Proloog
Kleine Skyler rent met Aden door een groot veld met heel hoog gras. Ze worden achtervolgd door twee wachten. Gewoon omdat ze een appel uit een kraampje hebben genomen. Maar het was niet alsof ze veel keus hadden, haar broertje en zusje zijn ziek en haar vader is dood.
Dat komt omdat de ze de belastingen niet meer konden betalen. Hij moest één van zijn kinderen afstaan, toen hij weigerde om iemand af te geven aan de koning of zijn leger. Koos de koning, en hij koos voor Skyler, omdat ze de oudste was. Maar vlak voor ze haar bij haar familie weg konden trekken sprong haar vader voor Skyler en zei dat ze met hun poten van zijn familie moesten blijven. De koning gaf het bevel om hem 50 zweepslagen te geven. En een paar dagen na de zweepslagen stierf hij aan de verwondingen. De arme moeder en haar kinderen hadden geen geld meer en moesten verhuizen naar het arme deel van de stad, daar moeten ze geen belastingen betalen, maar er is ook geen bescherming tegen rovers, huurlingen, moordenaars, of andere mensen die er niet mee zitten om mensen te vermoorden.
“Skyler! Ben je weer op aarde?!” het kleine meisje kijkt haar beste vriend aan en knikt. Wat is ze toch blij om hem bij haar zijde te hebben. Hij hoeft dit alles niet te doen, als ze hun pakken zit ook hij zwaar in de nesten en dat weet hij. En als nog wil hij dit doen, voor haar en haar familie. “omdat jullie mijn tweede thuis zijn” had hij gezegd de eerste keer dat ze dit deden. Wat er ook gebeurde, het meisje wist zeker dat ze alles aan kon, zolang ze haar beste vriend maar had.
De twee splitsen zich op en rennen in een boog om de wachten heen, als ze weer samen komen rennen ze achter hun. Met een simpele beweging laten ze de wachten struikelen waardoor ze op de grond vallen. En rennen naar het arme deel waar Skyler haar moeder huilend voor hun tent zit.
Kleine Skyler en Aden kijken elkaar even aan en rennen zo snel als ze kunnen naar binnen. De eerst die ze zien liggen is Max het kleine broertje, achter hem ligt Amy. Kleine Amy is lijkbleek, Skyler wil naar haar toe lopen, het kleine meisje in haar armen houden en tegen haar borstkast drukken. Ze wil het kleine weerloze kind smeken om bij haar te blijven, te blijven leven, vol te houden.
Maar ze wordt tegen gehouden door een hand op haar schouder, Skyler draait zich, met tranen in haar ogen, om en ziet dat Aden zijn hoofd lichtjes schudt. Zonder ook maar een woord te zeggen vliegt ze in zijn armen en knuffelt hem, als hij terug knuffelt barst ze in huilen uit. Aden wrijft liefkozend met zijn hand over de rus van het meisje als zij in gedachten afscheid neemt van haar kleine zusje. Uiteindelijk valt ze huilend, in de armen van haar beste vriend, in slaap.
Na een paar uur slaap wordt Skyler wakker, ze had niet eens door dat ze in slaap was gevallen. Ze kijkt naar de slapende jongen naast en drukt glimlachend een kus op zijn voorhoofd, als bedankje, voor ze om zich heen kijkt. Haar moeder is weg en Max ligt lijkbleek op het bed. Voorzichtig, om er zeker van te zijn dat ze Aden niet wakker maakt, sluipt ze naar haar kleine broertje toe. Al doet ze haar best, een hartslag kan ze niet vinden.
Het kleine meisje valt op haar knieën naast het bed, van haar kleine broer, en barst opnieuw in tranen uit, waarom nu? Kon hij niet nog twee dagen langer blijven? Ze had zo graag haar verjaardag met hem gevierd. Ravottend door de velden van de aardige boeren, of door het marktplein lopen en zwaaien naar alle mensen die ze zagen, hopend dat iemand aardig genoeg is om terug te zwaaien. Al die dingen die ze zo vaak samen hadden gedaan, de dingen die hem altijd weer lieten lachen om daarna weer thuis te komen en verhalen te verzinnen onder het laken als moeder het eten maakt. Ze had het zo graag nog eens willen doen met hem.
Het droevige meisje hoort voetstappen maar blijft op haar knieën zitten, met der hoofd in haar handen. Ook al hoort ze de voetstappen dichterbij komen en voelt hoe een hand op haar schouder wordt gelegd. Ze beweegt niet, het kan haar niet schelen wie het is. Ze zal nooit meer met haar broertje kunnen dromen over een leven in het paleis.
“Skye, ik wou vragen of je morgen bij mij bleef, maar ik neem aan dat je liever bij je moeder blijft?” de jongen vraagt het met een begrip volle stem, hoe graag hij haar ook wil opvrolijken. Hij weet dat het op dit moment beter is om haar te laten rouwen. Het meisje knikt met haar hoofd nog steeds begraven in haar handen, hopend dat dit alles gewoon een slechte droom is en dat het weer verdwijnt als ze haar ogen open doet. Haar broertje zal nog leven, ze zullen samen gaan helpen op de velden om een beetje brood van de boeren mee naar huis te krijgen. Haar verjaardag zal net zoals altijd zijn, iedereen samen rond de tafel, zingend voor haar veertiende verjaardag.
De opvolgende dagen brengen Skyler en Aden veel door bij het meisje thuis, ze wil niet naar buiten, naar de plaatsen waar Max altijd rondliep, verstoppertje speelde of gewoon graag kwam. Ze wilden niet horen hoe de mensen die ze niet eens kenden zich verontschuldigen voor het verlies van haar kleine broertje. Het meisje was diep bedroefd maar probeerde om te lachen en plezier te maken, voor haar beste vriend. De enige de ze, naast haar moeder, nog had. Zelfs met een leeg gevoel diep van binnen bleef ze lachen, zoals de andere meisjes van haar leeftijd, die ze op de markt altijd zag, onbezorgd lachten.
Zonder ook maar een woord trok de jongen haar het huis uit, het bos in. Hand in hand liepen ze verder het bos in, al wist het kleine gebroken meisje niet waar ze naar toe zouden gaan, zolang ze samen waren was het goed voor haar. Aden liet haar hand los als ze voor een geweldig grote waterval komen te staan. Kleine Skyler kan haar ogen niet geloven, de hele plek leek wel magisch te zijn.
Niet goed begrijpend wat ze hier doen, kijkt ze haar beste vriend aan. Hij lijkt het uitzicht net zo magisch te vinden als dat zij dat doet. Hij staat daar, tevreden naar de waterval te kijken, met een glimlach op zijn gezicht. Het hele tafereel brengt onwillekeurig ook een kleine glimlach op haar gezicht, de eerste sinds dagen.
De jongen die gelukkig is met haar glimlach trekt haar verder mee, dichter naar de waterval. Ze horen het water luid naar beneden stromen, maar genieten ook van het geluid, het is ontspannend. De spatten die op hun huid komen voelen verfrissend aan, samen met de fluitende vogels in de bomen doet het de zorgen van het meisje verdwijnen. Voor even is ze terug het gelukkige, optimistische meisje dat ze altijd is geweest. In een flits van tijd, Skyler had maar een paar minuten tijd om in en uit te ademen, staan ze in een mooie grote grot. Die zich achter de waterval bevindt.
“Skye ik wil niet dat er nog meer mensen sterven zoals Amy en Max” zegt Aden terwijl zijn favoriete meisje verder gaat met de grot te bewonderen. Voor hem is zij meer dan een beste vriend, meer dan familie. De dagen dat ze zo droevig was is hij opzoek gegaan naar een manier om andere te helpen, omdat zij zo droevig was, en hij niet wou dat andere mensen zo moesten leiden. De jongen zocht een manier om zijn beste vriend weer op te beuren, haar weer te doen lachen en haar weer te laten genieten van het leven, zoals ze dat altijd had gedaan.
“ik ook niet, maar wat kunnen we doen?” het meisje draait zich om en kijkt hem hopeloos aan. Het meisje met de geweldige ideeën, hetzelfde meisje dat keer op keer wel iets bedacht om andere op te vrolijken, kijkt hem nu aan alsof alles waar ze ooit in geloofden is vervaagd. Niets blijft er meer over van de sparkel in haar ogen, waar hij zo van heeft gehouden, wat haar onderscheiden van de andere meisjes in het dorp.
“We gaan ze helpen!” Hij zegt het alsof het niets is, alsof alles mogelijk is. Nu is het zijn beurt om haar hoop te geven, om haar terug te geven wat zij al die jaren voor hem heeft gedaan. Wat het ook kost, hij zal het meisje terug doen lachen en geloven in haarzelf. Hij zal haar laten zien waarom hij het zo geweldig vindt om haar beste vriend te zijn.
“Hoe? We zijn veertien!” Skyler heeft alle hoop op een betere wereld op gegeven, dat valt duidelijk te horen in haar stem. Maar dat is geen reden voor kleine Aden om te stoppen, hij wil haar de magie van deze wereld weer opnieuw laten ontdekken en hij is vastbesloten om niet op te geven, tot ze dat ook daadwerkelijk doet.
“we gaan het eten stelen van de rijken en aan de armen geven” de woorden van de jongen klinken te mooi om waard te zijn. Ze komen zo mooi, zo licht, zo perfect uit zijn mond. Voor een paar seconden vraagt het meisje zich af of haar beste vriend helemaal gek is geworden.
“zoals Robin Hood? Aden, dat is een sprookje, dat kunnen wij toch niet? Wij zijn maar kinderen, we horen dit niet te doen.” het sprookje dat hun altijd verteld werd als kleine kinderen, lijkt geen sprookje meer als ze in de ogen van de jongen voor haar kijkt. Zelfzeker, vol hoop, ze wil hem dat niet ontnemen. Ze wil hem zo graag geven wat hij wil, zelfs als hij om het onmogelijke vraagt.
“we hebben onze eigen vechttechnieken dus we zijn onvoorspelbaar als we moeten vechten, en jij en ik worden toch amper betrapt als we stelen?” bij het laatste gebruikt Aden zijn onverslaanbare puppy ogen, niemand kan hem ook maar weigeren of negeren als hij die gebruikt, en dat weet hij.
“Oké, ik doe het.” Al is Skyler er zelf niet van overtuigd, ze zou alles doen voor haar hem. Al moest ze iemand vermoorden, om hem gelukkig te maken zou ze alles doen.
“YES! Oké, ik dacht dat we daar de eetzaal konden maken, en daar de slaapzalen...” hij gaat nog even door met het uitleggen hoe hij alles wil inrichten en wat hij wil doen. Skyler is niet echt aan het opletten, ze kijkt gewoon naar hem als hij praat. Aden is in zijn element als hij dingen kan inrichting of bedenken, hij is niet voor niets de beste plannenmaker in het hele land.
Als volledig uitgeputte Skyler s’ avonds in het arme deel komt feliciteert iedereen haar met de verjaardag die ze vandaag hellemaal vergeten te vieren was. De tijd die ze doorgebracht heeft met Aden heeft haar even doen vergeten, ze was vergeten wat er was gebeurd met haar vader, Max en kleine Amy. Maar als ze thuiskomt ziet ze haar moeder levenloos op de stoep liggen.
Dat was het moment dat het kleine meisje dacht dat alles voorbij was, ze had geen wil meer om verder te gaan. Het veertien jarige meisje dat die dag vergat hoe ze moest lachen, zorgeloos moest spelen, ze vergat wat liefde is en hoe gelukkig ze eigenlijk zou moeten zijn. Dat was de dag dat ze opgroeide, volwassen werd en leerde hoe gruwelijk de wereld eigenlijk echt is.
Er gaan drie dagen voorbij, drie dagen van hard werken. Aden en Skyler hebben dagen getraind en de soort ‘heldenclub’ is gegroeid met één lid: Liam. Zelfs bij de komst van Liam had Skyler geen glimlach gegeven, dat kon ze nog niet. Alles wat momenteel voor het kleine meisje telde was ervoor zorgen dat niemand de gruwelen moest doorstaan die zij net achter de rug had. Niemand verdiende het om deze pijn, die haar in stukken had gescheurd, ze zou er alles aan doen om de Robbin Hood van Paulonia te worden.
De kinderen hadden afgesproken om ’s middags af te spreken in de grot. Liam en Skyler wachten geduldig op Aden. Na een paar uur wordt het duidelijk dat hij niet komt opdagen. Uiteindelijk besluit Skyler om naar het huis van de jongen te gaan, om te kijken of alles wel in orde is. Maar vooral omdat ze ongerust is geworden, wat als ze erachter zijn gekomen dat hij haar hielp eten te stelen? Wat als hij nu in de problemen zit door haar? De jongen die altijd op tijd komt is veel te laat, er is bijna geen andere mogelijke verklaring voor. Eenmaal aangekomen ontdekt ze een groot geheim dat ze zwoor geheim te houden.
