1 BÖLÜM
Tarih çoktan göstermişti. Esen sert rüzgarın bedenime her dokunduğunda hissettirdiği hüznü kucaklıyordum. Bu mevsimde bu kadar sert bir rüzgarın nereden çıktığını sorgulamadan duramıyorum. Arada bir burnuma gelen yasemin kokusunu da unutmamak gerekiyor. Üzerinde oturduğum mermerin soğukluğunu artık hissetmemeye başlıyordum. İçerisinde bulunduğum sessizliği bozan tiz bir melodi kulaklarıma ulaştığı sırada yine telefonumu kapatmayı unuttuğumu fark etmiştim. İçimden kendime olan sinirimi kusmayı erteleyip çalan telefonumu bulmaya gayret ettim. Cebimden kısa bir uğraş sonrası çıkartabildiğim telefonumun ekranı sadece bir numaradan ibaretti. İstemsizce gözlerim mezar taşlarına kaydı. Telefonu açıp , açmamak arasındaki ikilemi bir kenara itmek durumunda kaldım. Açmış olduğum telefonu kulağıma götürdüm. O esnada gulaz erkeksi sesi kulağımda can buldu.
- Merhaba Maran AKKUĞ ile mi görüşüyorum ?
Telefonu kulağımdan uzaklaştırdım. Numarayı bir kaç defa okudum. Fakat hiç bir çağrışım yapmıyordu. Düşüncelerimin arasına daldığımı telefondan tekrar yükselen ses sayesinde anlayabildim.
- Maran Hanım ?
Dilimin yardımı ile rüzgardan kuruyan dudaklarımı ıslatıp iki dudağımın arasından dökülecek harflere izin verdim.
- Evet benimde siz kimsiniz ?
Katran bağlamış kalplerin yanı sıra takma ruhlara ev sahipliği yapan insanoğlu yüzünden ördüğüm duvarın arkasına geçtim. Savunma pozisyonuna geçen körpe ruhumun takındığı sert ve bir o kadar korkunç görünümlü karanlığım ortaya çıktı. Sert tuttuğum ses tonumu gün yüzüne çıkarttığım an telefonun diğer ucundaki kişi mecburi bir diyaloğa başladı.
- Maran hanım ben Ali ÇİĞ ,Besam Bey'in avukatıyım.
Kısa ve net olan cümle karşısında çatılan kaşlarıma engel olamadım. Zihnimin anı odalarının teker teker kontrol ettiğimde Besam diye birinin varlığına rastlayamamıştım. Karanlığın küflü kokusunun hakimiyetinin esiri olan tek bir oda kalmıştı. Kapının kulpunu sıkı sıkıya tuttuğumu bile fark edemedim. Beyazlaşan parmak boğumları ve belirginleşen damarlar bütün her şeyi açıklıyordu. Birden elime sanki ateş değmişçesine çektiğimde zihnimin derinliklerinde bile o isme ait bir veri geçmedi. Bunu baz alarak açıklamamı yapmaya başladım.
- Pardon ama biriyle karıştırıyor olabilirsiniz. Ben Besam diye birini tanımıyorum.
Dile getirdiğim cümleye bir tepki vermesini umarak bekleyişimi sürdürdüm. Fakat kulaklarıma ulaşması gerek kalın erkeksi bir ses olmamıştı. Kâğıttın çıkarttığı hışırtısının tuhaf tınısı ve bir kaç kelimeden oluşan fısıltı seslerinin hüküm sürdüğü saniyelere girdik diye düşünmeye başladım derken tekrar konuşmaya başladı.
- Hayır bir yanlışlık yok Maran Hanım , Besam Bey dedeniz oluyor. Ve üzülerek bu haberi vermek durumundayım dün akşam dedeniz vefat etti.
Mezarlıkta varlığından bile haberdar olmadığım bir adamın ölüm haberini alıyorum. İçinde bulunduğum durumu özetlemek gerekirse tam bir tirajı komikti. Ailemin isimlerinin yazılı olduğu taşa feryat dolu bakışlarım her şeyi anlatıyordu. Nereden çıktığını tahmin etmediğim bir rüzgar bütün kuvvetiyle salık olan siyah saçlarımı geriye savurmuştu. Doğanın bana olan öfkesine anlam veremiyordum. Uçuşan saçlarımı güç bela dizginleyebildim. Bakışlarımı taştan çekip gökyüzüne çevirdim. Telefonda hala bir cevap bekliyormuşçasına nefes alıp verişini hissettirmek adına savaşan avukata odaklandım.
- Haber verdiğiniz için teşekkür ederim Avukat Bey.
Aldığım acı haber yüzünden ruhumda fırtına kopması gerekirken boş sokakta esen rüzgarın sesi yankılanıyormuş gibiydi. Sert sitem dolup taşan ses tonumu çekinmeden ortaya koydum. Avukatın sakin ve bezmiş biçimde kullandığı sesiyle önemli bir mevzu olduğunu bildirmişti. Mardin'e gelmem gerektiğini vurgulamayı ihmal etmedi. Konuşmasının hemen akabinde telefonu kapatmıştı. Sudan çıkmış balık gibi kala kaldım. Kirpiklerimi bir kaç saniye kırpıştırdım. Zihnimdeki düşüncelerimin bir kısmını bastırıp kendine yer edinmeye gayret gösteren bir virüs gibi işgal ediyordu. İçerime çöreklenen kasveti ruhumun her bir zerresine kadar hissedebiliyordum. Ufak bir telefon görüşmesinin ardından ilk günkü gibi körpe kalmayı başarabilen acıma yer açtım. Kalbimin üzerinde ev sahipliği yapan sızının baş göstermesiyle birlikte hüzün denizine gelişi güzel bir dalış yaptım. Denizin abis karanlıkları arasında bir çare hayata tutunmaya debelenen balıktan hiç bir farkım yoktu. Ailemin huzurunda aldığım bu tuhaf haber zihnimin durgun sularını bulandırmıştı. Sarsıcı havadisi babama nasıl dile getireceğimi düşünmeye başladım. Ama onun benden önce haberi olduğuna emindim. Ailecek vakit geçirmek adına telefonumu tamamen kapattım. Kalbimin boş odalarını saran karanlık mabedime döndüm. Yan yana yer alan mezarların tam ortasında yerimi aldım. Her defasında yüreğime sokulan kızgın demirin verdiği dayanılmaz acıyı hissetmek alışageldik bir durumdu. Yaşadığım çoğu hüznü, sevinci, öfkeyi dilimden dökülen harflere empoze ediyorum. Beni şartsız koşulsuz dinleyen buruk ve acının kol gezdiği bir aileye sahiptim. Her bir kelimem ruhumu arındırıyordu. Bana göre güzel ve buruk olan sohbetim bitmişti. Her ne kadar içim el vermese de karşımda yatan babamın o cümleleri benim ağızımdan duymaya ihtiyacı vardı. Tekrardan gün yüzüne çıkan rüzgara eşlik eden yasemin kokusunu ciğerlerime doldurdum. Gözlerimi karanlığa hapis ettiğim sırada bir çırpıda ağızımdan çıkı verdi.
- Başın sağ olsun Babacığım. Dedem vefat etmiş.
İçerisinde bulunduğum durum tam bir dramdan ibaretti. Gözlerimi yavaşça açıp temas kuramadığım mezar taşından kaçıyordum. Annemin mermerine odaklandığım sırada kuvvetli bir fırtınanın habercisi olan yel geldi. Uğultusu kulağımı yalayıp geçtiği zaman kendimi kötü hissettim. Sanki bu fırtınanın sebebi benim dudaklarımdan dökülen o zehirli sözlerdi. Babama , babasının ölüm haberini çoktan vermiştim. Ölmüş olan birine ölüm haberi verdiğimi daha yeni kavrayabildim. Bazı anlarda delirdiğimi düşündüren davranışlar sergilediğimi fark etmiştim. Buda o anlardan biriydi. İstemsizce gülümsediğim an başımı iki yana salladım. Adeta kendimden utanmıştım.
- Pardon Babacığım.
Mahcup barındıran ses tonumla dile getirdim. Çoğu zaman içinde nefes aldığım hayatı sorgulamadan kendimi durduramıyordum. On dokuz yılımı benden çalınmasına bir sebep bulamıyorum. Masum geçecek olan çocukluğumu kirlettirmesine göz yumulmasını ,
ailemin koparılmasını hazım edemiyorum. Dile kolay geliyor ama yüreğime hiçte kolay gelmiyor. Ailemle kaldığım sıcacık sobası tüten evde huzurla yaşadığımız sıradan bir günde ibaretti. Fakat küçük ve parçalanmış yüreğime sığamayacak kadar büyük bir acı yaşadım. Daha sekiz yaşındayken bazı kayıpları tam olarak adlandıramıyor insanoğlu. Gözümün önünde yanıp sönen polis arabasının ışığının yanı sıra yükselen siren sesi yetmezmiş gibi ailemin yanına korkup sinmiş küçük bir bedendim. Annemin kanlı boynuna başımı sokup beni sakinleştirmesini beklemekten başka çarem yoktu. Ama hiç bir şekilde hareket etmiyordu o narin bedeni. Anneme her sarıldığımda etrafımı saran Frezya kokusunu içime çekmeye çabaladım. Burnuma gelen tek koku kanın yoğun kokusu olmuştu. Frezya kokulu kadın artık kan kokuyordu. Çocuk aklı işte akan göz yaşlarıma aldırmadan son kez baktım kırmızının en acı tonu ile kaplanan yüzüne , babamın da annemden aşağı kalır yanı yoktu. Yan yana yatıyorlardı. Gözlerini sevdiğim adamın gözlerini son görüşüm olmuştu. Mavi , mavi deyip geçilecek en son renkti babamın gözleri her baktığında dönüp bir kez daha bakmak isteyen hisse engel olamazdım. Her gece anlattığını hikayeleri o mavi derinliklerinde canlandırırdım. Ama bu kez mavileri bir başka bakıyordu. Soluk ve bütün renkleri çalınmış gibiydi. O an anladım artık ne annem ne de babam eskisi gibi olacaktı. İçeri giren polislerin yanında feryat eden komşumuzun koşarak beni kucakladığını hiç bir zaman zihnimden silemedim. Bağırın bastırdığı zaman yan dönen başımla babamın soluk mavisi gözleriyle göz göze geldiğimde gözlerim dolu dolu oldu. Beni kucaklayıp evden çıkartıldığımda son kez aileme baktığımda son bakışım olduğunu fark edememiştim. Daha sonra kendimi büyük bir binanın önünde duruyorken hatırlıyordum. Her bir katında bir sürü cam olan geniş bir yapıydı. Polisin beni burada duran orta yaşlı bir kadına teslim etmişti. Döpiyeslerini üzerine geçirmiş olan kadın ciddi surat ifadesiyle benim elimden tutup binaya doğru götürüyordu. O an içimden kopan fırtınaları görememiştim. Uzun bir zaman sonra kabullendiğim terk edilmiş duygusuyla baş başa kalıp yüzleşmek durumunda kaldım. Bu yüzleşme bana pahalıya patlamıştı. Büyük bir yıkıma şahit olan ruhumun parçalanması ve kırık parçaları yüreğime batıyordu. Kan revan içerisinde boğulan ruhuma bir yabancı gibi bakmaktan başka bir çare bulamıyordum. Ölümün gerçek anlamını on yaşındayken anladım. Hayatımdan yitip giden iki bedenle birlikte ruhumda gitmişti. Yurdun her gece duvarlarını inleten çığlıklarımla dolup taşıyordu. Soluk soluğa uyandığım zaman başımı okşayıp beni teselli eden kimsem yoktu. Kabuslarımın sonu durağı yoktu. Kâbuslarımın yanı sıra eklenen uyku bozukluğu katlanılmaz bir hale evrildi. Gözlerimi gıcırtılı yatağımda kapatıyordum ama sabah uyandığımda kendimi ailemin mezarında buluyordum. Birbirini kovalayan günler böylece sürüp gitti. Sorumlu olan kadın artık benimle baş edemediğini dile getirip beni bir akıl hastanesine gönderilmem konusunda ısrarcı olduğunda on beş yaşına basmıştım. Ne kadar itiraz etsem de yasal olarak söz hakkı ondaydı. Ağacından kopan yaprak gibi oradan oraya savrulup duruyordum. Güç bela yattığım hastanede tam iki yıl kaldım. Bu süre zarfında hayatımı alt üst edeni öğrendim. Tedavi sürecimde edindiğim bu kirli bilgi beni tam anlamıyla bir deliye çevirdi. O akşam yüzünü hayal meyal anımsadığım kişi benim dayımdı. Kâbuslarıma ev sahipliği olan ruhumu artık zamanla kayıp ediyordum. Uzun ve meşakkatli geçen günlerimi geride bırakmıştım. Kürkçü dükkanı olan yurda geri gelmiştim. Yaşadığım büyük kaybın üstünden uzunca bir vakit geçmesine rağmen kapımı çalan bir büyük ile karşılaşmamıştım. İçten içe onlara karşı aldığım cepheye engel olmadım. Aile büyüklerime karşı öfke ile ördüğüm taş duvarın arkasında kaldım. Ve kalmaya da devam edeceğim gibi görünüyordu. Daldığım hatıra odalarından çıkmam gerektiğine dair çalan o acı sireni duydum. Kendime geldiğim zaman hala aynı pozisyonda kala kaldığımı anladım. Başımı hafif kaldırıp gökyüzüne baktım. Gördüğüm manzara karşısında dilim adeta lal oldu. Gök ananın sunduğu ihtişamlı kızıllığı veda vaktinin gelip çattığı zamandı. Aldığım nefes ciğerimi küle çevirmişti. Mezar başında aldığım nefesten utanıyordum. Saatlerce oturduğum yerden ayaklandım. Uyuşan bacaklarımı yok sayıp önce Annemin mezar taşını okşadım. Avuç içime temas eden sert , soğuk yüzey yıllara rağmen alışamıyorum. Her defasında ruhumda körelen ateşin harlanmasına sebep oluyordu. Eğilip mezar taşına veda busesini kondurdum. Bu eylemi her defasın da tekrarladığım zaman yüreğime sığdıramıyordum. İpeksi beyaz tenini öpmem gerekirken soğuk mermeri öpüyor oluşum bir kez daha öfkemi kamçıladı. Gözümden aşağı firar eden bir damla yaşla birlikte doğruldum. Sıra babamın mezar taşına geldiği zaman titrek bir nefes dudaklarımdan kayıp yitmişti. Kısa bir o kadarda üzün sarılmış bakışlarımı üzerlerinde gezdirdim. Arkamı dönüp doğruca patika yola saptım. Mezarlığın kasvetli yolunda ilerlerken zihnime uçuşan babamın anılarıydı. Hayal meyal hatıramda yer edinen eşsiz görüntülerimdi. Babam Hilmi önemli ve saygın bir arkeologdu. Bir çok kazıda adı geçiyordu. Ona sonsuz duyduğum bir hayranlıkla büyüyordum. En son çalıştığı kazıyı tam hatırlayamıyordum. Fakat bulduğu bir sırdan bahsedip dururdu.
"- Doğumun ve ölümün başladığı yerde bir kapı açılır."
Her gece uyumadan önce kulağıma eğilip fısıldadığı bu cümle zihnimin en önemli yerine taht kurdu. Onun hemen ardından anı sandığımın açılmasıyla etrafıma saçılan görüntülerden biri daha canlandı.
" -Güzel Maran'ım zamanı geldiğinde kapı seni çağıracak anahtar sensin. "
Yine aynı pozisyonda fısıldadığı bir cümle daha zihnimde hayatta kaldı.
"- Korkma Maran , seçilmiş insan sensin, ruhun seçilmiş."
Ardı arkası kesilmeyen bu fısıltıları hala ilk günlü gibi hatırlıyor olmak beni sarsmıştı. Babamın tam uyku ile uyanıklık arasında kurduğu cümlelerin ne anlam içerdiğini merak etmeden edemedim. Küçükken beni özel bir çocukmuşum gibi avutmak adına mı sıralamıştı. Yoksa her birinin altında bir anlam mı yatıyordu. Zihnimin açtığı büyük bir kargaşayı düşünürken kendimi çoktan arabamın önünde buldum. Aklıma üşüşen çoğu fikrimi boş bir kutuya kapattım. Günü geldiğinde ortaya saçılacak olan bir yığın kutuların yanına kaldırdım. Bu esnada çantamda arabanın anahtarını ararken gözüme ilişen telefonumdu. Parmaklarımın arasına alıp kapalı olan telefonumla uzun bir bakışma yaşadım. Hayat boyu telefona alışamamıştım. Etrafımdaki insanlara ayak uydurmak adına aldığım bu kutuyu bir türlü benimseyemiyordum. Garip bakışmamızın ardından telefonu açtım. Bu sırada bulduğum anahtarla arabanın içerisine yerleşebildim.
Ellerimi direksiyona koyup bir süre nefeslenmeye ihtiyaç duydum. İçimden kopup gelen göz yaşlarımı daha fazla tutamadım. Sicim gibi akan yaşlarım içimi bir kör gibi yakıp geçiyordu. Onların yokluğuna alışamadım. Bozuk plak gibi zihnimde dönüp duran o anda kalmıştım. Girdiğim düşünce aleminden çekip alan şey arabada yankı bulan bildirim sesleriydi. Eslem'in mesajları ekranda birer birer belirdi. Merak duygumu kabarmasını fırsat bilip mesajlarına girdim. Yavaşça göz gezdirdiğim sırada okuduklarımla kısa bir dumura uğratmıştı. Acele tarafından doğruluğunu teyit etmek adına hızla telefonumda Eslem'in numarasını tuşladım. Kapanmaya yakın telefonu açabildi. Tam söylenmeye başlayacağım anda nefes nefese kalmış biçimde konuşmaya başladı.
— Maran onları buldum. İnanabiliyor musun ?
Cümlesi kulaklarıma iliştiğinde kaşlarım havaya kalkmıştı. Heyecan dolu sesi bütün arabayı kapladı. Bu durumda ne diyeceğimi bilemez halde sadece Eslem'in ağızından dökülen cümleler zihnimde dolaşıyordu.
- Ailemi buldum. Şuan bu haber yüzünden kalpten gidebilirim.
Karşımda sekiz yaşındaki hali geldi. Üzgün kırgın bir o kadar korkmuş küçük bir kız çocuğu. Sesine yayılan çocuksu tını mutluluğunu gizleyemiyordu. Fakat zaman içerisinde oluşan realist yanım çoktan cümlemi hazırlanış ve dile getirmemi sağlamıştı.
- Emin misin ?
Koruma iç güdüsü bedenimi ele geçirmeye çoktan başlamıştı. Korumacı tavrım pençelerini çıkartıp her an saldırmaya hazır biçimde bir kenarda beklemeye koyuldu.
- Evet , evet eminim. Maran onları gerçekten buldum.
Ses tonundaki kırılma beni sarsmıştı. Gerçekten de mutluydu. Yıllar boyu uğraşımız sonunda nihai bir sonuca ulaşmıştı. Telaş ve heyecanı konuşmasındaki her bir harfin üzerine sıvanmıştı. Bir yandan sevinç diğer yanda hissettiğim huzursuzluk ruhumun derin ve siyaha bürünmüş karanlığın içerisinde çarpışmaya başlamıştı. Fakat girdiğim çarpışmayı bastırıp heyecanına ortak olduğumu bildiren ses tonuyla konuşmaya başladım.
- Ah ! Senin adına çok sevindim kuzum. Şuan yoldayım eve gelince detayları konuşuruz.
Deyip telefonu kapattık. Ön koltuğa gelişi güzel attığım gibi arabayı çalıştırmaya koyuldum. Yurttan çıktığımız andan itibaren aklını kemiren tek bir konu vardı. Ailesinin neden onu terk ettiğiyle ilgiliydi. Yurttan öğrendiğimiz bilgi doğrultusundan terk edildiği sırada bir kadın gördükleriydi. Eslem'in duygusal dünyasında kopan tufanı dindirme zamanı gelmişti. Çıktığımız bu meşakkatli yolun sonuna gelebildik. Bir yanım mutlu olmak isterken diğer yanım buna izin vermeyecek teoriler sıralıyordu. Yaşadığım viraneye dönmüş olan hayatım bunu destekler biçimdeydi. Eslem'in hep içerisinde yeşeren ve yeşermeye devam eden bıkmak bilmez bir filize sahipti. Bense kural ve çorak bir araziden halliceye dönüşen göçebe bir ruhtan ibarettim. Çoğu zaman kendimi üzerime ölü toprağı serpilmiş gibi hissediyordum. Kırık ve harabe olan çocukluğumuzla birlikte büyümek zorunda kaldık. Aile sevgisine karşı duyduğumuz açlığı birbirimize aile olarak kapatmaya başarmıştık ya da sadece kendimizi avutuyorduk. Kayıp giden çocukluğumuzun , ailemizin hiç bir zaman yüreğimizdeki yeri kapanmayacaktı. Fakat büyümeye çabalayan bedenimizin içinde sıkışıp kalan küçük çocukluğumuz. İnsanın boğazının düğüm düğüm olmasına vesile oluyor. Derin bir nefes aldım. Geride bıraktığımız on dokuz yılın karanlığına çekilmek istemiyordum. Tekrar o kâbus gibi geçen sanrılarıma dönmek istemiyordum. İçimi kaplayan huzursuzluk tekrar baş gösterdiğinde bu sefer görmezlikten gelemedim. İçerime yerleşen karanlığı bir türlü tutup atamayışıma bir anlam yüklemeye çabalıyordum. Kendimi silkeleyip yola odaklandım. Huşu içerisinde gerçekleşen yolculuğumu bölen tekrardan acı içerisinde bağıran gibi çalan telefonum olmuştu. Koltuğun köşesinden elime aldığımda Aysu'nun adı yanıp sönmeye başladı. Telefonu açıp kucağıma yerleştirdiğim zaman hoparlörü açmıştım.
- Merhaba Marancığım.
Aysu'nun beni bu saatte aradığına göre yine başıma bir iş açacağı belliydi. Samimi davranmaya çalıştığı ses tonunu genelde işi düşünce kullanıyordu. Resmi ve sakin tuttuğum sesimle karşılık vermiştim.
- Merhaba Aysu Hanım ?
Konuşmasına başlamadan önce derin bir nefes aldı. Uzun ve acı bir gerçeği gün yüzüne çıkartmayı hazırlanırmışçasına nefesini verdiğinde korktuğum başıma gelmişti.
- Marancığım üniversitemizin asistanlarıyla birlikte büyük bir projeye başlıyoruz. Bundan mütevellit seni yarın öğlen ikide gerçekleştireceğimiz konferansta olmanı rica ediyorum. Bu arada Mert Bey özellikle senin olmanı istiyor.
Konuşmasının ardından düşen omuzlarımla beraber onaylamaktan başka çarem kalmamıştı. Biten konuşmanın ardından kapanan telefon ile gerçekten yorulduğumu fark ettim. İçimden bir ses yarın gerçekten başıma bir çorap örüleceği ile ilgiliydi. İstanbul'un keşme keş süre gelen trafiğine karıştığım andan itibaren aklımda dönüp duran tilkilerim inlerinden çıkıvermişti. Zihnimin her bir santimine işleyen düşüncelerim artık başımı ağrıtmaya başlamıştı. Ailemin ölümünün hemen ardından kendimi yurdun kapısında buldum. Küçükken hep birinin beni gelip almasını umardım. Fakat bu esnada beni umursamayan büyüklerim vardı. Beni o karanlığın içerisinden tek başıma bıraktıklarını unutmuyordum. Kendime yabancı hissettiğim bu duyguda nereden peydah olmuştu. Büyük annemlerin yanında büyümek nasıl hissettirecekti. Bu kadar kimsesiz ve bir çaresiz olabilir miydim. Başımı okşayan birine kaç yaşında olursam olayım hep ihtiyaç duyardım. İçerimdeki kapanmayan boşluğu dolduran olacak mıydı. Bu kadar sert çıkışmadan önce bunları düşünmediğimi fark ettim. İçime düşen kurda izin verdim. Acaba bir aileye aitlik hissi nasıl oluyordu. Sahiplenmek düştüğün zaman yanı başında seninle birlikte acını paylaşacak birinin olması nasıl bir duyguydu. Şuan söylediklerim kendime o kadar yabancıydı ki kendi karanlık boşluğumda kayıp yitmişti. On beş yaşımda ailemi öldürenin dayım olduğu öğrendiğim anda bütün öfkem tek bir kişi üzerinde yoğunlaşmadı. Bütün öfken herkese olmuştu. Onları koruyamayan dedelerime ölümüne göz yumdukları için anneanne ve babaanneme , amcama , diğer dayılarıma herkese olmuştu. Yıllar boyunca olmaya da devam ediyordu. Ta ki bugüne kadar acaba dedem ölmeden önce dinleyebilseydim bana neler anlatacaktı. Babamı onun çocukluğunu , yaramazlıklarını hayatım boyunca babasının kızı , tıpkı annesi gibi hiç bir kelime duymadım , duyamadım. Eslem'in hissettirdiği mutluluk iliklerime işlemişti. Acaba dinleme sırası gelip çatmış mıydı. Avukatın söyledikleri zihnimde gezindi. Mardin'e gelmem gerektiğini zikrettiği zaman bir şans vermeli miydim. Onca yılın ardından sonra onlarla olabilir miydim. Her zamankinden daha uzun ve yorucu yolculuğun ardından eve ulaşabildim. Otoparkta kendime en yakın yeri gözüme kestirdim. Arabadan indiğim an yüzüme çarpan rüzgar ile buluştum. Eşyalarımı sırtlanıp doğruca apartmanın yolunu tuttum. Dış kapıya yaklaştığım sırada çalan telefonla ofladım. Bugün neden bu kadar çok çalıyordu. Ekrana baktığım sırada yabancı bir numara olduğunu gördüm. İçimdeki kabaran merak duygusunu gidermek için açtım.
- Alo ?
Bana uzun sayılabilen bir süre diliminden sonra karşı taraf cevap verebilmişti.
- Alo Maran ?
Kulağıma yankılanan genç erkek sesi kaşlarımı çatmama yetmişti. Ekrana baktığımda numarayı tanıyor muyum diye kendi zihnimde muhakeme etmiştim. Ama kapalı kapıların ardında kimsey ait bilgiler yoktu .
- Evet benim Buyrun ?
Yarın ki konferans için başka bir asistan mı aradı diye düşünmeye başladım. Fakat duyduğum cümle dona kalmama vesile olmuştu.
- Ben Celil , amcanım.
Şaşkınlıktan tek kelime dahi edemiyordum. Bugün dedemin öldüğünü öğreniyorum. Üstüne yetmezmiş gibi birde amcam çıkageliyordu. Madem bu kadar kolaydı bana ulaşmak neden bir arayıp ta olan biteni anlatmadılar. Neden çıkıp da kızım biz aileniz demediler. İçimde biriken öfke gün yüzüne çıkmaya çanalarken onu dizginlemeyi başarabildim. Fakat ördüğüm ve sürekli arkasına sığındığım duvarı unutmuştum. Bugün yaşadığım bir dizi olaylar hem bedenime hem de ruhuma fazlaydı. Aklıma takılan tek bir soru işarete vardı. Avukattan hemen ardından amcamın arıyor oluşu fazla tesadüf gelmişti. Zihnime yerleşen kurtla birlikte cevap verdim.
- Buyrun Celil Bey kabalık etmek istemem fakat beni neden aradığınızı anlayamadım.
Kurduğum mesafeli ve sakin cümlelerin ardından ne gibi bir cevap vereceğini merak ettim. Ses tonu değişmişti. Sert ve katı bir tona bürünen sesiyle kelimelerini sıraladı.
- Maran'ım, yeğenim seni cenazeye davet ediyoruz.
Konuştukça aksanlı dili ile sevimli bir hale dönmesini garipsemiştim. İçerisinde çeliştiğim ruhumu dinlemeye karar kıldım. Yolculuğum boyunca zihnimi meşgul eden şeylerin gerçekleştirme zamanı şimdiydi. Anlık verdiğim bir kararı Celil Bey'e aktırdım.
- Gelmeye çalışacağım Celil Bey şuan kapatmak zorundayım. İyi akşamlar
Diyerek aceleyle telefonu kapattım. Konuşma sırasında çok fazla kasıldığımı ve çekindiğimi fark etmiştim. Telefonda bile böyle kasılıyorsam yüz yüze geldiğimde nasıl bir tavır sergileyeceğim hiç bir fikrim yoktu. İlk aşamada bu kadar kısa ve geçici olması beni rahatlatırken sonrasını düşünmek beni geriyordu. Apartman kapısından içeri geçip hızla evin bulunduğu kata doğru merdivenleri tırmanmıştım. Soluk soluğa evin kapısında nefeslendim. Kendimi evin içine attığım gibi kapıda heyecanla bekleyen Eslem tamamen aklımdan çıkmıştı.
- Nerede kaldın kızım ya ?
Sitem dolu sesini duyumsamazlıktan gelip kendime salondaki koltuğun üzerine attım. Çantamı da bir kenara atıp rahat bir pozisyona geldiğimde cevap bekleyen Eslem'in kızgın dolu bakışları eşliğinde konuşmamı tamamladım.
- Anlatsam inanmazsın gerçi hala ben bile gerçek olduğuna inanamıyorum.
Daha çok kendi kendime anlatıyormuşçasına konuşmaya başlamıştım. Bu esnada başıma dikilip elinde duran fincanı bana uzatmıştı. Fincanı deyim yerindeyse elinden kapıp kocaman bir yudum aldım. Aldığım hazla birlikte gözlerimi kapattım. Ağızımda hissettiğim kahvenin sert ve acı tadı damağımı şenlendirmişti.
- Hayırdır hülyalı hülyalı konuşuyorsun Maran Hanım.
Kapalı olan gözlerimi araladım. Karşımdaki koltuğa bağdaş kurup kucağına kenarda duran yastığı yerleştirdi. Adeta dinleme pozisyonunu aldığında dudaklarımdan firar eden gülümsememe engel olamadım. Birbirimizi tanıyıp arkadaş olduğumuz günler gözümün önünde film şeridi gibi geçmeye başladı. Ürkek ve pısırık bir kız iken zamanla şen şakrak ve sevecen olmayı başarabildi. Benim aksime zıt bir karakterdi. Hiç bir zaman içine dönük ve karamsar olmamıştı. Geçmişteki hüzün yüklü anılara giriş yapmanın yeri ve zamanı değildi.
- Bugün bir telefon aldım. Dedem ölmüş.
Eslem'in gözlerinin içine bakarak kurduğum bu iki cümle ile ağzı beş karış açık kaldı. Şaşkınlığını beden dilini kullanarak çok net ifade etmişti. Ne söyleyeceğini kestiremiyordu. Ağızının içinde geveleyip klasik cümleyi kurmayı ihmal etmedi.
- Başın sağ olsun Canım.
Zihnimde yankılanan iki kelime olmuştu. Başın sağ olsun. Ailemi kayıp ettiğimden bu yana hayatımda yer edinmiş bu iki kelimeden ibaretti. Bugün ölüm yıldönümü olduğunu bile bilmiyordu. Ailemle olan en ufak bir detayı bile paylaşamıyordum. Paylaştığım zaman sanki benden kopup gideceklermiş gibi hissediyordum. Yıllar boyu sakladığım sırrımdı. Mezarlıkta gerçekleştirdiğim telefon konuşmasının çarpıcı yerini aktardım.
- Evet fakat işin garibi avukatı aradı. Beni Mardin'e çağırıyor.
Bu sefer şaşkınlık nidasını kopartmıştı.
- Neee ! Mardin mi ?
Abartılı tepkisine kaşlarımı çatmayı ihmal etmedim. Neden bu kadar şaşırdığını anlayamamıştım.
- Neden bu kadar şaşırdın ki görende katil olduğumu filan haber verdiğimi sanacak.
Sözlerimin ardından gözlerini devirmeyi ihmal etmedi. Mardin'e verdiği tepkiyi hala zihnimde bir yere yerleştiremiyordum. Benim bilmediğim bir konu ortalıkta kol gezdiğini sezinledim. Kızgın bakışlarımı Eslem'in suratına fırlattığım sırada aklımdaki bütün gereksiz soruları cevaplamaya yönelik bir açıklama yapmaya koyuldu.
- Ah ! Tabi ya sana olanı anlatmadım. Öz ailem Mardin'de yaşıyormuş. Kız belki akraba çıkarız ha Mardin küçük yer nasıl olsa.
Eslem'in sırıtan yüzüne karşılık sert ve boş bakışlarım eşliğinde ağızından çıkan her bir kelimeyi sindirmeye çalışıyorum. Girdiğim bu dipsiz bilinmezlik beni germişti. Hayatta hiç bir şeyin tesadüf olamayacağını savunan yanım şaha kalkmış gerçeklerin peşine düşmeye hazırlanıyordu. İçimde geçen diyaloğu bir kenara itip ağızımdan dökülmesi gerek harflere izin verdim.
- Ailen Mardin'de mi yaşıyormuş. ?
İçinde bulunduğum tuhaflık hissi zihnimi yiyip bitirmeye başlamıştı. Zihnime üşüşen kötü düşünceleri bir kenara atmak için büyük bir çaba sarf ettim. Ruhumun gereksiz kuruntularıyla onu da boş yere tedirgin etmek istemediğimden susmayı tercih ettim. Soruma karşılık başıyla onaylamıştı. Çekingen bir tavırla konuşmasına devam etti.
- Eğer işin yoksa benimle gelebilir misin ? Maran lütfen kestirip atma az düşün. Hem gitmişken şu avukatın dediği işleri halledersin ha ? Ne dersin
Şaşkınlıkla tek bir nefeste konuşan arkadaşımı izliyordum. Tabii ki de onu tek başına gönderecek değildim. Benimde işime gelirdi. En azından yanımda halimden anlayan biriyle gitmek daha iyi olurdu. Cevap bekleyen yüz ifadesine karşılık gülümsemiştim.
- Mardin'e birlikte gideceğiz. Hem avukat işini hem de dedem olacak kişinin cenazesine katılacağım. Sakın orada yanımdan ayrılma bu konuda ciddiyim.
Sözlerimin ardında kısa bir şok geçirse de kendini çabuk toparlamıştı. Oturduğu koltuktan ayağa fırladı. Ellerini çırpıp küçük bir kız çocuğu gibi yerinde hoplamaya başladı. Yirmi yedi yaşında olmasına rağmen hala içerisinde sekiz yaşında ailesinden koparılmış yarım bir kız çocuğu vardı. Mardin mevzusu her geçtiği zaman içimde yoğun bir karanlık ortaya çıkıyordu. Anlam veremediğim bu dürtüye engel olamıyorum. Köklü ve derin düşüncelerimi kesen mutlu bir ses olmuştu.
- O zaman ben bir koşu valizlerimizi hazırlayım.
Şen şakrak salonu terk ettiğinde bugününde bitmesinin verdiği derin hüzün omuzlarıma çökmüştü. Ailem tam on dokuz yıl önce bugün katledildi .Töre adı altında işlenen bu cinayete bir türlü anlam veremiyorum. Sebepsizce kurban verdiğim ailesiz geçen tam tamına on dokuzuncu yıla girmiştim. Bardağımda kalan son bir yudumla içtiğimde sigara içmediğim aklıma gelmişti. Balkondaki salıncağa yerleşip bir dal sigarayı ince kemiksi parmaklarımın arasına sıkıştırıp yanmasını seyrettim. Ucunda tüten dumanı bir ruh gibi yok oluyordu. Ağzıma yerleştirip derin bir nefes aldım. Bu esnada kapanan gözlerime engel olamadım. Gözlerimi kapattığımda yanıp sönen ışığı fark ettim. Dönen bir çok sütun içerisinde sıkışan bedenimi uzaktan bir yabancı gibi seyrediyordum. Sütunların arasında yere çökmüş harabeye dönen bedenimin çığlığı yankılandı. Adeta ölüme gidiyormuşçasına ruhumu saran kötü duygular yüzünden gözlerimi açtım. Koca bir maraton koşmuşçasına nefes nefes kaldım. İnip kalkan göğüs kafesimin altında derimi yırtarcasına fırlayacakmış gibi atan kalbime dokundum. Yeni yeni kendime geliyordum. Gördüğüm sanrıların sıklığı çoğalmaya başlamıştı. Rüya mı yoksa benim anılarıma ait mi ? Çözemediğim garip sanrılarım vardı. Her ne kadar saklamaya çabalasam da gördüğüm sanrılar beni zehirli sarmaşıklı bir yola sokuyordu. Yanmaya devam eden sigaradan koca bir derin nefes aldım. Duman ciğerlerime kadar işlemişti. Bir nebzede olsa sakinleştiğimi fark ettim. Bitmek üzere olan sigaramı ağızıma yerleştirip odama doğru yürüdüm. Kapımın hemen sağ tarafında yer alan çalışma masasına ilerledim. El oyması olan bu nadide parça babamdan bana kalan tek eşyaydı. Odamın en özel ve güzel köşesinde yerini almıştı. Masanın üzerinde daima duran defterimle karşılaştım. Gıcırdayan sandalyeme oturdum. Sıradan bir rutin haline gelen çizimlerime bir yenisini daha ekledim. Gördüğüm her bir sanrıyı bütün detaylarını örümceğin ağını işler gibi ince ince işledim. Ağızıma yerleştirdiğim sigaranın külü birden çizimini bitirdiğim resmin üzerine düştü. O an ortaya çıkan manzara beni şaşkına uğrattı. Dairesel sütunlerin tam ortasında yerde acı çeken bedenimin hemen karşısında yere uzanmış bir beden gibi duran sigara külüm vardı. Şahit olduğum bu görüntü kalbimi sekteye uğratmaya yetti. Kalbimin her bir damarını ele geçiren acı birden ortaya çıktı. Nefesimi kısıtlayan bu acıda neyin nesiydi. Şaşkınlığımı üzerimden atamadığımı henüz farkına varabildim. Zihnimde çalan matemin çanları kulaklarıma kadar ulaşıyordu. İçerisine girdiğim hüzün duvarında sıkışıp kaldım. Resme baktığımda kendi çığlığım kulaklarımı sağır edercesine beynimin duvarlarında yankı buluyordu. İlk defa yaşadığım bu ses beni delirtmek üzereydi. İstem dışı ellerimle kulaklarımı kapattım. Fakat ses dışardan değildi içeriden geldiğini o an ayırt edemiyordum. Yaşadığım bu sanrıların geçmesini dilemekten başka bir çarem yoktu. Sessizce masamda oturmuş çınlayan sesimin kesilmesini bekliyordum. Lanetim her geçen seferkinden farklı işliyordu. Dozunu giderek artırtmayı da unutmuyordu. Tamamen kesilen sesimle birlikte bir sigara daha yakmak için balkona geçtim. Uykunun beni terk ettiği gecelerden birini yaşıyordum. Sabaha kadar ayakta düşünce denizine dalıp dalıp çıkacağım bir gece daha eklenecekti. Kısacık ömrümü sığdırabildiğim onlarca acının içerisinde debelenip duruyorum. Düşünce denizinde boğulmaya ramak kala elimde bulunan sigara paketinde son bir dal sigaram olduğunu gördüm. Bütün gece burada olacağımı ön göremediğim için elimde bulunan tek bir dal tabii ki de bana yetmeyecekti. Söylenerek içeri geçtiğimde Eslem'in odasının ışığı kapalıydı. Uykucu arkadaşım çoktan rüyalar aleminde yerini almıştır. Ona haber vermeden evden çıkmak istemiyorum. Yaşadığım karmaşık iç dünyamdan maalesef bir kısmından haberi vardı. Boş yere endişe pınarlarına sürüklemeden kısaca salon masasının üzerinde duran not defterine kısaca haberi olacak biçimde notumu düştüm. Not defterinden sayfayı usulca alıp buzdolabının üzerine görebilecek şekilde astım. Ses etmeden doğruca çantamı kapıp en yakın benzinliğe gitmek adına zihnimde plan yapıyordum. Gecenin sessizliğini seyre daldığımda çoktan arabanın yanına gelmiştim. Hız kayıp etmeden doğruca rotasını belirlediğim benzinliğin yolunu tuttum. On dakikadan kısa bir sürede benzinliğin parıldayan büyük tabelası gözüme ilişti. direksiyonumu sağ kırıp doğruda içeriye daldım. Benzinlikte sıra sıra dizili olan arabalar dikkatimi çekti. Bu saatte bir dizi arabanın burada durması garibime gitti. Gördüğüm görüntü nedense içerimde uyuyan huzursuzluğu uyandırmıştı. Fakat çoğu zaman yaptığım gibi duygularımın üstünü örtüp yoluma devam ettim. Şuan tek arzum olan bir paket sigaraydı. Arabayı gelişi güzel bir kenara park ettim. Sağ koltuğun üzerine fırlattığım ceketimi elime aldım. Üzerime geçirdiğim ceketi düzeltip şapkasını da kapatmıştım. Çantamı da kapıp tamamen hazır olduğumda arabadan inmiştim. Marketin içerisine daldığım gibi soluğu kasada önünde aldım. Önümde bekleyen dört adamla göz göze geldiğimde hafif kırışan kaşlarıma engel olamadım. Takım elbiseli bu adamların bende uyandırdığı huzursuzluğu besleyecek bir alt yapıya sahiplerdi. Göz temasını kısa kesip etrafı süzmeye yeltendiğimde tıpkı önümde duran adamların birer kopyasını görmeyi beklemiyordum. Şaşkınlığım yerini resmen korkuya açtığında ruhumu saran korku bütün çıplaklığı ile beni selamlıyordu. Korkumu beden dilime yansıtmadan kafamı başka bir şey ile meşgul etmem gerektiğine kara verdim. Saniyelik düşüncelerim arasında birden saati merak ettim. Refleks olarak direkt kolumu kaldırıp saatle bakıştım. Gece yarısını çoktan geçmişti. Önümde duran adamların hareketlendiğini sezdiğim n bakışlarım hemen önümdekilere düştü. İşlem yapabilmek adına bana yer açtıklarını hissettiğimde korku dolu gülümsememle birlikte selam verip doğruca kasiyer genç kadınla muhatap oldum. Bir karton sigaraya kavuştuğum an bütün bu çektiğim çileye değdiğini kavradım. Kibarca teşekkür edip evin yolunu tutmak için çıkış kapısına doğru adımlarımı sürdürdüm. Çantamda varlığını bile unuttuğum telefonum feryat etmeye başlamıştı. Çalan melodinin tiz sesi yüzünden olduğum yerde hoplamıştım. Korkumu bu kadar adamın içerisinde belli ettiğim için kendimi azarlamayı da ihmal etmemiştim. Gecenin bu saatinde hangi dengesizin beni ısrarla çaldırmaya devam ederek rahatsız edeceğini tartarken elime değen telefonumla zafer kazandım. Çantamdan çıkartacağım esnada sert bir şeye çarptım. Çarpmanın etkisiyle geriye doğru sendeledim. Tam yerle buluşacağımı düşünürken refleks olarak çarptığım her neyse ona tutundum. Bakışlarım yavaşça tutunduğum şeye baktım. Adeta gözlerim fal taşı gibi irileşip açılmıştı. Elimi hızla kolunu sıkı sıkıya tutunduğum adamdan çekmiştim. Bu esnada etrafımızı saran ufak çaplı bir insan ordusunu fark etmem uzun sürmedi. Şaşkınlığım tamamen buharlaşıp uçmuştu. Onun yerine tahta oturan korkumdan başkası değildi. Ruhumun en derinliklerine kadar işlenmiş korkum tamamen gözle görülür bir hala bürünüyordu. Korkumu saklayıp cesurmuşçasına sergilediğim tavrın verdiği adrenalinle beraberinde gözlerimi gözlerine diktim. Gördüğüm manzaranın gerçek olup olmadığını sorgulamama yetmişti. Kuzguni siyaha bürünmüş gözlerine hayretler içerisinde bakakaldım. Gerçek olup olmadığını sorgulamak adına bir kaç defa gözlerimi kırpıştırmıştım. Bu anlamsız ve uzunca bakışımdan rahatsız olduğunu dile getiren çatılan kaşlarıydı. Beni uyaran biçimde kıvrılan biçimli kaşlarına kayan bakışlarıma engel olamadım. Kaşlarının hemen ardından seğiren çenesi dikkatimi çekti. Kirli sakallı kemiksi çenesini örtmekten ziyade daha belirgin bir hale çevirmişti. Sert ve kesin yüz hatlarının yanı sıra bakışlarındaki öfkesi elle tutulur hale gelmişti. Daha fazla canıma susamadan buradan kaçmam gerektiğini hatırlatan zihnime teşekkür etmeyi ihmal etmedim. Kendimce özür dileyip uzaklaşmak adına konuşmaya başladım.
- Paa-Pardon.
Tedirginliğin getirdiği telaş yüzünden kekelemiştim. Cümlemi dile getirir getirmez çantamın kulpuna sığınıp yanından geçtim. Tamda bu esnada etrafımı bir ağ gibi saran aromatik ve odunsu notalar beni mest etmişti. Kısa bir süre zarfında ruhumun derinliklerine kadar işleyen bu kokuya eş değer kelimeler sıralarken kifayetsiz kaldım. Resmen kendi ruhumu silkeleyip özüme çevirebildim. Koşar adımlarla kendimi benzinliğin marketinden tamamen dışarı attım. Bir solukta arabanın yanına ulaştım. Nefes nefese kalmıştım. Bu esnada bir yandan elimi karışık olan çantamın içerisine sokuverdim. Arabanın anahtarını aramaya çabalıyordum. Fakat her gözde sonucu hüsran oluyordu. Öfkem damarlarımda kol gezinmeye çoktan başlamıştı. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes alıp tekrardan çantamı aramaya girişeceğim anda arkamda duyduğum kalın erkek sesiyle duraksadım.
- Bunu mu arıyorsun ?
Duyduğum cümle üzerine hızla meraklı bakışlarımı arkamda duran kişiye çevirdim. Tekrardan kuzguni siyah gözlerle karşılaşmayı planlamayan kalbim adeta ne yapacağını şaşırmış gibi davranmaya başladı. Sağ kaşını kaldırıp başıyla göstermişti. Elinde parlayan anahtarımı daha yeni fark edebildim. Düşürdüğümü bile anlayamamıştım. Elinde tuttuğu anahtarımı bana doğru uzatmıştı. Karşısında anlamsızca yetisini kayıp etmiş birey gibi davranmayı bir kenara bıraktım. Doğruca eline uzattığım elimin içerisine anahtarımı usulca bıraktı. Mahcup şekilde teşekkürümü edebilmek aklıma geldi.
- İyi akşamlar kusura bakmayın biraz dalgındım teşekkür ederim.
Anahtarıma kavuştum. Adını dahi bilmediğim genç adam ellerini tıpkı gözleri gibi olan siyah takım elbisenin ceplerine yerleştirmişti. Başı ile teşekkürümü kabul ettiğine dair bir baş harekete yaptı. Diyaloğumuz sonlandığı gibi arkamı dönüp arabama çoktan yerleşmiştim. Tekrardan feryat eden telefonuma lanetimi savurmadan edemedim. Ekranda bilmediğim bir numara daha yanıp sönmeye devam ediyordu. Numaramın benden habersiz bu kadar yabancının eline geçmesi huzursuzluk hissinin tekrardan ruhumda kol gezmeye başlamasına sebep oldu. Aramayı kabul ettiğim sırada arabanın içerisinde yankılanan sesle donum kalmıştım.
- Merhaba Maran.
Sarhoş tını ile harfleri geveliyormuşçasına konuşmasını asla unutamazdım. Duyduğum sesin bir kâbustan ibaret olmasını şuan o kadar büyük bir ihtiyaç duyuyordum. Telefonda ki ses tekrar yankılandı.
- Maran'ım
Şansıma bir kez daha lanet etmiştim. Dilim adeta lâl oldu. Hiç bir tepki veremediğim. Sadece arabanın içerisinde arada duyduğum nefes sesleri dışında bir şeye odaklanamıyordum. Telefonu mantığımı devreye sokarak kapatabildim. Hırıldayan nefeslerimi düzene sokmak adına derin bir çaba içine girdim. Damarlarıma enjekte olan korku bedenimi ele geçirmişti. Sanki her an karşıma çıkıp beni tekrardan karanlığa sürükleyecekmiş gibi hissetmeye başladım. Bu benzinlikten adeta kaçmak bir daha gelmemek üzere gitme isteğimi kamçılamadan arabamı çalıştırdım. Yaşadığım tuhaf olaylar silsilesi hız kesmeden devam ediyordu. Kendimi balkonuma atıp rahat bir nefes almak adına kurduğum planımı devreye sokmak için yanıp tutuştuğumu fark ettim. Dikkatli bir o kadarda acele ederek gazı köklemiştim. Arabayı asfalta attığım gibi eve doğru sürdüm. Bu sırada damarlarımda kaynayan öfke ile karışık korku yüzünden hızım giderek artıyor. Evin sapağına son anda gördüğüm frene asılıp kendimi yola güç bela attığım gibi yolun ortasında durdum. Salık saçlarım savrulmanın sebebiyle yüzümün bir çok yerini bir sarmaşık gibi esir almıştı. Kısa zamanda kendimi toparlayıp yavaş biçimde otoparkta usulca yanaştım. Arabayı park ettiğimde bir süre arabada kaldım. Benzinlikte aldığım telefon yüzünden tamamen alt üst olan ruhumu çekildiği mabedinden çıkartmam uzun bir zaman alacak gibi görünüyordu. Sapkın düşünceli bir adam yüzünden kararmaya yüz tutmuş hayatımı tamamen siyaha çevirmesi zihnimde yankılandı. Titreyen ellerimi direksiyona yapıştırdım. Pişmanlığım öfkeme eşlik edip beni çıldırtmak için üzerime koşarken öfkeme hakim olamadım. Yaşamama izin verdiğim onca işkenceli günü tekrardan ısıtıp önüne sunması çılgına çevirdi. Dolan öfkemi yumruk yaptığım elimle direksiyona vurarak atmayı başarabildim. Bir nebzede olsa rahatlığıma tekrardan kavuştum. Arabadan inip hızlı adımlarla soluğu apartman kapısında aldım. Bu sefer merdivenleri tırmanıp doğruca evin içerisine kendimi attım. Eslem'in hala uyuduğunu görmek beni mutlu etmişti. Düşen suratımı görmemesi daha iyi olacaktı. Rahatsız etmeden usulca balkona süzüldüm. Balkonda duran salıncağa darmadağın ve neler hissedeceğimi kestirmekte zorlanan bedenimle
kuruldum. Çantamın içerisinde yer edinen kartondan bir paket sigara aldım. Parmaklarımın arasında yer edinen sigaraya kavuşmanın hazzıyla yaktım. Derin bir nefesle birlikte başımı geriye yasladım. Dudaklarımdan firar eden dumanın gökyüzüne dağılışını izlemeye koyuldum. Dumanın arasında beliren siluet beni yerimden fırlatmaya yetmişti. Etrafı kolaçan ettiğim anda balkonda tek başıma olduğumu gördüm. Tedirginliğim farklı bir boyuta ulaşıp elle tutulur hale büründü. Fakat biraz önce beliren siluetin gerçekliği ile sarsıldım. Çatılan kaşlarımla gördüğüm şeye bir isim bulmaya çabalıyordum. Adını dahi bilmediğim birini bu kadar detaylı hatırlıyor oluşum beni korkuttu. Onun silueti neden zihnimi işgal ettiğine ilişkin farklı kuramlarla bağlantısını bulmaya çalışıyorum. Zihnimin benden aykırı davranmasına dayanamıyordum. Tam bir işkence çekiyordum. Zihnimin bana oynadığı bu oyuna artık dur demenin zamanı gelmişti. Fakat bunu yapacak gücü kendimde bulamıyordum. Bu saatten sonra hiç bir şeyi kavrayamıyordum. Tam anlamıyla kafayı yiyordum. Gördüğüm anımsamalar dozu ve şeklini abartarak devam ediyordu. Bıkkınlıkla yerimden kalkıp meşhur kara kaplı defterimi elime aldım. Gördüğüm şeyi çizmeye soyunduğumda gözlerimin önünde belirmesi beni endişe denizinde boğulmak üzere terk etti. Çizdiğim portreye baktığımda hızlanan kalbime bir anlam veremiyordum. Çizdiğim bütün resimleri şöyle bir göz gezdirdim. Küçük bir ayrıntı beni şok etmişti. Hepsinde dayanılmaz acılar çekiyor oluşum beni dumura uğrattı. Ruhsal acımı göz önünde bulundurduğum zaman ruhumun tamamen ıstırap içerisinde yandığını düşünmekten başka bir şey aklıma gelmemişti. Elimdeki defter kayıp yerle buluştuğunda kendiliğinden açılan son çizdiğim portre bütün gerçekliğiyle gözlerimin önünde sergilendi. Başımı salıncağın başlığına yaslayıp yerde hala açık duran portreyle bakışmama devam ediyordum. Ta ki gün doğumuna kadar.
~BÖLÜM SONU~










