CROISSARA

(English)

~Unexpected Guest~

"Nearly 18 years passed until I wrote this sentence, but I do not remember taking even a single peaceful breath during those 18 years. I had things most people couldn't have. I had branded clothes, shoes, and technological devices that no one else had. But I lacked the love and peace that most people possess. I didn't have a sibling I could play games and fight with, or an older brother or sister to back me up. I didn't have a mother who braided and caressed my hair every day while I was going to school, or a father who asked how school was going. Don't get me wrong, my mother and father were alive, but oblivious to living. Or oblivious to keeping someone alive. Until now, I haven't hugged my mother even once, and my father hasn't caressed my hair even once. While they were busy like robots with just their work, I had become roboticized too in my room that resembled a large house.

In short, I could buy everything I wanted the moment I wanted it. Except for a peaceful family..."

I had just written the last sentence when I immediately closed my notebook at the sound of the knock on the door and turned toward it.

"Yes?"

The door opened softly and Sibel Abla entered.

"Dinner is ready, miss."

"Are my mother and father at the table?"

"No, they are busy right now, but they will come in the evening."

I turned back around and took a deep breath.

"I'm not hungry, I'll come in the evening."

"But miss, you didn't have breakfast either and..."

"I said I'm not hungry, Sibel Abla. Could you please leave me alone?"

She was quiet for a moment, then closed the door. I opened my notebook and read the last sentence again.

"I could buy everything I wanted the moment I wanted it. Except for a peaceful family..."

I slammed my notebook shut and pressed my hands against my eyes to keep from crying.

I should have been used to it by now. I should have been used to not seeing them at any time other than dinner.

Just as I was about to calm down, the ringing phone caused me to open my eyes. I picked up the phone and looked at the name on the screen.

-Mother-

Sibel Abla must have told them I wasn't coming down for dinner. I took a deep breath and answered the phone.

"Hello?"

"Hilal, why aren't you coming down for dinner? You didn't eat breakfast either. As if we don't have enough work to do, do we have to deal with you too?"

I took a sorrowful breath.

"I don't want excuses. You get up right now and eat that food. Remember, eating is essential to be smart and strong. You will eat not because you want to, but because you have to. Look, I don't have much time, if..."

Just as I was being convinced, the last words she said caused me to furrow my brows and made the anger inside me boil over.

"You don't have time?"

I said involuntarily. My tone of voice had risen without me realizing it.

"You don't have time, is that so? You don't have time to sit with me, to think of me, but you have time to scold me, right?"

I realized what I had said only when the words I shouted cut off my breath. Damn it! How did I say that? I, who had been silent for 18 years without opening my mouth, why had I boiled over like this now?

I listened closely to the sound on the phone. She must have been surprised just like me, because she didn't say a single word. I immediately tried to salvage the situation.

"I..."

I said, but couldn't find anything to say.

"I'm sorry."

I hung up the phone, threw it onto the opposite armchair, and started to cry.

I was tired now. So very tired. I was so tired of struggling not to lose my mind in this loneliness, of trying to see my parents at a time other than dinner, of staring at the empty chairs across from me during the meals I ate alone.

While trying to wipe away my tears with the back of my hand, I simultaneously tried to regulate my breathing and closed my eyes. I reviewed my childhood.

Imagine a child. They get up early in the morning, having breakfast with their family with sleepy eyes. After braiding their hair, their mother leaves a small kiss and puts some pocket money in their pocket. Since the child has already found peace, they only focus on the money. And imagine another child. A child who doesn't go to school but receives private education, who only speaks with their family at dinner, but has mountains of money in their pocket. They look at the money in one pocket, and then at the empty chairs at the breakfast table. They keep wondering if all that effort, all that loneliness was for this 5-10 centimeter piece of paper.

This was the child I was in that second story. I was the child who grew up in money, but was deprived of an embrace. Even though I had been experiencing the same thing for years, I had never complained; I had always remained silent. Until today...

I stood up and headed to the sink. I stared at my reflection in the mirror for a few seconds. My deep green eyes, which should have promised life and hope, looked exhausted inside. There was no problem on my face due to the creams I used, but my soul had literally collapsed. I turned on the tap and brought the ice-cold water into contact with my skin. I felt better when I left the bathroom.

When I came to the exact middle of the room, I stopped and cast a blank stare at the computer and game consoles standing right in front of me. The money that brought me to this state could not make me happy right now. I had much different methods.

I quickly locked the door and stood in the exact middle of the room. I pulled the carpet under my feet in one go and stared at the two hatches beneath it. Yes, I had two secret rooms underground. And the one that would do me good right now was the 1st room. I lifted the hatch and went down the stairs that appeared. As my feet touched the ground, I felt my breath catch.

This room was filled with giant space models hanging from above. From Mercury to Neptune, there were models of all the planets and many stars. Moreover, the lights on these models illuminated this dark room, which had no windows.

I discovered these two rooms the day we moved here, covered them with a carpet, and hid them from my family. Later, according to my own imagination, I ordered cardboards and lights from the internet and designed these models. In times when I wanted to get away from the real world, I would come to this room and clear my head.

I sat on my chair right under the model of Earth, picked up the newspaper on the table, and read it again for the umpteenth time.

"SPACE TRAVEL BANNED WORLDWIDE!

In 1925, 4 American astronauts carried out the first space journey. All precautions had been taken, radios had been set up. However, the moment the 4 astronauts passed the ozone layer and went out into space, communication suddenly cut off, and those 4 astronauts were never heard from again. Thereupon, the President of the United States stated that going into space was very dangerous, announcing that going into space was banned all over the world, and after that day, no one dared to attempt this event. As for those 4 astronauts, they are still missing..."

I began to turn uneasily in my chair. One of my biggest dreams was to go into space, but it was impossible. Even though nearly 100 years had passed since that day, that ban was still in effect.

Putting my thoughts aside, I directed my steps toward the stairs. I would have liked to stay longer, but I had to study. I closed the hatch, covered it with the carpet, and returned to my old boring life.

I sat in front of my desk and turned on the computer. I looked at the photo on the screen and smiled bitterly.

It was a photo taken years ago. A dinner, me, my mother, and my father were sitting at the table eating again. While I was grinning from ear to ear, they had forced a smile. We didn't have any other photos anyway.

While I was staring intently at the photo on the screen, the computer suddenly turned off. Before I could understand what was happening, white lights suddenly started to come out. Just as I was about to check if a virus had entered, I saw a white light coming right toward me and threw myself to the side with a sudden reflex. The light grazed me, hit the wardrobe behind me, and turned into a large round cluster of light. I couldn't believe my eyes because I had never seen this light cluster before. I tried to calm down, but the light was still there.

I stood up with a confidence I didn't know where it came from, and began moving toward the light. Just as I had approached, a hand emerging from the light caused me to step back in fear. Yes, a hand had emerged from the light! The arm and body followed the hand. Hidden behind the chair, I was observing this person. Once they emerged completely, the lights suddenly disappeared, and their green eyes met mine.

I swallowed.

Whoever this person was, they were a copy of me. We had the same eye color, hair color, and even the same facial features. I was certain that whoever this person was, they were a copy of me, but there was a problem. He was a boy...

He looked into my eyes for a few seconds. Then, probably unable to take it anymore, he collapsed to his right side. I was so afraid of him that I hadn't even bothered to catch him as he fell...

(Türkçe)

~Beklenmeyen Misafir~

"Bu cümleyi yazana kadar yaklaşık 18 yıl geçti fakat ben 18 yıl boyunca bir kez bile huzurlu bir nefes aldığımı hatırlamıyorum. Çoğu insanın sahip olamayacağı şeylere sahiptim. Kimsede olmayan marka kıyafetlerim, ayakkabılarım, teknolojik aletlerim vardı. Fakat çoğu insanda olan sevgi ve huzur bende yoktu. Oyunlar oynayıp kavga edebileceğim bir kardeşim yoktu, veya bana destek çıkacak abi veya ablam. Her gün okula giderken saçımı örüp okşayan bir annem veya okul nasıl diye soran bir babam yoktu. Yanlış anlaşılmasın, annem ve babam yaşıyorlardı fakat yaşamaktan habersiz. Ya da yaşatmaktan habersiz. Şimdiye kadar anneme bir kez bile sarılmadım, babam bir kez bile okşamadı saçımı. Onlar robot gibi sadece işleriyle meşgulken, büyük bir evi andıran odamda robotlaşmıştım ben de.

Kısacası, istediğim herşeyi istediğim anda satın alabiliyordum. Huzurlu bir aile hariç..."

Son cümleyi daha yeni yazmıştım ki, çalan kapı sesiyle hemen defterimi kapattım ve kapıya döndüm.

-Evet?

Kapı usulca açıldı ve Sibel Abla girdi.

-Yemek hazır efendim.

-Annem ve babam masada mı?

-Hayır, şu an meşguller fakat akşam gelecekler.

Önüme döndüm ve derin bir nefes aldım.

-Aç değilim, akşam gelirim.

-Ama efendim, kahvaltı da yapmadınız ve...

-Aç değilim dedim Sibel Abla. Lütfen beni yalnız bırakır mısın?

Önce biraz sustu sonra kapıyı kapattı. Defterimi açtım ve son cümleyi tekrar okudum.

"İstediğim herşeyi istediğim anda satın alabiliyordum. Huzurlu bir aile hariç..."

Defterimi sertçe kapattım ve ağlamamak için gözlerime bastırdım.

Artık alışmış olmalıydım. Onları, akşam yemeğinden başka bir vakitte görememeye alışmış olmalıydım.

Tam da sakinleşecekken çalan telefon sesi gözlerimi açmama sebep oldu. Telefonu elime aldım ve ekrandaki yazıya baktım.

-Anne-

Sibel Abla, yemeğe inmediğimi söylemiş olmalıydı.Derin bir nefes aldım ve telefonu açtım.

-Alo?

-Hilal, neden inmiyorsun yemeğe? Kahvaltı da yapmamışsın. İşimiz gücümüz yokmuş gibi bir de seninle mi uğraşalım?

İçli bir nefes aldım.

-Bahane istemiyorum. Hemen şimdi kalkıyorsun ve o yemeği yiyorsun. Unutma, zeki ve güçlü olmak için yemek şart. İstediğin için değil yemek zorunda olduğun için yiyeceksin. Bak, çok fazla vaktim yok, eğer...

Tam da ikna oluyordum ki söylediği son kelimeler kaşlarımı çatmama ve içimdeki öfkeyi köpürtmeme sebep oldu.

-Vaktin yok mu?

Dedim istemsizce. Ses tonum farkında olmadan yükselmişti.

-Vaktin yok, öyle mi? Benimle oturacak, beni düşünecek vaktin yok ama azar atacak vaktin var, değil mi?

Bağırarak konuştuğumu susunca fark ettim. Kahretmesin! Ben bunu nasıl söylemiştim? 18 yıl boyunca susan, ağzını açmayan ben, şimdi neden böyle köpürmüştüm?

Telefondaki sese dikkat kesildim. O da benim gibi şaşırmış olmalıydı ki, tek kelime etmedi. Hemen konuyu toparlamaya çalıştım.

-Ben...

Dedim ama söyleyecek bir şey bulamadım.

-Üzgünüm.

Telefonu kapattım ve karşıdaki koltuğa fırlatıp ağlamaya başladım.

Artık yorulmuştum. Hem de çok yorulmuştum. Bu yalnızlıkta kafayı yememek için çabalamaktan, annemgille akşam yemeğinden başka bir vakitte görüşmeye çalışmaktan, yalnız yediğim yemeklerde karşıdaki boş sandalyelerle bakışmaktan çok yorulmuştum.

Bir yandan elimin tersiyle gözyaşlarımı silmeye çalışırken, bir yandan da nefesimi düzenlemeye çalıştım ve gözlerimi kapattım. Küçüklüğümü gözden geçirdim.

Bir çocuk düşünün. Sabah erkenden kalkar, ailesiyle uykulu gözlerle kahvaltı yapar. Annesi saçına örgü yaptıktan sonra ufak bir öpücük kondurur ve cebine biraz harçlık bırakır. Çocuk huzuru çoktan bulduğu için, paraya odaklanır sadece. Ve bir çocuk daha düşünün. Okula gitmeyip özel eğitim alan, sadece akşam yemeğinde ailesiyle konuşan, fakat cebinde dağlar kadar para olan bir çocuk. Bir cebindeki paraya bakar, bir de kahvaltı masasındaki boş sandalyelere. O kadar uğraş, o kadar yalnızlık bu 5-10 santimlik kağıt için miydi diye düşünür durur.

İşte ben bu ikinci hikayedeki çocuktum. Paranın içinde büyüyen, fakat bir kucaktan mahrum olan çocuktum ben. Yıllardır aynı şeyi yaşamama rağmen hiç şikayet etmemiş, hep susmuştum. Bugüne kadar...

Ayağa kalktım ve lavaboya yöneldim. Birkaç saniye aynadaki görüntümle bakıştım. Hayat ve umut vadetmesi gereken yemyeşil gözlerimin içi yorgun bakıyordu. Kullandığım kremlerden dolayı yüzümde bir sıkıntı yoktu fakat ruhum tam anlamıyla çökmüştü. Musluğu açtım ve buz gibi suyu tenimle buluşturdum. Lavabodan çıktığımda daha iyi hissediyordum.

Odanın tam ortasına gelince durdum ve tam karşımda duran bilgisayara ve oyun konsollarına boş bir bakış attım. Beni bu hâle getiren para, şu an beni mutlu edemezdi. Benim çok daha farklı yöntemlerim vardı.

Hızlıca kapıyı kilitledim ve odanın tam ortasında durdum. Ayağımın altındaki halıyı tek seferde çektim ve altındaki iki kapakla bakıştım. Evet, yerin altında iki gizli odam vardı. Ve şu an bana iyi gelecek olan, 1. odaydı. Kapağı kaldırdım ve çıkan merdivenden aşağı indim. Ayaklarım yere basınca, nefesimin tutulduğunu hissettim.

Bu oda, yukardan sarkan dev uzay maketleri ile doluydu. Merkür'den tutun Neptün'e kadar tüm gezegenlerin ve bir çok yıldızın maketi vardı. Üstelik, pencere olmayan bu karanlık odayı, bu maketlerdeki ışıklar aydınlatıyordu.

Bu iki odayı buraya taşındığımız gün keşfetmiş ve üzerini halıyla örtüp ailemden saklamıştım. Daha sonrasında kendi hayal gücüme göre internetten kartonlar ve ışıklar sipariş ederek bu maketleri tasarlamıştım. Gerçek dünyadan uzaklaşmak istediğim zamanlar, bu odaya gelip kafamı dağıtıyordum.

Tam Dünya maketinin altındaki sandalyeme oturdum ve masadaki gazeteyi alıp bilmem kaçıncı defa tekrar okudum.

"DÜNYA ÇAPINDA YASAKLANAN UZAY YOLCULUĞU!

1925 yılında Amerikalı 4 astronot ilk uzay yolculuğunu gerçekleştirdi. Tüm önlemler alınmış, telsizler kurulmuştu. Fakat 4 astronot ozon tabakasını geçip uzaya çıktıklarında anda aniden iletişim koptu ve o 4 astronottan bir daha haber alınamadı. Bunun üzerine Amerika Devlet Başkanı, uzaya çıkmanın çok tehlikeli olduğunu söyleyerek tüm dünyada uzaya çıkmanın yasak olduğunu bildirdi ve o günden sonra hiç kimse bu olaya cüret edemedi. O 4 astronottan ise hala haber alınamıyor..."

Sandalyemde huzursuzca dönmeye başladım. En büyük hayallerimden biri uzaya çıkmaktı fakat bu imkansızdı. O günün üzerinden yaklaşık 100 yıl geçmesine rağmen, o yasak hâla geçerliydi.

Düşüncelerimi bir kenara bırakıp adımlarımı merdivene yönlendirdim. Daha fazla kalmak isterdim fakat ders çalışmam lazımdı. Kapağı kapattım ve halıyı üstüne örtüp eski sıkıcı hayatıma geri döndüm.

Sandalyemin karşısına oturdum ve bilgisayarı açtım. Ekrandaki fotoğrafa baktım ve acı acı gülümsedim.

Yıllar önce çekilmiş bir fotoğraftı. Bir akşam yemeği, ben, annem ve babam yine masada oturmuş yemek yiyorduk. Ben 32 diş sırıtırken, onlar zorla gülümsemişlerdi. Başka da fotoğrafımız yoktu zaten.

Ben, ekrandaki fotoğrafa dalmış bakıyorken bir anda bilgisayar kapandı. Ne olduğunu anlamamıştım ki, bir anda beyaz ışıklar çıkmaya başladı. Tam da virüs mü girdi diye kontrol edecekken beyaz bir ışığın üstüme doğru geldiğini gördüm ve ani bir refleksle kendimi yana attım. Işık beni sıyırdı ve arkamdaki dolaba çarpıp büyük bir yuvarlak ışık kümesine dönüştü. Gözlerime inanamıyordum çünkü bu ışık kümesini daha önce hiç görmemiştim. Sakinleşmeye çalıştım fakat ışık hala oradaydı.

Nerden geldiğini bilmediğim bir özgüvenle kalktım ve ışığa doğru ilerlemeye başladım. Tam da yaklaşmıştım ki, ışığın içinden çıkan el korkuyla geri adım atmama sebep oldu. Evet, ışığın içinden bir el çıkmıştı! Eli; kol ve beden takip etti. Sandalyenin arkasına saklanmış, bu kişiyi inceliyordum. Tamamen çıkınca ışıklar bir anda kayboldu ve yeşil gözleri gözlerimi buldu.

Yutkundum.

Bu kişi her kimse benim bir kopyamdı. Aynı göz rengi, saç rengi hatta aynı yüz hatlarına sahiptik. Bu kişi her kimse bir kopyam olduğuna emindim fakat bir sorun vardı. O, bir erkekti...

Gözlerime birkaç saniye baktı. Daha sonra dayanamamış olacak ki, sağ tarafına doğru devrildi. Ondan o kadar korkmuştum ki, o düşerken onu tutma zahmetinde bulunmamıştım...