Bölüm 1
Merhaba Cezalandırılmışlarım. Nasılsınız? Hepinizi çok özledim. ❤️
En kısa sürede yeni bölümü paylaşmaya çalışacağım. Şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Her daim birlikte olup kenetlenen kocaman bir aile olabilmek dileğiyle.
Seviliyorsunuz. 🖤❤️
Okumaya başladığınız tarihi ve saati buraya yazın lütfen. 💗⏰
---
MERT ÇEMBER
"Sessizlik!"
Suratım git gide daha fazla ekşimeye başlamıştı. Bulunduğum mahkeme benimle ilgiliydi. Bu, gerginliğimin daha da artmasına sebep oluyordu.
Olaylar nasıl bu safhaya gelmişti? Anlamamıştım. Tek yaptığım, bir insan ile beslenmekti. Üstelik ona ne olduğumu söylememiştim bile.
"Mert Çember, mahkememize yazılı kanunlardan birini çiğnediğin için gelmiş bulunmaktasın. Sunulan kanıtlar incelendiğinde, suçlu olduğuna kanaat getirilmiştir ve cezan belirlenmiştir. Söylemek istediğin bir şey var mı?"
Ne söyleyebilirdim ki? Zaten konuşsam ve kendimi savunsam bile, söylediklerime inanmayacaklardı. Bir kere mahkemeye çıktığında, suçlusun demekti ve bunun geri dönüşü yoktu. Aklansan bile, kimse dönüp de sana bakmazdı.
Yaklaşık üç saniye kadar sessiz kaldıktan sonra "Hayır," dedim. "Söyleyeceğim bir şey bulunmuyor."
Hakim, cezamı açıkladığında salonda büyük bir donukluk yaşanmıştı. Muhtemelen hiç biri -ben de dahil- bunu beklemiyorduk. DYA'ya gitmek de ne demekti? Bu koca bir saçmalıktı.
İtiraz etmek için ağzımı açtım ama koluma girip de beni mahkeme salonundan zorla sürükleyerek çıkaran güvenlik güçleri yüzünden, hiçbir şey söyleyemedim. Debelenmek de yersizdi. Bunu yaparsam çok kötü acı çektireceklerini biliyordum. Ben Karanlık neslinden bir canlıyım. Dünyaya geleli yaklaşık beş yüz yıl kadar oldu ve bu zamana kadar hiçbir insandan beslenmedim. Ta ki, birkaç gün önce beslendiğime dair kanıtlar alınıp da konseye teslim edilene dek. Konsey, görüntü kaydını incelediğinde çok sinirlenmişti ve hemen kaydı mahkemeye vermişlerdi.
Dışarı çıktığımızda, türümden pek çok kişinin beklediğini gördüm. Hepsi benden nefret ediyordu kuşkusuz ve üzerime saldırmaya çalışsalar da, bunda başarılı olamıyorlardı.
Karanlık nesli olarak beslenmemizin yasaklanma sebebi, insanların anında mutasyona uğramasından kaynaklanıyordu. Beslenirken onların vücutlarında bulunan trombosit hücresini kullanırdık ve bu hücre tamamen yok olup sıfırlandığında, kanında onun yerine başka bir hücre belirirdi. Bu hücre, onu kısa sürede mutasyona uğratır ve aklımıza gelmeyecek, daha önce eşi benzeri görülmemiş bir tür meydana getirebilirdi.
Bunu neden yaptığıma dair, ondan neden beslendiğime dair en ufak bir fikrim yoktu. Her şey saniyesinde gelişmişti ve kendimi o insandan beslenir halde bulmuştum. İnsan da bana boyun eğmişti. Sanki mutasyona uğrayacağını biliyormuş ve bunu istermiş gibi.
Alacağım darbeler şiddetli olacağı için, güvenlik güçlerinden biri koluma Mekanikmus adını verdikleri kelepçeden takmıştı çıkmadan önce. Bu kelepçe, tarafıma yapılacak saldırıları anında önlerdi. Önüme ördüğü görünmez kalkan sayesinde kendimi çok daha rahat ve mutlu hissediyordum.
Yarı jelimsi maddeden meydana gelen araca bindirildiğimde, güvenlik güçlerinden iki kişi de yanıma oturmuştu. Biri sağımda biri de solumda oturuyordu.
Sağımda oturan adama dönüp "Bu karar gerçekten doğru mu?" diye sordum. "Ben ciddi ciddi DYA'ya mı gönderiliyorum?"
Saçma sapan konuşup durma, diyen bakışını attıktan sonra "Bu konuda şaka yapıldığı nerde görülmüş?" diye sordu.
Gözlerimi devirdim. Hakkı vardı. Gerçekten de saçmalamıştım. Mahkemede verilen karar, bir daha asla değiştirilmezdi. Söz ağızdan bir kere çıkardı.
Yolculuğumuz ne kadar sürecekti? Bunu bilmiyordum. Üstelik şimdiden çok sıkılmıştım. Kendimi güçsüz hissediyordum. Ayrıca o akademide benden çok daha güçlü yaratıkların olduğunu da duymuştum.
Lanet olsun! Nasıl böyle bir hata yaparsın sen?
♥♡
Aradan saniyeler, kesinlikle saniyeler geçtiğine yemin edebilirim. Az önce nasıl böyle bir hata yaptığımı düşünüyordum. Şu andaysa kendimi akademinin girişinde bulmuş durumdayım. Bu nasıl oldu? Bu kadar çabuk buraya nasıl geldik?
Hemen solumda oturan güvenlik görevlisi sanki düşüncelerimi okumuş gibi "Aslında burası çok daha yakınında. Sadece sizler göremiyorsunuz. Burayı ceza aldığınızda ve bizim gibi görevli insanlar görebilir," dedi. Konuşurken son derece kontrollüydü.
Beni araçtan indirdiklerinde, kapıya kadar eşlik ettiler. İçeri girmeden önce kolumda takılı duran kelepçeyi çıkardılar ve Akademi'nin görevli güvenlik güçlerinden bir varlık beni içeri tıktı. Bunu hiçbir güç kullanmadan yapıvermişti.
O tahminimce insan formunda olan, ama gerçek formuna geçtiğinde görünmez olup, dokunduğu varlığın cansız cisimlerin içinden geçebilmesini sağlayan canlı türündendi.
Dâhil olduğu türün ismini bilmiyordum ama gizli araştırma kitabımda yer alan bilgiler ve gördüklerim, tahminimde yanılmadığımı bana apaçık göstermişti.
Beni bıraktığında, görünür hale geçmişti ve ensemden tutup sürüklemeye başlamıştı. Debelendim. "Bırak beni. Kendim de gidebilirim. Buraya bir kez girdikten sonra, kaçmanın imkânsız olduğunu biliyorum ne de olsa."
Bunu yapıp yapmama konusunda tereddüt ettiğini gözlerinden okuduğumda, elini ensemden çekiverdi. Beraber akademinin girişine kadar yürüdük ve karşıma çıkan kapı, benim tam on katımdı. Çelikten yapılmış olduğu izlenimi uyandırmıştı ve gıcırdayarak iki yana açıldığında, içeri itilerek sokuldum.
Kapı arkamdan kapandığında, bakışlarım salonun her iki yanından görkemiyle inmekte olan ve üzerinde kırmızı halının bulunduğu merdivenlere kaydı. Sağda bulunan merdivenden iki erkek iniyordu. Dişlerinin yapısına ve ağızlarına bulaşmış olan kana bakılırsa, vampir olmalıydılar.
Beni görür görmez, yüzlerindeki ifade korkunç bir hal almıştı. Vampirler ile geçmişten bu zamana kadar uzanan ve hala devam eden bir düşmanlığımız vardı. Onlar kadar zayıf olmadığımız için bizi kıskanırlardı ve sürekli olarak bizi öldürmek üzere saldırıda bulunmuşlardı.
İkisi aynı anda üzerime doğru atıldığında, onları durduran bir hava akımı olmuştu. Boşlukta çırpınıyorlardı ama bana bir türlü dokunamamışlardı.
Bakışlarımı çevrede gezdirdiğimde, merdivenlerden inmekte olan bir genci gördüm. O belli ki, element kontrolcülerinden biriydi ve havayı kontrol ederek vampirleri durdurmuştu.
Akademiye girer girmez, iki tane düşman edinmiştim ve bu sayının daha da artacağını biliyordum. Acaba buradan ölmeden kurtulabilecek miydim? Bu olursa, kendimi çok şanslı sayacaktım.
SİNAN AÇIKGÖZ
Yeni biri daha. Hayır, anlamıyorum. Neden her gelen kapıdan girer girmez bir tehlikeyle karşılaşıyor ki? Biri de ölümle yüz yüze gelmese olmuyor. Allahtan tam zamanında olay yerine vardım da, onu ölümden kurtardım.
Vampirler, kullanmış olduğum hava kontrolümden dolayı boşlukta çırpınırken son derece savunmasız görünüyorlardı. İstediklerinin ona zarar vermek olduğunu biliyorum ve buna izin veremem.
"Ben onları etkisiz hale getirmişken bence buradan bir an önce kaybolsan iyi olacak. Eğer Akademi Müdürü'nün odasını arıyorsan, solda en son kapı."
Korku dolu yüzü, bana olan güveni yüzünden biraz olsun renk aldığında, ilk adımını attı ve yürümeye başladı. Akademi Müdürü'nün odasına girdiğini gördüğümde vampirleri serbest bıraktım ve bana Bunun acısını senden çıkaracağız, bakışlarını atmalarına izin verdim.
Onlardan korkmuyordum. Neden korkacaktım ki? Vampirler, benim gibi bir element kontrolcüsünün karşısında son derece savunmasız kalıyorlardı ve zarar görmedikçe onlara zarar vermezdim.
Ellerimi pantolonumun cebine sokup az önce hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam ederken, çok rahattım. İçimde ne korku ne de endişe vardı. Arkamdan gelip saldırmaya çalışma ihtimalleri olsa bile, bu beni ürkütmüyordu. Eğer ki böyle bir şey olsa, saniyesinde müdahale edebilirdim çünkü.
Akademinin dışına çıkıp da temiz havayı içime çektiğimde, ötmeye devam eden kuşların sesini duydum. Bu Akademide olmanın sevdiğim yanlarından biri de buydu. Bizden farklı olan bu yaratıklar, bana buranın dışında bir dünya olduğunu hatırlatıyorlardı.
Merdivenlerden ağır ağır inmeye devam ettim ve bir kuşun başımın biraz yukarısında daireler çizdiğini gördüm. Kuşlar benden korkmazlardı. Beni severlerdi. Ben de onları.
Elimi kaldırdım ve kuşun konmasına izin verdim. Belli ki acıkmıştı ve benden ona yemek vermemi bekliyordu.
Kuşun konmuş olduğu elimi yavaşça salladım ve kuşun uçmasına sebep oldum. Cebimden çıkardığım yemi avuç içime döktükten sonra, yeniden konmasına ve yemi yemesine izin verdim. Bunu gören birkaç kuş, onun gibi uçarak gelmişlerdi ve çevrem kısa sürede kuşlarla dolmuştu.
Acıkan kuşların hepsini bedenimde taşıyamayacağım için yemin büyük kısmını yere boşalttım. Üzerime konmak isteyen ama konamayan kuşlardan bazıları, hemen yere üşüştüler. Zavallı şeyler. Burada ben ve benim gibi varlıklar olmasa, kesinlikle aç kalacaklardı. .
Avuç içimdeki yem tamamen bittiğinde yürümeye devam ettim. İçinde bulunduğum Akademinin bahçesi oldukça büyüktü ve büyük bir kısmı ağaçlarla kaplıydı. Bu kadar ağacın olmasının sebebi, hem dünyadaki ozon tabakasındaki delinmenin etkisini azaltmak istememizden hem de yeşillikleri seviyor olmamızdan kaynaklanıyordu. Aslında demek istediğim doğayı sevmemizdi.
Akademinin içindeki gölü buluna kadar yürümeyi sürdürdüm ve gölü gördüğümde, dudaklarım küçük bir çocuğun hediye aldığındaki sevinci gibi kıvrılıverdi. Yüzmeyi severdim ve bu göle dilediğimiz zaman girebilirdik.
Bir istisna haricinde. Eğer ki gölün içinde bizden nefret eden bir düşmanımız varsa, girmek kesinlikle yasaktı. Akademi içinde ölüm olabilirdi ama dışında herhangi bir ölüm istemiyorlardı.
Gölün kenarına vardığımda, üzerimdeki kıyafetlerimi çıkardım ve katlayarak toprağın üstüne koyuverdim. Ayaklarımı suyun içine soktuğumda hissettiğim soğukluk, tüylerimin diken diken olmasına sebep olsa da bu umurumda bile değildi. Tek istediğim yüzmek ve anın keyfini çıkarmaktı. Öyle de yaptım. Epey uzun bir süre gölün içinde yüzmeye devam ettim. En yakın arkadaşım seslenene dek.
Dersin başlamasına çok az bir zaman kalmıştı anladığım kadarıyla. Serbest yüzme tekniğini uygulamaya devam ederek karaya kadar yüzdüm. Sudan çıktığımda, üzerime direkt kıyafetlerimi geçirdim ve hızla yürümeye başladım. Bir an önce odama gidip üzerimdeki kıyafetleri değiştirmem gerekiyordu. Bu halde derse giremezdim.
Akademinin içine girip de odama doğru ilerlediğimde, üzerimdeki kıyafetler sırılsıklam olmuştu ve bu beni rahatsız etmeye başlamıştı.
Üçüncü kata çıkana kadar merdivenleri tırmanmaya devam ettim. Kata vardığımda anlık bir rahatlama yaşadım. Odam sağda, ilk sırada kalıyordu.
Kapıyı açıp odama girdikten sonra, arkamdan kapattım. Benim dışımda odamı paylaşan biri daha vardı ve onunla çok iyi anlaşamasam da yapabileceğim başka bir şey yoktu. Akademide her odada iki kişi kalırdı ve istesek de istemesek de bu böyle devam edecekti.
Üzerimdeki ıslak kıyafetleri çıkarmadan önce, dolabıma yöneldim. Çekmecelerden birini çekerek yeni kıyafetler çıkardım. Siyah renkte kısa kollu bir tişört, yüksek bel kot pantolon ve iç çamaşırları...
Islak kıyafetlerimi çıkarıp kirli çamaşır sepetine attıktan sonra, havluyla bedenimi kuruladım. Çekmeceden çıkardığım kıyafetleri giymemin ardından çalışma masamın üzerinde duran ders araç gereçlerimi çantama tıkıverdim.
Bugün göreceğimiz ders, Vampirler ile ilgiliydi. Onları daha yakından tanımamızı istiyorlardı.
Çantamı omzumdan geçirip çapraz bir şekilde taktığımda, unuttuğum bir şey olup olmadığını kontrol ettim. Kafam bu konuda tamamen rahat olduğunda odadan çıktım ve ders göreceğim sınıfa doğru ilerlemeye başladım.
♥♡
Sınıfımız Akademi'nin öğretim için ayrılan bölümünde yer almaktaydı. Oraya gidebilmek için birbiri ardına açılan üç tane kapıdan geçmeniz gerekiyordu. Bu kapıların her biri, kart okutulmasıyla açılırdı. Eğer ki yanınızda kartınız olmazsa, derse gidemezdiniz.
Kart okutulmasının sebebi bana göre olası bir tehlikenin önlenmek istenmesinden kaynaklanıyordu. Sonuçta hepimizin burada binlerce düşmanı vardı ve buna hocalar da dâhildi.
Birkaç sene öncesinde gerçekleşen büyük patlama, bu önlemi almaya sebep olmuştu. Patlama sonucu pek çok tür hayatını kaybetmişti ve bu duyulduğunda, ortalık feci karışmıştı.
Son kapıdan da kartımı okutup geçtiğimde, sonsuzmuş gibi uzanan bir koridor karşıma çıktı. Sınıfım ne yazık ki, koridorun en sonundaydı ve derse geç kalmamak için koşmam gerekiyordu.
Hocanın sınıfa girmesine bir dakika kala, kapıya varabilmiştim. Şanslıydım. Kapanmamıştı. Kendimi soluk soluğa içeri attığımda, en yakın arkadaşım yanındaki sıraya elini vurdu.
İsmi Ali olan bu yakın arkadaşım, dönüşüm geçirdiğinde alev alırdı. Tüm vücudundan alevler yükselirdi. Bu yüzden herkes ona ve onun türündekilere Alev Alanlar diyordu.
Gülümseyerek yanına oturduğunda, teşekkür etmeyi ihmal etmedim. "Ne önemi var?" dedi omzuma vurarak. Konuşmamızı bölen, hocanın sına girmesi oldu. Bu saatten sonra, tamamen derse konsantre olmalı ve asla konuşmamalıydım. Tabii ders ile ilgili konular hariç.
♥♡
Hoca yoklama defterini çıkarıp da sırasıyla isimleri söylemeye başladığında, öğrencilerin hepsinin verdiği yanıt "Derse hazır!" oluyordu. Sıra bana geldiğinde, ben de aynı şekilde "Derse Hazır!" yanıtını vermiştim.
Yoklama tamamen bittiğinde, defter tekrar açılmamak üzere kapanmıştı ve bu saatten itibaren derste anlatılanları not almamız gerekiyordu.
Çantam danders malzemelerini çıkardım ve sıramın üzerine bırakıverdim. Hoca tahtaya büyük harflerle ÖLÜMSÜZLÜĞÜN EFENDİLERİ yazdığında,bu konuda haklı olduğunu düşündüm. Vampirler, gerçekten de ölümsüzlüğün efendileriydiler.
Elinde tuttuğu tebeşiri sıranın üzerine bıraktıktan sonra, hepimizi şöyle bir süzdü.Dikkatimizi kontrol ediyor gibi bir hali vardı. Hepimizin pür dikkat onu izlediğini ve dinlemeye hazır olduğunu fark ettiğinde, konuşmaya başladı.
"Bana Vampir sözcüğü hakkında kim bilgi verebilir? Vampir ne demektir? Kimler için kullanılır?"
Bu soru karşısında, hiçbirimiz elimizi kaldırmadık. Hoca, sırtını bize dönüp elini havaya kaldırdığında seçtiği öğrenci istemese de ayağa kalkmak zorunda kaldı. Hepimiz ona bakarken, nefesimizi tutmuştuk. Umarım akıllıca şeyler söylerdi.
"Tanım itibari ile halk bilimdeki anlamıyla Vampir, yeniden hayata dönmüş bir ölüdür. Uzun köpek dişlerini kullanarak canlıların etine ve kanına ortak olmak amacıyla mezarından çıkmış bir hayalettir.İnsanlar, onlara hayalet demek yerine yaşayan ölü demeyi tercih ediyorlar. Bu onlar için çok daha mantıklı görünüyor."
Konuşmasını bitirdiğinde, hoca ona dönüp ifadesiz bir şekilde yüzüne bakmıştı. Öğrencinin alnında yavaş yavaş beliren ter damlalarını görmek, zor değildi. Yakışıklı yüzü, bu halde çok daha çekici görünüyordu ama gözlerinde saklamaya çalıştığı bir korku vardı.
Hoca "Güzel," dediğinde aldığı yanıttan son derece hoşnut olduğunu anlamıştım. Buradaki hocalar, bize isimlerini söylemezlerdi. Onlara hocam, öğretmenim gibi sözcüklerle hitap etmemizi isterlerdi. Bunu garip bulsam da, hiçbir şey söylememiştim. Bunu neden istediklerine dair de bir şey sormamıştım. "Peki bana bildiğin Vampir türleri hakkında bilgi verir misin?"
İşte şu anda tam parmak basılacak noktadaydık. Vereceği örnek, kesinlikle hocanın istediği bir şey olmalıydı ve bu örneği veremezse ceza alacaktı. Derste başarısızlık gösteren ya da istenildiği şekilde bilgi veremeyen öğrencilere hep ceza verilirdi. Buradaki her yaratık hakkında bilgimiz olması şarttı. Kendimizi ancak bu şekilde koruyabilirdik.
Öğrenci, hoca sınıfta bizi gerginliğe daha da sokan adımlarını atarken titredi. Ceza almayı kesinlikle istemediğini biliyordum. Bu yüzden vereceği örneğin iyi olmasını umdum.
"Penanggala, Endonezya halk efsanelerindeki rahatsız edici bir yaratıktır. Genellikle şeytanla anlaşma yapmış bir ebe olarak tasvir edilir. Gündüz normal yaşam süren bu yaratık, geceleri ise kopuk boynundan iç organları ve bağırsakları bir kuyruk gibi sallanan kesik bir baş haline dönüşür. Uçma yeteneğine sahip olan bu korkunç varlık, özellikle doğurmakta olan kadınları kendisine kurban olarak seçer. Kurbanı doğum yaparken, o çatılara tüner, korkunç bir çığlık atar ve uzun ince dilini çatı kirişlerinden sarkıtarak doğurmakta olan annenin ve yeni doğan bebeğinin kanını emmeye başlar."
Verdiği örnek, rahatlamama sebep olmuştu. Hocanın da istediği örnek, tahminimce buna benzerdi. Çünkü Penanggala adı verilen vampir gerçekte de vardı ve pek çok kez Akademiye girmeye çalışmıştı. Alınan güvenlik önlemleri sayesinde, içeri adımını atamamıştı.
"Hm," diyen hocanın sesini duydum yeniden. Gözlerim onu izlemeye devam ederken "Yakın zamanda meydana gelen saldırıyı yapan Vampir'i seçmen güzel. Bu, okul içinde ve çevresinde meydana gelen olaylara dikkat ettiğin anlamına geliyor. Oturabilirsin."
Öğrencinin rahat bir nefes aldığı gözümden kaçmamıştı yerine otururken. Elimle İyi işti, dercesine bir işaret yaptığımda güldü ve elinin tersiyle alnında biriken ter damlalarını siliverdi.
Hoca yeniden konuşmak için ağzını açtığında, sınıfın kapısı tıklatıldı.
Bakışlarımız kapıya doğru döndüğünde hoca "Gel," dedi ve kapı yavaşça açılıverdi. İçeriye giren ve kapıyı kapatan öğrenciyi gördüğümde, gözlerim kocaman açılmıştı. Bu gördüğüm kişi sabah kurtardığım kişiden başkası değildi ve derse geç kalmıştı. Neyse ki, yeni öğrenci olmasından dolayı hocanın gazabından yırtmıştı. Rahat bir nefes alabilirdim.




![Fated to My Ex- Best Friend [Moving to Galatea]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_49edb1dbf9a28b50b9c4d68d8598359b.jpg?width=1920&quality=75)




