HELLO HEAVEN.

Atmosfera była elektryczna.

Tysiące głosów zlewających się w jeden, światła rozdzierające dzikie wzory w ciemności, dym zagęszczający powietrze tak bardzo, że wszystko wydawało się bliższe, pilniejsze, bardziej rzeczywiste. Stałam w pierwszym rzędzie z dwiema przyjaciółkami — czarny crop top, obcisłe szorty z łańcuszkiem z boku, rajstopy w siatkę, klasyczne Conversy.

Zawsze byłam z natury nieśmiała. Ale tej nocy energia tłumu była niesamowita jak drugi rytm serca i po raz pierwszy nie chciałam zniknąć w tle.

Nagle światła zgasły całkowicie.

Tłum eksplodował.

Wszedł Dom.

Bez koszulki pod czarną skórzaną kurtką, która wisiała otwarta na jego ramionach, łańcuchy, tatuaże poruszające się jak druga skóra, gdy od razu rzucił się w „Zombie” — biegał tam i z powrotem po scenie, jakby coś w nim odmawiało pozostania w miejscu, sięgał w tłum, krzyczał razem z nami, nie do nas. Kiedy piosenka się skończyła, przeciągnął ręką po czole, złapał mikrofon i błysnął tym uśmiechem — chaotycznym, ciepłym i jakoś całkowicie bezbronnym, jak dziecko, które nie mogło uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę.

„Dobra…” — wciąż łapał oddech. „Teraz wchodzimy w Hello Heaven, Hello. Ale najpierw—”

Zatrzymał się.

Światła lekko przygasły — ta celowa, teatralna pauza, którą tak dobrze potrafił budować. Jego spojrzenie szybko przemknęło po tłumie, jakby szukał czegoś konkretnego.

I wtedy zatrzymało się.

Na mnie.

Dom POV

Spośród tysięcy ona od razu się wyróżniła — i nie umiałem dokładnie powiedzieć dlaczego.

Nie chodziło tylko o strój, choć rajstopy w siatkę i łańcuszek na szortach łapały światło sceniczne w taki sposób, że moje oko na chwilę się zatrzymało. Chodziło o to, jak stała pośrodku całego tego chaosu — nieruchomo, obecna, obserwując scenę z tą cichą koncentracją, która wydawała się prawie intymna. Jakby nie odgrywała podekscytowania dla nikogo wokół. Po prostu tam była, w pełni i całkowicie, w sposób, w jaki większość ludzi w pierwszym rzędzie nigdy nie jest.

Nie spodziewała się, że zostanie zauważona. To właśnie to.

I coś we mnie powiedziało: ona.

Nie zawsze rozumiem instynkty, które ogarniają mnie na scenie. Połowę czasu działam na czystej adrenalinie i tym, co płonie mi w piersi. Ale ten był wyraźny. Chciałem przyciągnąć ją bliżej — nie dla show. Żeby zobaczyć, jak zareaguje. Żeby podzielić się tym, czym była ta noc, z kimś, kto wyglądał, jakby naprawdę to czuł.

„Ty! Tak — ty w okularach! Chodź tu, no dalej! Ochrona, pomóżcie jej wejść!”

Julia POV

Ochrona delikatnie podniosła mnie na scenę.

Nogi mi drżały.

Najpierw uderzyło ciepło — światła sceniczne bijące z góry, żar tysięcy ciał poniżej, a potem bliskość Dom’a, gdy pokonał dzielącą nas odległość tak, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. Pot na jego skórze łapał światło. Tatuaże z bliska były ostrzejsze, bardziej skomplikowane niż sobie wyobrażałam.

Położył mi lekko dłoń na ramieniu — swobodnie, przyjaźnie, jak powitanie starego przyjaciela — i przyłożył mikrofon do ust tym swoim dzikim, ciepłym północnym akcentem:

„Jak masz na imię, love?”

„J—Julia…”

„Julia!” — powiedział to tak, jakby sprawiło mu to ogromną przyjemność. „Fucking cool name. Skąd jesteś?”

„Z Grecji…”

„Z Grecji?” — odwrócił się do tłumu, wciąż z ręką na moim ramieniu. „Zróbcie kurwa hałas dla Juli z Grecji!”

Tłum wykrzyczał moje imię.

Dom zaśmiał się i odwrócił się z powrotem do wszystkich:

„Razem: JUL-IA! JUL-IA!”

Potem spojrzał na mnie. Tylko na mnie.

„Znasz tę piosenkę? Nie wstydź się — tu jesteśmy rodziną.”

Pokiwałam głową i uśmiechnęłam się, mając nadzieję, że wygląda to odważniej niż się czułam.

Odwrócił się z powrotem do tłumu.

„Gotowi? Lecimy.”

Jednym płynnym ruchem zrzucił kurtkę całkowicie i rzucił ją w publikę. Ktoś złapał i wrzasnął. Stał bez koszulki pod światłami, dał znak zespołowi i pierwsze nuty Hello Heaven, Hello uderzyły w halę jak fala.

Hello, are you out there? Are you trying? Are you patient? Are you blind? Are you with me? Against me? Don’t know me at all

Pobiegł do przodu, sięgnął w tłum — „Śpiewajcie ze mną!” — potem wrócił blisko i wyciągnął mikrofon w moją stronę na refren.

Hello, hello, hello, hello, hello Hello, hello, hello Hello, hello, hello, hello Hello, hello, hello Hello, hello, hello, hello, hello Hello, hello, hello Hello, hello, hello, hello Hello, hello, hello — Go

Krzyknęłam „Hello!” razem z nim. Tłum oszalał. Przyciągnął mnie lekko bliżej — nie za mocno, tylko tyle, żebyśmy poruszali się razem w rytmie — i jego oczy nie odrywały się od publiczności.

Hello, are you in there? Do you still remember, or have you forgotten where you’re from? Are you still scared of dying? Scared of them finding out that you don’t know who you are?

And I don’t know what’s in my head,

Postukał się dwoma palcami w skroń i zaśmiał się do tłumu. But I know what’s in my chest—

Sięgnął po moją dłoń. Delikatnie. Celowo. Jakby zastanawiał się nad tym przez pół sekundy za długo, zanim to zrobił.

Przycisnął moją dłoń płasko do swojej piersi — gorąca skóra, twarde mięśnie pod spodem i głęboki, szybki łomot jego serca. Trzymał ją tam przez chwilę, która wydawała się dłuższa niż była, a jego oczy opadły na moją twarz.

I don’t know if I can make it, I don’t know if I can change it But I know it’s how I feel, even if it isn’t real I wanna feel alive — tell me, do you wanna feel alive? Oh, I wanna feel alive—

Dom POV

„But I know it’s how I feel” — spojrzałem prosto na nią, śpiewając te słowa.

Nie wiem dokładnie, kiedy to się stało — gdzieś między tym, jak weszła na scenę, a chwilą, gdy jej dłoń spoczęła na mojej piersi — tłum zniknął. Była tylko ona. Ten nieśmiały wyraz oczu za okularami, sposób, w jaki nie próbowała niczego dla mnie udawać. Mój puls walił — i nie do końca przez piosenkę. Kiedy śpiewałem „I wanna feel alive” prosto do niej, każdy wers miał znaczenie.

Przerwałem kontakt wzrokowy, gdy refren znów pociągnął mnie do tłumu.

Ale uczucie nie minęło.

Julia POV

Zaśpiewał to do mnie.

Nie do tłumu — do mnie. Jego oczy nie drgnęły przez całą długość tej zwrotki. Moja dłoń na jego piersi, jego serce mocne i szybkie pod moją dłonią — poczułam dokładny moment, w którym lekko przyspieszyło.

Logika się odezwała. On jest sławny. Robi takie rzeczy — wciąga fanki na scenę, sprawia, że czują się wybrane, to część show, to piękne i hojne i nie oznacza nic osobistego. Jesteś po prostu kolejną dziewczyną z pierwszego rzędu.

Since I was a little boy, I devised a windmill getaway They’d kick me in the mud and they told me, “That’s the price you pay” So tell me, are you gonna die with the lies that they force inside your head Or are you gonna live by the thorns in what you said?

Rockowa intensywność eksplodowała — skakał, obracał się szybko, głos stawał się surowy i dziki na krawędziach, ciało napięte energią, która była niemal brutalna w swoim uwolnieniu. Tłum wrzeszczał.

Guitar Solo — Instrumental

W przerwie pochylił się w moją stronę — mikrofon opuszczony, zdyszany, mówiąc wystarczająco głośno, żeby przebić się przez hałas:

„Wszystko okej, Julia? Nie stresuj się — you’re killing it up here!.”

„Tak—” zaśmiałam się trochę desperacko. — „ to szalone .”

„Cholernie racja.” Znowu ten uśmiech, ciepły i elektryczny. „Tłum już cię kocha.” Wyprostował się i odwrócił do widowni. „Zróbcie hałas dla Juli!” — i hala zatrzęsła się.

There’s a chance I won’t see you tomorrow—

Podszedł bliżej.

Jego dłoń uniosła się powoli — i przez moment myślałam, że sięga po statyw mikrofonu albo gestykuluje do zespołu. Ale jego palce musnęły mój policzek. Miękko. Ciepło. Tylko opuszkami palców, ledwo zauważalnie, jakby chciał się upewnić, że jestem prawdziwa. Tłum dalej śpiewał wokół nas, ale coś w powietrzu między nami ucichło.

So I will spend today saying hello And all the hopes and dreams I may have borrowed Just know, my friend, I leave them all to you

Dom POV

„There’s a chance I won’t see you tomorrow” — ta linijka zawsze mnie rozrywała. To cały sens tej piosenki: dziś to jedyna gwarancja, więc mówisz „hello” teraz, póki jeszcze możesz, póki ta osoba wciąż stoi przed tobą.

Spojrzałem na Julie i coś przesunęło się w mojej piersi.

Nie była już tylko fanką, którą wciągnąłem na scenę. Chciałem, żeby to „hello” coś dla niej znaczyło — żeby wbiło się w nią tak samo, jak we mnie. Dotyk na jej policzku nie był performansem. To było: widzę cię. Właśnie teraz. Ta chwila jest prawdziwa.

Jutro mogę nie dostać kolejnej.

Hello, hello, hello Hello, hello, hello

That was powerful to hear that synth at the end Look, hey The lion looking down at you and I We’re on the back of all the mankind All the war, the pain, and thus Yourselves, don’t forget yourselves Hey, hey, hey I’m missing out all the love I’m so oblivious to love But, oh He said it before Go, go, go, go That was really fucking good No synths at the end I miss you and I wish you’d hear this Oh—

Julia POV

Przy ostatniej linijce odwrócił się do mnie.

Jednym płynnym, celowym ruchem — dłoń na mojej talii, przyciągnął mnie do siebie, delikatnie obracając, aż stanęłam twarzą do niego i nie miałam gdzie spojrzeć. Moja ręka uniosła się wokół jego szyi, zanim zdążyłam to zdecydować. Jego dłoń spoczęła nisko na mojej talii, palce lekko wciskające się w gołą skórę tam, gdzie crop top się podwinął. Nasze twarze były centymetry od siebie. Jego oddech ciepły, nierówny, wciąż zdyszany po występie.

Tłum ryknął. Światła spadały kolorowym deszczem. Dym wirował.

Żadne z nas się nie poruszyło.

Czy to był tylko show?

Jego oczy były utkwione w moich — ciemne, nieruchome, zupełnie inne niż ta frenetyczna energia z ostatniej godziny. I nie potrafiłam tego ocenić. Naprawdę nie potrafiłam. To było najgorsze. Każda komórka mojego ciała krzyczała, że to coś znaczy, a każdy racjonalny głos, jaki posiadałam, cicho szeptał: To performans. To intymność dla publiczności. On jest w tym dobry — dlatego go kochasz. Dlatego tysiące ludzi go kocha. Nie jesteś wyjątkowa.

Ale jego serce pod moją dłonią przyspieszyło.

A on nie patrzył na tłum.

To było cholernie intensywne „hello”, prawda? Julia właśnie poczuła bicie serca Dom’a pod swoją dłonią… a teraz kwestionuje wszystko.

Co o tym myślicie? Czy to było czyste przedstawienie dla tłumu, czy właśnie coś prawdziwego zaiskrzyło między nimi?