isang babaeng nakatalikod.

Puti ang suot niyang sleves at kulay lila ang kanyang kuwelyo, ang disenyo ng kanyang damit ay mabulaklakin ngunit ito ay butas, nakasuot siya ng manipis na mahabang palda at ang kulay nito ay lila.

Kabisado ko ang kanyang pigura ngunit hindi ko alam kung siya ng aba nag babaeng nasa isip ko. Tanong ko;

“Asuka saito?” Lumingon siya sa akin na parang wala lamang ito sa kanya, sinusundan ko siya habang nagtatanong ako sa kanya.

“Nawawala ka din ba? Kaya mo ba akong tulungan?” napatigil ako sa paglalakad at inobserbahan ko siyang pumasok habang nakatago sa puno papasok sa isang lumang tunnel na bakal ang pintuan, at sa pagbukas ko ay nasa loob na ako ng klase hawak-hawak ang doorknob. Tinanong ko si Burliya kung anong petsa na.

“November 20.” Nagpasalamat ako at bumalik sa aking upuan, napansin ko ang ibinato kong krus na nakasukbit sa aking leeg at buhay padin.

Makalipas ang dalawang oras ay nakaramdam ako ng pag ihi, yung tipong lalabas na ngunit kailangnag pigilan dahil nag tatalakay si sir caluma, itinaas ko ang aking kamay at tumayo.

“Sir? Puwede po bang mag CR?” Tugon niya,

“Sigeh, five minutes.” Agad akong tumakbo papuntang girls CR at sa pagbukas ko ng pintuan lumabas nanaman ako sa lugar na iyon habang salo-salo ang ang aking palda para hindi lumabas, talon ako ng talon upang hindi lumabas.

“Ahhh!!! Naiihi na ako.” Pag bukas ko ng pintuan ay nandoon padin ako at walang nag bago maliban sa kulay nitong itim.

Bumalik ako sa harapan ng pintuan at tiyaka binuksan pero napunta lang din ako sa likod ng mismong pintuan. Ilang minuto ang makakalipas ay sinisipa sipa ko na ang pintuan upang ako’y makalabas, sinubukan ko din sa pag obserba sa bawat gilid pero walang nangyari, hangang sa ang pintuan na ang nagsara sa kanyang sarili.

Sigaw ako ng sigaw dahil sigurado ako ay naka alis na siya.

“ASUKA SAITO NASAN KA BA?!!!” Habang nag papa sikot-sikot ako sa buong gubat at Nakita ko siyang naka upo sa sanga ng puno at tahimik na nagbabasa ng libro.

Lumapit ako upang tawagin ang kanyang atensyon ngunit wala siyang naririnig.

“Kung ako sa iyo wag mo na akong pagtripan, isa kang hapon, at hindi ako nakakaintindi ng lenguahe mo, kukurampot lang!” tugon nito.

"Pity.” Binato ko ng bato ang kanyang libro upang ito ay mahulog at kausapin ako ngunit kinuha lamang niya ang kanyang libro at agad ko siyang sinundan papunta uling lagos. Sabi ko sa aking sarili.

“Kakabisaduhin ko ito para maka uwi ako. AH! HA! Magaling ako na bata.” pero pagpasok ko ay sobrang dilim, binuksan ko ang flashlight ng aking cellphone at sinikap na siya ay hanapin.

Makikita sa loob ang mga lumang kuwarto at madidilim na sulat sa pader. sanay ako sa mga horror at creepy documentary’s kaya hindi na ako takot sa lugar na ito, sinubukan kong pumasok sa isang kuwarto at napatakbo dahil sa isang malaking gagamba na sumugod sa akin at isang babaeng humawak sa aking kamay at inilabas ako ng tunnel ngunit paglabas ko ay nasa girls CR na ako at tapos nang umihi.

Nakita ko ang pintuan, “Pag ako-“at hindi ko na muling itinuloy dahil nakakahiiya sa babaeng naglalakad habang may hawak-hawak na liptint at salamin.

Bumalik ako sa klase pero napansin kong pinaguusapan ako ng dalawang babae kaya naisipan kong umakyat ulit sa itaas ng stage, itapon ang aking krus at tiyaka tumalon. “PARA MATAPOS NA ANG MALIGAYANG ARAW KO, MGA KAPATID!!”

Bumagsak ako sa isang kahoy na sahig. “Ah… puwede ba? Pabayaan mo na akong ma matay?” rumolyo ako ng pahiga at sa pagbukas ng aking mga mata kahit malabo ay Nakita ko si Asuka saito sa aking harapan. tugon nito.

“There is no reason for you to die, you’re just an idiot.” Tumayo ako at Nakita ko si Sakura na may hawak-hawak na mga nakatiklop na tuwalya papasok ng kuwarto., tinawag ko ang kanayang atensyon.

“Hoy! Endo, paki sabi nga dito sa kaibigan mo. MAKITID ANG KANYANG UTAK AT DI KAYANG PALAYAIN SARILI NIYA.” habang turo-turo si Asuka saito ngunti hindi niya ako napapansin.

Sinubukan ko Kay Ericka ikuta na busy sa pag pia-piano ngunit na linlang ako sa ganda ng lugar, isang library na may Christmas stree sa gitna at mga regalo sa ilalim tapos piano na may violin sa gilid kaharap ang stand at kainan sa ibaba ng balkonaheng tinatayuan ko. Pero hindi ako nagpatagal sa aking pagkatulala.

“HINDI!! HINDI ITO MA-AARI!! Ericka, PAKISABI sa KAIBIGAN mo MAKITID ANG KANYANG UTAK!!” pero ni isa sa kanilang lahat ay walang nakakarinig sa akin, bumuntong hininga ako kay Asuka saito at nagtanong.

“Baket wala silang naririnig? At baket ikaw meron.” Ang sabi ni magaling na Asuka at pasalamat hindi pa ako sa harapan niya na suka.

“The gift of language… but no one has that powers, especially Nishino.” Lumuhod ako at umiyak ng dalawampung oras, kinalabit niya ako.

“If you want to release some tears, cry at the back… people can hear you.” Limang minuto ang makakalipas ay nakatayo padin si Asuka saito at pinapanood lamang akong humagulgol sa dulo.

“Are you done?” tugon ko

“WUAHHHH!!! MAMA UWING UWI NA AKO!!..” tumayo ako upang sigawan ng iyak si Asuka saito.

“AHHHH!!” tumigil ang iyak ko dahil malapit na niya akong sampalin at bago pa ang kanyang palad dumeretso sa aking pisngi ay nagkaroon ng isang malaking pag tigil ng lahat ng mga bagay at paglipad ng mga pepel. si Kaede ay agad nag react.

“Asuka! Don’t hurt the Child! Or… she looks like a child, but highschool. Are you in 7th grade?” napatingin si Minami Umezawa na seryosong nagbabasa ng libro, si Ericka na nag pia-piano at sina Hazuki at Manatsu Akimoto na pumunta pa upang Makita kami at sina nishino at Miona hori na naka bistidang kulay rosas at naka apron na may suot ng sombrero ng isang chef.

Tugon ni Miona habang kumakaway ng mahinhin hawak hawak ang isang sandok.

“Hello? Nice to meet you” tugon ni Asuka saito.

“Get down and eat. What do you like?” Tugon ko.

“Hindi ako gutom.” Bago ako bumaba ng hagdanan ay tinignan lang ako ni Asuka saito na nag slide sa hawakan ng hagdan at tumalon upang maka baba sa dulo.

“I said what do you like?” tugon ko.

“Kahit ano.” Tugon nito sa akin.

“Is there an option like that?”

Habang kumakain sa mesa ay wala akong masabing salita dahil sa sarap ng nag luto at sa paghihinala na si Manatsu akimoto yung gagamba. Tanong ko.

“Kelan ako makaka alis.” Tugon ni Suzuki ayane.

“Ummm…. We do not have a clock here.so I don’t know” tugon ko.

“Okay, basta! Kasalanan ni Asuka kung bakit ako nandito.” Singhal ni Asuka na parang wala nang ganang kumain at malamyang nilalaro ang tinidor. Sabi ni Hasuki.

“Asuka chan! You shouldn’t play with food, right?” tugon ko.

“Hindi lang niya matangap kasalanan niya.” Napatayo ito ng may pagsinghal na galit Tugon nito.

“Can you please repeat it? In the first place it is not my fault that you are here, because I was about to save you from dying, YOU ARE IN THE SINNER’S PLACE, THE WORLD BETWEEN HEAVEN AND HELL, no people JUST YOUR SOUL and in this silent castle, this place is own by yours. This place is very sacred. And Only people who have the spirituality, protected by guardian angels can be here. But since GOD sent us here for you as your comfort guide it’s not our fault.”

Natahimik ang lahat at ang aking galit ay bumaba, napasighal ako ngunit nahihirapan akong intindihin ang sitwasyon.

"You don't want to die, you just want to end and ending yourself is not the solution, your just adding the pain and the sufferings of people. I know it's not easy, but I want you to be indestructible, no matter what the colorof the sky is."