SIMUL∆
Ang Halimuyak ng Kasalanan
Sa panahong wala pang panahon, bago pa man nagkaroon ng mga mortal na humihinga sa lupa, ang sansinukob ay isang malawak na kawalan na pinamumunuan ng mga dakilang makakapangyarihan.
Sa pinaka-itaas, nananahan si Captan, ang diyos ng kalangitan na may hawak ng kidlat, at tagapagpasunod ng mga bagyo at kalamidad.
Sa kailaliman ng dagat, naroon si Maguayen, ang bathala ng karagatan na nag-aalaga sa mga kaluluwa.
Mula sa kanilang mga banal na esensya at sa mga unang kawayan, sumulpot ang mga unang bathala na humubog sa tadhana ng kapuluan.
Upang maunawaan ang bigat ng dugong nananalaytay sa pagitan ng Buwan at Kamatayan, narito ang balangkas ng kanilang pinagmulan...
Nagsimula lahat kay Captan, ang Langit at kay Maguayen, ang Dagat. Sa kanila umusbong ang unang henerasyon ng mga anito at anita.
Una ay si Lihangin, Diyos ng Hangin at anak ni Captan. Sumunod naman si Lidagat, Diyosa ng Dagat, at anak ni Maguayen.
Mula sa pag-iisang dibdib nina Lihangin at Lidagat, isinilang ang mga bathalang nagpapatakbo sa siklo ng buhay at kalikasan.
Sina Datu Paubari, na siyang nangangalaga sa mga ilog. Tagapagpadaloy ng tubig na nagbibigay buhay sa kabundukan, kagubatan, at kalupaan.
Ikalawa ay si Sidapa, Ang Bathala ng Kamatayan at Kapalaran. Tinalaga siya na magtakda ng haba ng buhay ng bawat nilalang sa pamamagitan ng pag-ukit sa isang higanteng puno sa Bundok Madya-as.
Ang bunso ay si Libulan, Ang Bathala ng Buwan. Pinakamahiwaga at pinakamahinahon sa mga magkakapatid, na ang ningning ay nagbibigay-liwanag sa kadiliman ng gabi.
Dumadaloy ang iisang dugo sa mga ugat nina Sidapa at Libulan. Mula sila sa iisang binhi nina Lihangin at Lidagat.
Magkapatid sa banal na batas, mga nilalang na dapat sana ay nagtutulungan upang panatilihin ang balanse ng mundo, hindi ang sirain ito sa pamamagitan ng pagnanasa at kasalanan.
Sa tuktok ng Bundok Madya-as, kung saan ang mga ulap ay humahalik sa lupa, matatagpuan ang palasyo ni Sidapa. Siya ay isang bathalang kinatatakutan at iginagalang
Ang kanyang pangangatawan ay tila nililok mula sa matigas na narra... malalapad na balikat, dibdib na kasingtatag ng kalasag, at mga bisig na kayang pumatay o bumuhay sa isang kumpas lamang.
Si Sidapa ay may asawa, si Bathaluman Aman Sinaya, ang diyosa ng mga mangingisda at dalampasigan.
Ang kanilang pagsasama ay larawan ng katapatan sa mata ng ibang mga bathala. Kinaiinggitan. Isang imahe ng perpektong mag-asawa.
Mayroon silang mga anak na malulusog at puno ng kapangyarihan, mga munting anito na naglalaro sa mga hardin ng palasyo.
Mahal ni Sidapa ang kanyang pamilya. Ibinibigay niya ang lahat ng karangyaan sa kanyang asawa at mga anak. Ngunit sa likod ng mga saradong pinto ng kanilang silid, may isang puwang na hindi mapunan.
"Aman Sinaya," bulong ni Sidapa isang gabi, ang kanyang boses ay tila kulog na pilit pinahina. Ang kanyang malalaking kamay ay humahaplos sa sutlang balat ng iniirog.
"Nananabik ang aking dugo. Pakiramdam ko ay laging may kulang, isang apoy na hindi mo kayang patayin." Bumuntong-hinala ang bathaluman, ang kanyang mga mata ay puno ng pagod.
"Sidapa, sinta ko... ang iyong lakas ay tila walang hanggan. Ako ay isang diyosa ng tubig, ngunit ang apoy sa iyong katawan ay masyadong mainit. Hindi ko kayang sabayan ang iyong libido na tila isang Bulkang Mayon na laging sumasabog." turan ng bathaluman.
"Isang gabi pa, Aman Sinaya. Isang pagsasama pa," pagmamakaawa ni Sidapa,
Ang kanyang pagkalalaki ay matigas at nagnanais ng higit pa sa kayang ibigay ng kaisang-dibdib. Ngunit ang asawa ay tumalikod na, pagod sa bagsik ng pagnanasa ng asawang bathala ng kamatayan.
Isang gabi, habang nag-iisa si Sidapa sa balkonahe ng kanyang palasyo, pinagmamasdan ang mga bituin at ang kanyang higanteng puno ng buhay, isang kakaibang halimuyak ang humaplos sa kanyang ilong.
Hindi ito ang amoy ng dagat ni Aman Sinaya, kundi ang halimuyak ng gabi, malamig, mahiwaga, at samyo ng sampaguita na hinaluan ng hamog. Lumitaw mula sa mga ulap si Libulan.
Ang bathala ng buwan ay bumaba mula sa kanyang pilak na karwahe. Kung si Sidapa ay ang init ng araw at ang bagsik ng kamatayan, si Libulan naman ay ang kapayapaan ng gabi.
Ang balat ng misteryosong anito ay kasingputi ng mga ulap, ang kanyang buhok ay tila agos ng itim na langit sa gabi, at ang kanyang mga mata ay may mapanuksong ningning na tila nag-aanyaya sa isang mundong walang hanggan.
Ang kanyang mga galaw ay pino, bawat hakbang ay tila isang sayaw na kayang magpaamo kahit sa pinakamabangis na hayop.
"Magandang gabi, aking kapatid," malambing na bati ni Libulan.
Ang boses niya ay tila himig ng kudyapi, dumadaloy sa pandinig ni Sidapa na parang alak. May kung anong hiwaga ang dala ng melodiyang dulot ng kanyang tinig.
Hindi agad nakasagot si Sidapa. Nakatitig siya sa bewang ni Libulan na nakabalot sa manipis na telang pilak. Ang mga linya't kurba ng katawang-lupa ng Diyos ng Gabi ay hinuhulma ng liwanag ng buwan.
"Libulan... bakit ka napadpad sa Madya-as sa oras na ito? Hindi ba dapat ay binabantayan mo ang iyong pitong buwan laban kay Bakunawa?"
Tumawa nang mahina si Libulan, isang tunog na nagpatindig sa balahibo ng makisig na kapatid na si Sidapa.
"Ang mga buwan ay ligtas sa ngayon. Nais ko lamang makita ang aking kapatid na laging abala sa pag-ukit ng kapalaran. Napansin ko mula sa itaas... tila malalim ang iyong iniisip."
Lumapit si Libulan, ang kanyang balikat ay bahagyang dumampi sa braso ni Sidapa. Ang init ng balat ni Sidapa ay sumalubong sa lamig ng kay Libulan.
Isang kuryente ang dumaloy sa kanilang mga ugat... ang dugong nananalaytay sa kanila ay tila nag-aalab sa halip na kumakalma.
"Masyadong mabigat ang tungkuling ito, Libulan," wika ni Sidapa, ang kanyang mga mata ay hindi maalis sa mapupulang labi ng bathala ng buwan.
"At minsan, ang katahimikan ng aking palasyo ay nakakabingi." pagpapatuloy ng Diyos ng Kamatayan.
"Marahil ay hindi katahimikan ang kailangan mo," bulong ni Libulan.
Ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang gumuhit sa dibdib ni Sidapa, pababa sa matitigas na laman ng kanyang tiyan.
"Marahil ay kailangan mo ng isang bagong uri ng kaguluhan. Isang bagay na hindi kayang ibigay ng iyong asawa."
Naramdaman ni Sidapa ang mabilis na pagpintig ng kanyang puso. Siya ay isang asawa, isang ama, isang hari.
Ngunit sa harap ni Libulan, tila natutunaw ang kanyang mga prinsipyo. Ang libido na hindi mapunan ng kanyang asawa ay biglang nakahanap ng isang bagong lunduyan.
"Libulan, alam mo ang ating ugnayan. Tayo ay magkadugo. Isang malaking kasalanan ang iniisip mo," babala ni Sidapa.
Bagaman ang kanyang kamay ay kusa nang humawak sa manipis na bewang ni Libulan, hinihila ito papalapit sa kanyang nag-aapoy at malapad na katawan.
"Ang kasalanan ay isang konsepto lamang ng mga mortal, Sidapa," sagot ng nakababatang-kapatid.
Ang kanyang mga mata ay nanunukso, tila hinihigop ang kaluluwa ng bathala ng kamatayan. Ang kinang sa mga mata ni Linulan ay tila sinasalamin ang maliwanag na imahe ng sansinukob sa kagitnaan ng gabi.
"Tayong mga bathala... tayo ang gumagawa ng sarili nating batas. Hindi mo ba nararamdaman? Ang iyong dugo ay sumisigaw para sa akin. Ang aking liwanag ay nagnanais na lamunin ng iyong kadiliman."
Hindi na nakapagpigil si Sidapa. Ang kanyang dominanteng kalikasan ay nanaig. Hinablot niya ang batok ni Libulan at hinalikan ito nang marahas, puno ng gutom at matagal na pagtitimpi.
Ang halik na iyon ay hindi sa. pagitan ng dalawang magkapatid, ito ay halik ng isang mangangaso sa kanyang biktima, o marahil, ng dalawang nilalang na matagal nang nauuhaw sa isa't isa.
Napasinghap si Libulan sa gitna ng halik, ang kanyang mga kamay ay kumapit sa malalapad na balikat ni Sidapa. Tila tinutunaw ng mga dampi ng labi ng kadugo ang natitirang iilang hibla ng kanyang katinuan.
"Ah, Sidapa... ang iyong bagsik... saktan mo ako ng iyong pagnanasa."
"Gusto mo ito, Libulan?" ungol ni Sidapa sa tenga ng kapatid, ang kanyang boses ay puno ng pagnanais.
"Gusto mong malaman kung gaano kalakas ang bathala ng kamatayan sa loob ng silid?" paghahamon ni Sidapa.
"Ipakita mo sa akin. Iparanas mo sa akin ang iyong lakas!" sagot ni Libulan
Ang misteryoso niyang alindog ay lalong nag-aalab sa ilalim ng mga haplos ni Sidapa. Nagkikiskisan ang kanioang mga kumikintab na balat na lumilikha ng mga alipato.
"Ipakita mo sa akin ang impiyernong dala ng iyong pagnanasa."
Dinala ni Sidapa si Libulan sa isang lihim na silid sa loob ng Madya-as, isang lugar na hindi nararating ng kanyang asawa o mga anak.
Doon, sa gitna ng mga itim na telang sutla at halimuyak ng mga bulaklak ng gabi, ang dalawang bathala ay nagtuos.
Hinubad ni Sidapa ang kanyang baluti, inilalantad ang kanyang makapangyarihang katawan na puno ng mga marka ng digmaan at panahon.
Ang kanyang pagkalalaki ay tila isang nagngangalit na sandata, handang sumakop. Matayog ito, kayang patayan ang bundok Mayon o kahit pa Apo.
Si Libulan naman, sa dahan-dahang pagtanggal ng kanyang pilak na kapa, ay nagpakita ng isang katawang tila gawa sa marmol at buwan, maputi, makinis, at may mga kurba na naka-aakit sa paningin.
"Ang ganda mo, Libulan," bulong ni Sidapa, ang kanyang mga mata ay tila nagbabaga.
"Masyadong maganda para sa isang lalaking bathala. Isang kasalanang hindi kita maangkin noon pa."
"Ngayon ay maari mo na akong angkinin, Sidapa," sagot ni Libulan habang nakahiga sa kama, ang kanyang mga binti ay bahagyang nakabuka, isang tahasang paanyaya.
"Kalimutan mo ang iyong may-bahay. Kalimutan mo ang ating dugo. Maging akin ka lamang, kahit lang sa gabing ito."
Sumugod si Sidapa. Ang bawat haplos niya ay may kasamang lakas na halos makasakit, ngunit tinatanggap ito ni Libulan nang may kasamang ungol ng ligaya.
Ang dominanteng lakas ni ng Anito ng Kapalaran ay bumangga sa misteryosong alindog ni Libulan.
Ang kanilang mga tinig ay nagmistulang isang madilim na koro na umaalingawngaw sa buong Madya-as.
"Sabihin mo ang aking pangalan!" utos ni Sidapa habang ipinapadama ang kanyang bagsik sa katawan ni Libulan.
"Sidapa! Sidapa! Ikaw ang aking panginoon!" sigaw ni Libulan, ang kanyang likod ay bumabaluktot sa tindi ng sarap na dulot ng kanyang kapatid.
Sa bawat galaw, bawat pawis, at bawat ungol, ang tadhana ng mga bathala ay unti-unting nababago. Ang pag-ibig na nagsimula sa pagnanasa ay naging isang patibong na walang takasan.
Ang Biringan, ang maalamat na lungsod na nawawala, ay tila nabubuhay sa bawat sandaling sila ay magkasama... isang lugar na puno ng lihim, pagnanasa, at ipinagbabawal na pagmamahalan.
Ngunit sa labas ng silid, tila nagbabago ang kulay ng gabj. Ang mga bituin ay nagkukubli, at ang hangin ay may dalang babala.
Ang kasalanan nina Sidapa at Libulan ay hindi mananatiling lihim habambuhay. Ang kanilang magkadugong ugnayan ay mantsa sa kanilang pagkabathala, at ang galit ni Aman Sinaya at ng iba pang mga anito ay darating na parang isang delubyo.
Pero walang pakialam ang dalawa. Para kay Sidapa, natagpuan na niya ang tanging nilalang na kayang tumapat sa kanyang walang hanggang libido.
Para kay Libulan, nahanap na niya ang apoy na magbibigay-buhay sa kanyang malamig na liwanag.
Ito ang simula ng kanilang pagbagsak. Ito ang simula ng Biringan.
Itutuloy...
