1. Η τελευταία λέξη της τεχνολογίας
Σχεδόν πετούσα από τη χαρά μου.
Βουτάω το κινητό μου από το νεσεσέρ και ανοίγω κατευθείαν τις επαφές μου.
Πατώ πάνω στο όνομα που λέει "Αφροδίτη" και ύστερα το πράσινο κουμπί που λέει "κλίση".
Το κινητό χτυπάει μερικές φορές και ξάφνου μία απορημένη φωνή απαντάει:
-Μελωδία; Τι θες τέτοια ώρα και πέρνεις τηλέφωνο; Με ξύπνησες!
-Συγνώμη, ρε Αφροδίτη, λέω κοιτώντας το ψηφιακό ρολόι πάνω στο γραφείο μου-ώρα 4 το πρωί- Αλλά έχω ΠΟΛΥ καλά νέα! Κι δίνω έμφαση σ' αυτό το "πολύ".
- Τι νέο θα ήταν πιο σημαντικό από την ρουτίνα ομορφιάς μου;
Και χασμουριέται.
- Τελείωσα.
-ΤΙ???!!! ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΣΕ 5.
Και κλείνει το τηλέφωνο.
Χασκογελάω και κοιτάω γύρω μου για πρώτη φορά μέσα σε 5 ώρες συνεχόμενες.
Σηκώνομαι από το γραφείο μου,τεντώνωμαι και κάνω δυο βήματα πάνω σε κάτι που πριν λίγο ήταν μοκέτα και συνηδειτοποιώ ότι τώρα είναι τίποτε άλλο παρά ένας απέραντος ωκεανός από εκτυπωμένα και χειρόγραφα χαρτιά και χαρτάκια με σημειώσεις.
Κάνω ότι μπορώ να τα σημαζέψω πριν φτάσει η φίλη μου αλλά τρέχω στη πόρτα μόλις ακούω το κουδούνι, σχεδόν στραμπουλώντας το πόδι μου από μία στοίβα φακέλους.
-Γιατί τα έβαλα αυτά εδώ; Ούτε που θυμάμαι.
Ψιθυρίζω ανοίγοντας την πόρτα.
Αλλά δεν είναι η Αφροδίτη.
-Γεια σας. Από πού έρχεστε;
Κοιτάω το παιδί μπροστά στη πόρτα μου.
-Καλημέρα, κυρία, μου λέει εκείνος και δίνει στα χέρια μου ένα πακέτο.Αυτό στάλθηκε για εσάς.
-Ευχαριστώ. Από ποιόν;
-Ανώνυμο.
-Μμμμμ... Το περιεργάζομαι λίγο και ύστερα του λέω. Μάλιστα. Ευχαριστώ πολύ.
-Παρακαλώ. Καλή μέρα να 'χετε!
Έκανα να φύγω από την πόρτα αλλά κάποιος άλλος την κράτησε ανοικτή και μπήκε μέσα στα γρήγορα, κλείνοντας την. Ξάφνου δύο χέρια με τυλίγουν σε μία ζεστή αγκαλιά.
Και... Είναι η Αφροδίτη. Το περίμενα.
-Μπράβο σου Μελωδία!
-Ευχαριστώ Αφροδίτη αλλά δεν έκανα και τίποτα.
