Unang kabanata.
ERICKA’S POV
Isang batang babae na nakatingin sa mga ulap suot suot ang papper bag na nakaguhit ang isang masayahing emosyon sa kanyang ulo at sumisigaw ng malakas habang ang kanyang maliit na salita ay bumubulong sa hangin.
Hinawi niya ang kanyang luha na animo’y may takot.
Mag isa lamang siya at ang tanging hawak-hawak niya ay ang kanyang sketchpad na puno ng malulungkot na guhit.
Mga salitang nawala sa kanya at aninong kanyang kinaibigan.
Noong makita niya ako bumuntong hininga ito at ang makinang nitong mga mata na puno ng katotohanan ay nagbigay ng ngiti sa mga tala.
At isang tadhana ang nag lapit sa dalawang dalawag dalaga.
" Ericka ikaw pala.” Habang ang mga estudyante ay nagiingayan sa pag uwi. Tugon ko.
“Kamusta Niho. gusto mo bang sabay na tayo umuwi?”
“Oo naman.”
